Ιnna Levitan: Η Ισραηλινή που μάχεται τους Νεοναζί στην Ουκρανία

28 Sep

Το παρακάτω κείμενο αφορά την Inna Levitan, μια ισραηλινή αντιφασίστρια και μητέρα δύο παιδιών, που άφησε το σπίτι της και τον τόπο της για να ενισχύσει το αντιφασιστικό κίνημα της Ουκρανίας στον εμφύλιο με τους νεοναζί συμμάχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναρτήθηκε για πρώτη φορά στην ισραηλινή ιστοσελίδα mako.co.il, ενώ η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά και το newcoldwar.org από τον φίλο Νίκο Λ.

11940579_871695999579901_1796653412_o_c

 

Χιλιάδες αθώοι νεκροί, ανατολή εναντίον της δύσης, νεοναζί ενάντια στους κομμουνιστές – ο εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια αιματηρή και σκληρή σκηνή μάχης, αν και είναι σχεδόν ανήκουστα όλα αυτά από τα ΜΜΕ. Μια Ισραηλινή, μια μητέρα δύο παιδιων, έγινε ενήμερη για τις φρίκες που πραγματοποιούνται στα ανατολικά της χώρας και αποφάσισε να ταξιδέψει και να ενισχύσει τους αυτονομιστές στην Ουκρανία. «Πώς θα μπορούσα να ανταποκριθώ διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ»;

«Συνέλαβαν έναν πολίτη σε ένα από τα σημεία ελέγχου τους και του έκοψαν όλα τα εσωτερικά όργανά του. Είδα με τα μάτια μου έναν μαχητή που επέστρεψε από την αιχμαλωσία με τη μύτη του κομμένη, ένα αυτί κομμενο και τη γλώσσα του ακρωτηριασμένη, χωρίς το ένα μάτι, και όταν έβγαλε τα ρουχα του, όταν ξεντύθηκε εντελώς, ολόκληρο το σώμα του είχε σκαλισματα των αγκυλωτών σταυρών. Αυτές οι περιπτώσεις μιλούν από μονες τους, ακόμα κι αν τα ισραηλινά ΜΜΕ δεν μιλούν για αυτά».

Όταν καποιος ακούει αυτά τα πράγματα, μπορεί να φανταστεί ότι αυτό ήταν μια κατάθεση κάποιου που επιστρέφει από το Ιράκ ή τη Συρία και είδε τις φρίκες του ISIS. Αλλά αυτές οι δύσκολες λέξεις εκφράστηκαν από την Inna Levitan, μια ισραηλινή ηλικίας 37 ετών, μια μητέρα δύο κοριτσιών, που άφησε τα πάντα πίσω της και πήγε στο μέτωπο του εμφύλιου πολέμου στην Ουκρανία. Μπήκε στους Ρώσους αυτονομιστές, όχι για να παλέψει την Ουκρανία αλλά για να καταπολεμήσει το φαινόμενο της ανάπτυξης ναζισμού στη χώρα. «Ήρθα να καταστρέψω τον φασισμό. Όχι την Ουκρανία».

 

Από το Τελ Αβίβ στην Ουκρανία

Μέχρι πριν ένα χρονο,η Inna, μια ντόπια του Αζερμπαϊτζάν, δεν ήξερε τί γινόταν μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. «Ήξερα ότι κάτι συνέβαινε εκεί, όπως οι περισσότεροι Ισραηλινοί» λέει. Συνεχιζουμε τη συνομιλία μαζι της ενώ είναι στην ανατολική Ουκρανία, στην καρδιά της σύγκρουσης.

«Μια ημέρα, κάποιος που ήξερα πολύ καλά μου εέπε ότι πηγαίνει στην Ουκρανία. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν – «για ποιο λογο;». Άρχισε να μου εξηγεί για τους νεοναζί εκεί, αλλά δεν τον άκουσα τόσο προσεκτικά. Ο ανθρωπος έφυγε και εξαφανίστηκε, αν και είχε υποσχέθει να έχουμε επαφή κάθε μέρα.  Αποφάσισα να ανακαλύψω τι συμβαίνει εκεί και έψαξα on-line για πληροφορίες και από τις δύο μεριες.»

Οι πληροφορίες που η Inna ανακάλυψε on-line την τάραξαν μέχρι το κόκκαλο. Διάβασε για τις βαριές περιπτώσεις της κατάχρησης των αθώων, των αθώων πολιτών που εμειναν χωρίς ουτε ένα καταφύγιο αφου τα σπίτια τους ειχαν βομβαρδιστεί και καταστράφει τελειως, μιας δύσκολης οικονομικής κατάστασης και ολόκληρων χωριών που υπάρχουν σε πρωτόγονες συνθηκες, όλα αυτά προερχομενα από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού στρατού. Αυτό είχε ως συνέπεια, να αποφασίσει να μαζέψει μερικά πράγματα της και να μπει σε ένα αεροπλάνο σε μία προσπάθεια να βρεί τον φίλο της. Στην αρχή έφθασε στη Ρωσία και οπου έμαθε ότι ο φιλος της σκοτώθηκε, αλλά τελικά πήγε στο κέντρο της Ουκρανίας και κατόρθωσε να τον εντοπίσει.

Μετά από δύο εβδομάδες, επέστρεψε στο Ισραήλ με την καρδιά της ανήσυχη. Μετά από έναμιση μήνα, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ουκρανία, αυτή τη φορά στην ανατολικη Ουκρανια και για απεριόριστη χρονική περίοδο. «Ηθελα να δω η ίδια τι πραγματικά συνέβαινε εδώ. Εάν όλα αυτά που ακούγονται για τους Ναζί και τις ενέργειές τους ήταν πράγματι η αλήθεια».

 

«Είμαι ανίκανη να σκοτώσω»

Η Inna προσχώρησε σε μια κομμουνιστική ταξιαρχία με το όνομα «Prizak» (φάντασμα), η οποία μαχεται στη ανατολική πόλη Lugansk και περιλαμβανει μεταξύ 100 έως 120 στρατιώτες που είναι πολίτες της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών. Αναφέρει ότι αγοράζουν από μόνοι τους τις αυτοσχεδιασμένες στολές τους στα καταστήματα, σε αντίθεση με τα όπλα και τα πυρομαχικά, των οποίων την προέλευση αρνείται δικαιολογημένα να αποκαλύψει. «Δεν πολεμώ με τα όπλα, απολύτως όχι. Είμαι επίσης ανίκανη να σκοτώσω,» είπε κατά την εξιστορήση περιληπτικά για την εργασία της στο μέτωπο ως συλλέκτρια πληροφοριών.

«Δεν έχετε καμία ιδέα σε τι συνθηκες οι άνθρωποι ζουν εδώ. Προτού έρθω εδώ δεν μπορούσα να φαντάστω ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Είναι σε ένα επίπεδο όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα πρέπει να υπολογίσει εάν μπορεί να διαθέσει για να αγοράσει ζάχαρη ωστε να έχει ενα γλυκό τσάι, και καταλήγει τελικά στο συμπέρασμα ότι δεν έχει καμία τέτοια επιλογή» μας λέει οταν εξήγει τις δύσκολες συνθήκες. «Επ’ευκαιρία έδωσα σε εκείνη την γυναίκα οτιδηποτε μου είχε μείνει από τα χρήματα μου, αλλά δεν συζητάμε εδώ μόνο για μια γυναίκα, είναι ολόκληρο έθνος». Επιπλέον, μιλά επίσης για τους καλούς ανθρώπους που την περιβάλλουν, όπως οι φίλοι της στην ταξιαρχία: «Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εδώ από πολλα μερη στον κόσμο. Εδώ κανένας δεν ασχολείται με την υπηκοότητα ή τη θρησκεία σου και κάθε πρόσωπο δέχεται τον άλλο όπως είναι. Παραδείγματος χάριν, ξέρουν ότι δεν τρώω χοιρινό κρέας και προσπαθουν να μου φέρνουν kosher τρόφιμα (τρόφιμα που επιτρέπονται από την εβραική θρησκεία να καταναλώνονται), όσο το δυνατόν περισσότερο».

Σε όλες τις συνομιλίες μαζί της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό.

Εάν υπάρχει ένα πράγμα για το οποιο είναι σίγουρη, αυτο είναι ο ισχυρισμός για τη βοήθεια των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο μέτωπο – κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα μας λέει. «Δεν υπάρχει κανένας ρωσικός στρατός εδώ. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι εδώ, μερικοί από τους οποίους δεν υπηρέτησαν ποτέ σε οτιδήποτε στρατιωτικο, που δεν δέχονται οποιαδήποτε οικονομική μέριμνα και έφθασαν εκεί απλά γιατι ετσι τους υποδήλωνε η αρχή τους» μας εξηγεί.
Σε όλες τις συνομιλίες μαζι της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό. Λέει τις περιπτώσεις των φρικιαστικών αγριοτήτων στις οποίες εκτεθηκε, που ξυπνούν τα δυσκολότερα συναισθήματα: «Μίλησα σε μια γυναίκα που με είπε για το πώς έλαβε το σώμα της 14χρονης κόρης της σε ένα ξύλινο κουτι, ειχε βιαστει από μια ομάδα Ναζί, υποβλήθηκε στα βασανιστήρια (αυτό ήταν ξεκαθαρο και μονο στη θεα του σώματος) και μετά από αυτό της γεμισαν τα γεννητικά όργανά με αφρό τσιμεντου. Δεν ξέρω που είναι αυτή η γυναίκα τώρα, δεν ξέρω εάν είναι καν ζωντανή, ξέρω ότι αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Άκουσα πολλά πράγματα, επίσης από τους ανθρώπους που είναι μαζί μου και που μου επιβεβαίωσαν τέτοιες περιπτώσεις.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα στοιχεία των παρόμοιων φρικιαστικων ιστοριών, μπορούν να βρεθούν σε μια ευρεία κλιμακα φρικιαστικών εικόνων που υπαρχουν on-line.

 

Αγκυλωτοί σταυροί που υποστηρίζονται από τον ουκρανικό στρατό

Ο ναζισμός στον ουκρανικό στρατό, παραδείγματος χάριν στο τάγμα Aydar, είναι ένα γνωστό φαινόμενο. Οι ίδιοι μαχητες κυματιζουν ναζιστικές σημαίες και έχουν τατουαζ αγκυλωτούς σταυρούς στο σώμα τους, και μπορείτε εύκολα να βρείτε έναν ατελείωτο αριθμό φωτογραφιών και βίντεο που τους δείχνουν να χαιρετούν ναζιστικα. Δεν τους ενδιαφερει και ούτε καν προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι είναι Ναζί, το οποίο δηλώνει σαφώς την άσβεστη έχθρα τους για τους αυτόνομους Ρώσους κομμουνιστές, καθως και το ιδιο να συμβαινει από την άλλη πλευρα. Να σημειώσουμε ότι τις τελευταίες εβδομάδες, το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με ενοχλητικές ειδήσεις για την ενδυνάμωση του φαινομένου – ακούμε για τα νεοναζί καλοκαιρινά εκπαιδευτικα κάμπινγκ, και ¨πεφτουμε¨ πανω σε συγκλονιστικά βίντεο οπως αυτό που είδαμε αυτή την εβδομάδα στο οποίο ένα μικρό κορίτσι κάνει το ναζιστικό χαιρετισμό και κρατά ένα τεράστιο μαχαίρι.

Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από το ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό

Εντούτοις, παρόλο που καυχιούνται ότι είναι Ναζί, εκείνοι οι «ουκρανικοί πατριώτες» δεν διστάζουν να δεχτούν στις τάξεις τους τους ισλαμιστές μαχητές – και ακόμα και τους ισραηλινούς Εβραίους. Ένα χρόνο πριν, τα ισραηλινά ΜΜΕ εξέθεσαν την ιστορία ενός πρώην Γκολάνιου μαχητή, ο οποίος συντάχθηκε στην ίδια ακραία δεξιά ταξιαρχία και ούτε καν έκρυψε την ταυτότητά του. Στη συνέντευξη, εξιστορεί τις φρίκες που εγιναν στην πραγματικοτητα από τους ρωσικούς αντιπάλους, οι οποίοι ληστευαν, βίαζαν και δολοφονούσαν τους πολίτες. Περιέγραψε επίσης πώς οι φίλοι του στο τάγμα τον σέβονται παρά την ταυτότητά του και πώς λατρεύουν τον ισραηλινό στρατό και επιθυμούν να ακούσουν περισσότερα για αυτον. Το αγωνιστικό υπόβαθρο του ίδιου Γκολάνιου μαχητή  – ο ίδιος ρωσικής προέλευσης – είναι ο λόγος που λαμβάνει το σεβασμό από αυτούς τους μαχητές και όχι λόγω της αγάπης για το Ισραήλ.

Στον ουκρανικό στρατό, που δεχεται σημαντικά χτυπήματα στη μάχη με τους αυτονομιστές, υπάρχουν επίσης Αραβες μουσουλμάνοι μαχητές, και οι Ισραηλινοί στρατιώτες που εξιστορουνται στην ίδια συνέντευξη γίνονται σεβαστοί επίσης όπως είναι. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι είδους μεταχειρίση θα είχαν λάβει εάν δεν φορούσαν την ουκρανική στολή.

Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς

Το τάγμα Aidar αναγνωρίστηκε ως τμήμα του ουκρανικού στρατού μόνο τον Αύγουστο του 2014, όταν έλαβαν οι μαχητές του τις στολές και πιο εξεζητημενο εξοπλισμό. Νωρίτερα, ήταν μια εθελοντική μονάδα που ειχε συνταχθει από τους Ουκρανούς δεξιούς εξτρεμιστές που θέλησαν να παλεψουν τη ρωσική εισβολή στη χώρας τους. Το ίδιο πατριωτικό τάγμα που χρηματοδοτήθηκε από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κοσμο, ο οποίος, αυτό πρέπει να ειπωθεί, είναι Εβραίος, κατηγορείται από τον οργανισμο ανθρώπινων δικαιωμάτων ότι εχει διαπραξει βίαια εγκληματα πολεμου. Παρ’όλα αυτα, όταν το ίδιο ρωσο-ισραηλινο-ουκρανικο ατομο ακουσε τις κατηγορίες σχετικά με αυτόν και σχετικά με μια αυστηρή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξήγησε ότι σε έναν πόλεμο, όλα συμβαίνουν και ότι το εξτρεμιστικό δεξί τάγμα, κέρδισε την καλή φήμη του επειδή είναι θανατηφόρο.

Τα παγκόσμια μέσα δεν συζητούν πάρα πολύ, σχεδον καθόλου, τις φρίκες που η Inna περιγράφει. Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από την ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό.

Η Inna εξιστορεί ότι μόνο στο παρελθόν αρκετές ημέρες ξένοι δημοσιογράφοι αρχίζαν να μπαινουν στη ζώνη σύγκρουσης, και ένα ρωσικό κανάλι της πήρε συνέντευξη ακόμη και από το Skype. Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς, ενώ άλλοι έστειλαν προσωπικά μηνύματά και θέλησαν να μάθουν που βρίσκονται οι κόρες της. «Ένας από αυτούς μου ευχήθηκε να μείνω χωρίς χέρια και χωρίς πόδια, και ότι θα ζήσω ως ακρωτηριασμένο άτομο όλη μου τη ζωή» λέει.

«Έλαβα επίσης ένα μήνυμα όπου μου ειπαν ότι σίγουρα πρέπει να ξέρω ότι μόλις επιστρέψω, θα μου σπάσουν τα χερια και τα πόδια μου. Με αυτούς τους ανθρώπους έζησα για 25 χρονια; Αυτοι ειναι οι ισραηλινοί άνθρωποι;»

 

«Οι άνθρωποι είναι εδώ πολύ απλοί αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες»

Οταν ερευνάς βαθιά όλο αυτό που συντελείται στην Ουκρανία, μπορείς να καταλάβεις ότι στον πυρήνα, η αντιπαράθεση δεν προέρχεται απαραιτήτως από την σύγκρουση για την αποκτηση περιοχων ή λόγω των εθνικών διαφορών αλλά και -ίσως ειδικά- είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος οπου η έχθρα και ο ρατσισμός τον συνοδεύουν μόνο.

Ο Alexei Marko (Dobri), ένας από τους ιδρυτές της ταξιαρχίας Prizrk που η Inna εντάχθηκε, υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι καν μεταξύ των Ρώσων και Ουκρανών, όπως το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου θεωρεί. «Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται ότι ο πόλεμος εδώ είναι μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, αλλά αυτό είναι κάτι που απέχει πολύ από την αλήθεια. Και στις δύο πλευρές υπάρχουν πολύ απλοί άνθρωποι, αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες. Ο πόλεμος που είναι εδώ είναι μεταξύ μιας δυτικής ναζιστικής ιδεολογίας με μια φασιστική ιδεολογία και μιας ανατολικης σοσιαλο-κομμουνιστικής ιδεολογίας, ακόμα κι αν υπάρχουν Ρώσοι, Ουκρανοί, Εβραίοι, Άραβες, ακόμη και Αρμένιοι, Ιταλοί και Ισπανοί και στις δύο πλευρές.»

Σύμφωνα με την Inna, ο στόχος δεν είναι να καταστρέψει, αλλά να χτίσει. «Δεν ήρθα εδώ να σκοτώσω. Πίστεψα ότι ακριβώς όπως το Ισραήλ χτίστηκε εκ του μηδενός τότε, είναι δυνατό να χτιστεί και εδώ επίσης ένα δικαιότερο κράτος.»

«Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν υποστηρίζουν»

Έχετε δύο κόρες στο σπίτι. Δεν φοβάσαι ότι κάτι μπορεί να συμβεί σε σενα; «Μερικοί από τους φίλους μου σκοτώθηκαν, κατά κυριο λογο από ναρκες, αλλά ούτε καν σκέφτομαι για τέτοια πράγματα. Πέρασα από πολλές κρίσεις στη ζωή μου, από την παιδική ηλικία, αλλά είχα πάντα την απόλυτη πίστη ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Εδώ επίσης έχω μέσα μου την ίδια πίστη.

Μεγάλωσα και ανατράφηκα στο Ισραήλ. Μου λέτε σαν Ισραηλινή που είμαι, σε τελευταία ανάλυση, και είμαι βέβαιη ότι εσείς τιμάτε την μνήμη του ολοκαυτώματος κάθε χρόνο την ημέρα του ολοκαυτώματος, με το να στέκεστε όταν παίζει η σειρήνα, εγώ στέκομαι, ο καθένας μας στέκεται, γιατί μας εκπαίδευσαν κατά αυτόν τον τρόπο; Για την ομορφιά; Πώς θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ;»

Αλλά πέρα από τις σιδηρα αρχές της, πίσω από τις οποίες στέκεται εκατό τοις εκατό, πολύ δύσκολες προσωπικές παραχωρήσεις συνοδεύουν το προκλητικό βήμα που πήρε. Μετά από την απόφασή της να φύγει για την Ουκρανία, έχασε βασικά σχεδόν κάθε αγαπημένο της στο Ισραήλ. «Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν με υποστηρίζουν».

Τέλος, η Inna ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Θα είμαι περισσότερο από ευτυχής εάν κατορθώσετε να ανοίξετε τα μάτια των ανθρώπων. Τότε θα ξεχάσουν την κατανάλωση του γρήγορου φαγητού και τα reality στην τηλεοραση για μια στιγμή και θα αρχίσουν να σκέφτονται από μόνοι τους.»

Advertisements
6 Aug

 

Η ομάδα του Society VS distortion θα πάρει μια ανάσα κατά το μήνα Αύγουστο (καλοκαιρινή, προσωπική, υπαρξιακή κ.ά.) ώστε να γυρίσει δριμύτερη τον Σεπτέμβρη. Ως τότε, απολαύστε τον ήλιο με ψυχές που σας νιώθουν.

11429751_869524083117407_5460934371790149872_n

Σουρούτς: Σήμερα θρηνούμε, αύριο ξαναχτίζουμε

23 Jul

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από την ιστοσελίδα roarmag.org και αφορά το νέο χτύπημα που δέχθηκε το κίνημα αλληλεγγύης του κουρδικού αγώνα στη Ροζάβα, μετά την επίθεση αυτοκτονίας που φέρεται να πραγματοποίησε μέλος του Ισλαμικού Κράτους στο πολιτιστικό κέντρο “Αμάρα” της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Η θλίψη για τους 32 νεκρούς είναι ανείπωτη, αλλά αν υπάρχει ένας λαός που γνωρίζει πως να παίρνει δύναμη από το αίμα του, αυτός είναι οι Κούρδοι.

SurucVictims-main

 

Η βομβιστική επίθεση που έλαβε χώρα το μεσημέρι της Δευτέρας στις 20 Ιουλίου στο πολιτιστικό κέντρο «Αμάρα» στην Σουρούτς θα μείνει στην ιστορία ως μια τραγωδία. Το Σουρούτς, βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από το Κομπάνι και αποτελεί το κέντρο παροχής κάθε είδους προμηθειών για την κουρδική πόλη.

Ακόμη σημαντικότερος ήταν ο ρόλος του ως καταφύγιο για πρόσφυγες που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν από τις πολύμηνες συγκρούσεις στο Κομπάνι. Λειτουργούσε ως η βάση του συντονισμού για τη βοήθεια προς τις ντουζίνες κατασκηνώσεων προσφύγων που είχαν διασκορπιστεί στην πολή και ως κέντρο για την διεθνή αλληλεγγύη και τις αντιπροσωπείες που επισκέπτονταν την πόλη.

Σε όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, οι οποίες ξεκίνησαν τον προηγούμενο Σεπτέμβρη, ήρθαν δημοσιογράφοι και ακτιβιστές για να προσφέρουν την υποστήριξή τους και το «Αμάρα» ήταν το σπίτι τους. Πέρασα πολλές εβδομάδες στο πολιτιστικό κέντρο μετά από πολυάριθμες εκδρομές στα σύνορα και ήταν το μέρος οπου έρχομασταν όλοι πιο κοντά.

Επίσης, εκτός από καταφύγιο για αυτούς που έρχονταν απ ‘εξω, το πολιτιστικό κέντρο λειτούργησε επίσης και ως καταφύγιο για τα παιδιά. Πολλά εργαστήρια διοργανώνονταν για τα παιδιά και στην κεντρική αίθουσα εκτίθονταν τα έργα των παιδιών. Ο Cay ήταν πάντα μεθυσμένος όσο κόσμος καθόταν στο κέντρο του δωματίου και συζητούσαν τις πολιτικές εξελίξεις στα σύνορα με την Ροζάβα.

 

Ένας συγκεκριμένος στόχος

Το χτύπημα στόχευε συγκεκριμένα σε ένα γκρούπ αλληλεγγύης με το όνομα “Σοσιαλιστική ομοσπονδία νεανικών ενώσεων” (SGDF) . Τα νέα της μέλη είχαν έρθει να δώσουν ένα χεράκι στις προσπάθειες ανασυγκρότησης και οργάνωναν να περάσουν στο Κομπάνι όπου θα έπαιρναν μέρος στο χτίσιμο ενός παιδότοπου. Τα θύματα της σφαγής ήταν κυρίως από την Κωνσταντινούπολη και πολλά ήταν φοιτητές.

Το SDLP είναι η κομματική νεολαία του σοσιαλιστικού ESP ( “Κόμμα των καταπιεσμένων”) , το κόμμα που συγκρότησε μια συμμαχία πριν τις εκλογές με το φιλοκουρδικό HDP. Ο αντιπρόεδρος του HDP είναι ο Φίγκεν Γιούκσεντακ , ιδρυτικό μέλος του ESP. Η συνεργασία του ESP με το HDP και το κουρδικό κίνημα γενικότερα, αντιπροσωπεύει την πρόοδο που έχει υπάρξει στην ανάπτυξη αλληλεγγύης η οποία ξεπερνά τις προυπάρχουσες εθνολογικές διαφορές μεταξύ Τούρκων και Κούρδων.

Το HDP συνειδητά επεδίωξε συμμαχίες με την τουρκική αριστερά και υπό αυτή την έννοια, η σκόπιμη στόχευση του SGDF ήταν μια ευθεία επίθεση στην πρόσφατη σύγκλιση της kουρδικής και της τουρκικής αριστεράς. Το κεντρικό σλόγκαν του SGDF τα λέει όλα : “Οι αξίες του Κομπάνι είναι οι αξίες του κινήματος στο Γκεζί”.

Η προσπάθεια του SGDF αποσκοπούσε στην επέκταση της αλληλεγγύης και για τους ανθρώπους της Ροζάβα, πέρα από εθνολογικές συνδέσεις. Πολλά από τα θύματα του μακελειού ήταν Αλεβίτες, ενώ ένας άλλος νέος άνδρας προερχόταν από τον παραδοσιακό εθνικιστικό “οχυρό” της Τραπεζούντας.

Το “Αμάρα” εκτός των άλλων , ήταν η βάση για ακτιβιστές από όλο τον πλανήτη, ένα είδος πρεσβείας για τις διεθνείς συμμαχίες του Κομπάνι και της Ροχάβα γενικότερα. Για τους δημοσιογράφους , το “Αμάρα” ήταν η πρώτη επαφή με την ζωή στα σύνορα. Συνεντεύξεις οργανώνονταν μέσω του κέντρου και ήταν επίσης ο χώρος όπου οι δημοσιογράφοι οργάνωναν την λαθραία είσοδό τους στο Κομπάνι.

Για αυτούς του λόγους, βλέπουμε την επίθεση στο SGDF, ως μια επίθεση στην παγκόσμια αλληλεγγύη η οποία είχε δημιουργηθεί γύρω από την αντίσταση του Κομπάνι. Το κέντρο από μόνο του ήταν έμφυτα συνδεδεμένο με την μάχη στο Κομπάνι και η επίθεση ήταν μια ξεκάθαρη προσπάθεια από το Ισλαμικό Κράτος για αποτρέψει την επέκταση αυτης της παγκόσμιας αλληλεγγύης. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να φοβηθούν.

 

Επιθέσεις αυτοκτονίας και οι σχέσεις της Τουρκίας με το ISIS

Τους τελευταίους δύο μήνες , έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αύξησης των εκδικητικών επιθέσεων αυτοκτονίας του ISIS εναντίον των Κούρδων, λογικά ως άμεση αντίδραση στις πρόσφατες νίκες των κουρδικών απελευθερωτικών δυνάμεων στην βόρια Συρία.

Στο Ντιαρμπακίρ, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του φιλοκουρδικού HDP, ένας Τούρκος που είχε πριν πολεμήσει στο πλευρό του Ι.Κ στην Συρία, έβαλε μια βόμβα η οποία σκότωσε τέσσερις. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τζιχαντιστές του Ι.Κ , εισέβαλαν στο Κομπανί από την τούρκικη διασυνοριακή πύλη και προχώρησαν σε σφαγές άνω των 200 πολιτών-η δεύτερη μεγαλύτερη τους σφαγή στη Συρία- σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σε όλες αυτές τις τρείς επιθέσεις, η Τουρκία ήταν ή συνένοχη ή εντελώς αδιάφορη. Ως απόδειξη του συνεχούς και αυξανόμενου συσχετισμού της Τουρκίας με το ISIS έχει θεωρηθεί η έντονα εμφανής επιλογή της τουρκικής κυβέρνησης να μην συμπαραταχθεί στο πλευρό των Κούρδων πολιτών της, υποστηρίζοντας το Ισλαμικό Κράτος με σκοπό να εξασθενίσει το κουρδικό πείραμα της δημοκρατικής αυτονομίας στη βόρεια Συρία.

Αυτή η κατάσταση καταδεικνύει την αυξανόμενη επίδραση του συριακού εμφυλίου στην νότια Τουρκία. Την στιγμή που οι Κούρδοι της Συρίας συνεχώς μάχονται το Ι.Κ (πετυχαίνοντας ισχυρά πλήγματα τους τελευταίους δύο μήνες), υπάρχει ο φόβος , πως με την ανοχή της τουρκικής κυβέρνησης , ότι το Ι.Κ θα συνεχίσει τις βομβιστικές επιθέσεις εναντίον Κούρδων μέσα στην Τουρκία. Μετά την τραγωδία που έλαβε χώρα στο Σουρούτς, πολλοί Κούρδοι επιρρίπτουν ευθύνες στην κυβέρνηση και τις δυνάμεις ασφαλείας της, κατηγορώντας τους πως δεν κάνουν ουσιαστικά τίποτα και απαιτούν αντίποινα από το PKK.

 

Ανάγκη για παγκόσμια αλληλεγυη

Η σφαγή στο Κομπάνι στα τέλη Ιουνίου και η τελευταία βομβιστική επίθεση στο Σουρούτς, είναι μια προσπάθεια του Ι.Κ , να κρατήσει το Κομπάνι σε μια εμπόλεμη, απελπιστική και αποδιοργανωμένη κατάσταση. Οι τοπικές αρχές έχουν ξεκινήσει να ξαναχτίζουν την πόλη και οι επιθέσεις είναι ξεκάθαρα προσανατολισμένες στην δημιουργία κλίματος φόβου ώστε να τραυματιστεί η αλληλεγγύη προς το Κομπάνι.

Ως διεθνείς σύμμαχοι των επαναστατών της Ροζάβα, έχουμε το χρέος να ολοκληρώσουμε τους στόχους του SGDF: να βοηθήσουμε στην ανοικοδόμηση της πόλης του Κομπάνι.

Η παγκόσμια αλληλεγύη προς το Κομπάνι έχει αποφέρει τεράστιο καλό στην κουρδική αντίσταση. Έχει δώσει ελπίδα σε μαχητές και πολίτες. Το πολιτιστικό κέντρο “Αμάρα”, αντιπροσώπευε αυτή την ισχυρή επιθυμία για παγκόσμια υποστήριξη. Καλωσόρισε επισκέπτες από όλο τον κόσμο και επεδίωξε να διεθνοποιήσει την μάχη πέρα από αυτούς που επηρεάζονταν άμεσα από τον πόλεμο. Δεν πρέπει να αφήσουμε το Ι.Κ να συνεχίσει και να οδηγηθούμε σε αδράνεια εξαιτίας του φοβού μελλοντικών επιθέσεων.

Ένας από τους επιζώντες της επίθεσης της Δευτέρας , ο Μέρβ Κανάκ, δημοσίευσε το ακόλουθο μήνυμα στην σελίδα του στο facebook:

«Σκότωσαν τους ανθρώπους με τους οποίους τραγουδούσαμε μαζί στο λεωφορείο. Σκότωσαν τους ανθρώπους που χορεύαμε μαζί. Τους ανθρώπους που μιλάγαμε, αυτούς που ξαφνιαστήκαμε που ήταν μαζί μας εκεί, αυτούς που δουλεύαμε μαζί. Σκότωσαν τους ανθρώπους με τους οποίους παίρναμε πρωινό μαζί στον κήπο του Αμάρα, τους ανθρώπους που γελάγαμε μαζί, που τρώγαμε καρπούζι μαζί. Τους ανθρώπους που με τους οποίους κάναμε πολιτικές συζητήσεις. Τους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες αλλά ενώνονταν μαζί μας στην πραγματικότητα της επανάστασης. Ήμασταν όλοι κάλοί άνθρωποι. Ήρθαμε όλοι εδώ για να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο. Είχαμε παιχνίδια μαζί μας , τρεις τσάντες ο καθένας, το διανοείστε;»

 

Οι καρδιές μας θρηνούν σήμερα. Αύριο, ξαναχτίζουμε.

Υπογραφές για τις συλλήψεις της 15/7

19 Jul

Κείμενο υπογραφών συνδικαλιστών

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αγωνιστές της 15 Ιουλίου

Καταδικάζουμε την αστυνομική βία εναντίον της εργατικής συγκέντρωσης

Η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βαδίζοντας πιστά στα χνάρια των προκατόχων της, αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει νέα μέτρα καταστροφής των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων και να ολοκληρώσει την πραξικοπηματική διαστροφή του μαζικού ταξικού ΟΧΙ, χωρίς να καταφύγει στην ύστατη μορφή κοινωνικής κατίσχυσης: την κρατική-αστυνομική βία και καταστολή.

Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, μέρα γενικής απεργίας στο δημόσιο, τους δήμους και τα νοσοκομεία ενάντια στο νέο μνημόνιο, στο συλλαλητήριο που διοργάνωναν συνδικάτα και κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, η αστυνομία της “κυβέρνησης της αριστεράς” ξόδεψε όλο της το μένος. Το κομμάτι της συγκέντρωσης όπου βρίσκονταν τα μέλη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, με τη σαφή παρουσία, σημαίες και συνθήματά, δέχτηκε απρόκλητα ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ, που αφού ξυλοκόπησαν και τραυμάτισαν διαδηλωτές τους συνέλαβαν χωρίς λόγο. Δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη διάρκεια της επίθεσης, αλλά και μετά τη σύλληψή τους, οδηγήθηκαν την επομένη 16/6, μαζί με άλλους, στον εισαγγελέα με πληθώρα γελοίων πλαστών κατηγοριών. Η δίκη τους πήρε αναβολή για την Τετάρτη 22 Ιουλίου. Οι δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ο Μάνθος Ταβουλάρης, βιβλιοϋπάλληλος και πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου Αττικής και ο Μιχάλης Γκουντούμας, κοινωνικός λειτουργός, μέλος του Συλλόγου Εργαζομένων του Ιδρύματος για το Παιδί “Η Παμμακάριστος”.

Μαζί με τους συντρόφους συνελήφθησαν και 15 άλλοι αγωνιστές, στους οποίους τα όργανα καταστολής συμπεριφέρθηκαν με την ίδια βαρβαρότητα και δικάζονται κι αυτοί την Τετάρτη.

Η κυβέρνηση εξανεμίζει κάθε αυταπάτη σχετικά με το ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι εχθροί της. Διαλέγει να ψηφίσει το νέο μνημόνιο σε αγαστή συνεργασία με τα αστικά κόμματα, το μιντιακό κατεστημένο, το ντόπιο και ευρωπαϊκό κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Διαλέγει να επιτεθεί, με απροκάλυπτη βία, χρησιμοποιώντας τους γνωστούς πραιτοριανούς των ΜΑΤ και ΔΙΑΣ, ενάντια σε πολιτικές οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, σε συνδικαλιστές και σε απλούς αγωνιστές, που έδωσαν όλα τα τελευταία χρόνια αγώνα ενάντια σε μνημόνια και νομοσχέδια λιτότητας και αυταρχισμού, που έδωσαν την μάχη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, που παλεύουν για τη χειραφέτηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας και την απελευθέρωσή της από την καπιταλιστική κόλαση.

Η καταστολή που εξαπολύει αυτή η κυβέρνηση η οποία με πραξικοπηματικό τρόπο μετέτρεψε το συντριπτικό ΟΧΙ των εργαζόμενων μαζών σε “αριστερό” μνημόνιο ακραίας ταξικής βαρβαρότητας, δεν φοβίζει τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που παλεύουν στο πλευρό όλων όσων λένε ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Γι’ αυτό και στεκόμαστε στο πλευρό όλων των συναγωνιστών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της καταστολής που εξαπολύθηκε ενάντια στην εργατική συγκέντρωση της 15 Ιουλίου και απαιτούμε την άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών με τις οποίες δικάζονται οι συλληφθέντες.

Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση συμπαράστασης στα δικαστήρια Ευελπίδων, στις 22 Ιουλίου, ώρα 9 πμ.

Donwload doc –> υπογραφές-δίκη

Και τώρα τί;

6 Jul

Η επαύριο του δημοψηφίσματος, με όσα αναμφισβήτητα θετικά κι αν έχει έρθει βάσει τον γεγονότων των τελευταίων ημερών, κρύβει οπωσδήποτε  αβεβαιότητα. Μια αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον των πολιτικών εξελίξεων, την οποία θα ήταν τουλάχιστον ανόητο να μην αποδεχθεί κάποιος που στοιχειωδώς γνωρίζει πόσο περίπλοκο είναι το πολιτικό σκηνικό εντός και εκτός. Και πιο συγκεκριμένα, αβεβαιότητα σχετικά με το πώς θα λειτουργήσει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αντιφάσεις του μπροστά σε αυτή την πρόκληση αξιοποίησης του λαϊκού παράγοντα και πόσο μεγάλο είναι το ρήγμα που θα αποφέρει το “όχι” στα εσωτερικά της ΕΕ του άκρατου φιλελευθερισμού;

Μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα, ξεπροβάλλει συνάμα το “και τώρα τί” για τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες του προοδευτικού χώρου, της βάσης. Τί στρατηγική και δράσεις θα επιλέξουν μετά το δημοψήφισμα οι δυνάμεις της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστεράς και της αναρχίας; Εδώ αγαπητοί φίλοι και φίλες τίθεται το ιστορικά αναπόφευκτο δίλημμα της ασφάλειας. Της ασφάλειας που παρέχει χρόνια η εσωστρέφεια, ο απομονωτισμός, η μίζερη νοοτροπία της γκρούπας, οι δράσεις που γίνονται απλά για να γίνονται, η φαντασιακή αύξηση ενός επαναστατικού “εγώ” που συντρίβεται στα σκουπίδια σχεδόν σε κάθε σοβαρή κοινωνικοπολιτική πρόκληση. Στην Ελλάδα της κρίσης, των αυτοκτονιών, των ανέργων, της εξαθλίωσης, του ηθικού ξεπεσμού, υπάρχει ακόμα η πολυτέλεια ενός ακούραστου ελιτισμού που μπολιάζεται από μια οικτρή άισθηση ιδεολογικής καθαρότητας. Η αδυναμία αντίληψης ότι τα γεγονότα ξεπερνούν τη σκιά του πανό.

Η έξοδος από αυτή την ασφάλεια συχνά φοβίζει, ή καλύτερα φέρνει σε άβολη θέση τα σχετικά κοινωνικά υποκείμενα, γιατί τα τοποθετεί σε άγνωστα νερά. Ωστόσο, η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν νοιάζεται ποτέ, ούτε στο ελάχιστο πραγματικά, για αυτούς που δεν πιάνουν τον παλμό της. Άρα λοιπόν, πώς πρέπει να κινηθούν τα διάφορα κομμάτια του δημοκρατικού χώρου της βάσης που έχουν συλλάβει το μέγεθος της ευκαιρίας; Την ευκαιρία να κτίσουν πάνω στην συγκρότηση της πρωτόλειας μεν, πρωτοφανούς δε για τα εδώ, λαϊκής συνείδησης, την ώρα που μια ρεφορμιστική κυβέρνηση υψώνει το όποιο ανάστημά της σε ΔΝΤ και ΕΕ. Όποιος-α πέρασε από το Σύνταγμα το βράδυ της Παρασκευής και δεν αρκέστηκαν στο να παρατηρήσουν τις σημαίες του ΕΠΑΜ μπορεί και να αντιλήφθηκαν ότι για πρώτη φορά, ο στόχος της οργής ήταν συνειδητοποημένα ο εχθρός εντός. Τα κανάλια, οι λακέδες του ναι, οι προσκυνημένοι πολιτικοί φορείς-πιόνια των ολιγαρχών, ένα ολόκληρο σύστημα που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες. Εξού και το 62% ΟΧΙ μέσα στη μιντιακή και τραπεζική τρομοκρατία. Την ευκαιρίας επίσης, να αξιοποιήσουν το μομέντουμ μιας ώρας που το αστικοφιλελέδικο μπλοκ δεν έχει κατορθώσει να σηκώσει κεφάλι μετά από μια ακόμα μπουνιά στο σαγόνι και κλυδωνίζεται συθέμελα.

Συνεπώς, η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι μία: δυναμικά, στρατηγικά, προσεγγιστικά. Αυτή η απάντηση έχει διαφορετικές συνισταμένες, πρακτικές και τακτικές, αφετηρίες και δρόμους, αλλά ο άξονάς της θα ενώσει τις σχετικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ώστε να σύρουν την παρούσα κυβέρνηση όσο το δυνατόν πιο ακραία και συγκρουσιακά, πρώτα με τα εδώ σκυλιά και κατόπιν με τα έξω. Με άλλα λόγια, ανάπτυξη σχεδίων και παρεμβάσεων που θα χτυπήσουν καίρια κύτταρα της διαπλοκής και του ΝΑΙ, αξιοποιώντας την παρούσα λαϊκή “νομιμοποίηση” και τη ζάλη των απέναντι, και αναγκάζοντας παράλληλα τον ΣΥΡΙΖΑ να τελειώσει τα κωλόμουνα τύπου Πανούση που έχει στις τάξεις του ξεδιαλύνοντας τις αντιφάσεις του κινούμενος όχι προς τα δεξιά αλλά εντελώς ανάποδα.

Πόσο εφικτό είναι αυτό; Λάθος. “Γιατί δεν παλέψατε”, θα είναι η απορία του μέλλοντος.

 

Έχει ήδη ξεκινήσει. Απλώς η ιστορία δεν ρωτάει ποτέ αν είμαστε έτοιμοι, μόνο κρίνει.

%d bloggers like this: