Ο παράδεισος της Νταμανχούρ

19 May

Χρόνια πολλά!!! Σας έλειψε το μικρό και πανέξυπνο σαλιγκαράκι σας ε? Χαίρομαι!!! Πέρασα τις ωραιότερες διακοπές όλης της σαλιγκαρίσιας ζωής μου. Αυτή την φορά επισκεφθήκαμε την Ιταλία με τον Ταξιδευτή, την Νταμανχούρ! Ούτε κι εσείς την ξέρετε ε? Λοιπόν θα σας πω όλα όσα έμαθα από το ταξίδι μου.

Η Νταμανχούρ είναι λοιπόν ένα μεγάλο αυτόνομο χωριό κρυμμένο στα βουνά της βόρειας Ιταλίας. Όταν έφτασα εκεί νόμιζα πως ήμουν στον παράδεισο, αφού συνέχεια σκεφτόμουν πως μάλλον με πάτησε κατά λάθος ο ταξιδευτής και αυτά που βλέπω τώρα είναι τα Ιλλύσια Πεδία… Πράσινοι μικροί κήποι πλαισίωναν χαριτωμένα μικρά σπιτάκια. Και ζαρζαβατικά σε κάθε κήπο…πολλά ζαρζαβατικά..!

Damanhur9

Το 1975 μία μικρή ομάδα 12 ατόμων πήγε και εγκαταστάθηκε σε αυτό το μέρος με σκοπό να φτιάξει ένα αυτόνομο και αυτοσυντήρητο χωριό. Το 2005 τα Ηνωμένα Έθνη την αναγνώρισαν ως μοντέλο βιώσιμης κοινωνίας και το 2010 οι κάτοικοι έφτασαν τους 1000!

Η κάθε οικογένεια- ομάδα της Νταμανχούρ, καλλιεργεί τα λαχανικά της σε κήπους, μαζεύει βρόχινο νερό σε δεξαμενές και χρησιμοποιεί την ηλιακή ενέργεια.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο που ως υποχρεωτικό μάθημα υπάρχουν τα… ταξίδια, από την ηλικία τους ενός έτους. Άκουσα τον δάσκαλο να σχολιάζει πως δεν είναι επαρκής μόνο η μάθηση από τα βιβλία, αλλά είναι απαραίτητη και η βιωματική μάθηση.

6056133348_5d57b4b213_z

Έτσι τα παιδιάκια αυτού του μικρού χωριού φέτος θα βρεθούν στην Αφρική να δουν και να μάθουν!

Μασουλώντας ένα γογγύλι αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουμε και εμείς το ίδιο στην Ελλάδα? Καλά σίγουρα στο σχολείο μάθαμε κάποια πράγματα για την Αφρική και την Κίνα…είναι όμως το ίδιο με το να το ζήσεις? Αν κρίνω από τις αντιδράσεις από ένα πρόσφατο ντοκιμαντέρ…σίγουρα δεν είναι!

Συνέχισαν να μιλάνε πολύ ώρα για την σπορά και για τις καιρικές συνθήκες ώσπου άκουσα κάτι για το Βατικανό. Στο χωριό έχουν έναν ναό που μέσα είναι ζωγραφισμένοι όλοι οι θεοί. Στην Ρώμη λένε διάφορα σενάρια για το τι μπορεί να είναι σκορπώντας συχνά πανικό με τις τρελές τους ιστορίες και παράλληλα σύμπαντα και πύλες που οδηγούν σε άλλους κόσμους…

DSC_0179

Τραγανίζοντας ένα τρυφερό μαρουλάκι μονολογώ… Έλα τώρα ακόμα κι εγώ που είμαι απλά ένα σαλιγκάρι και ξέρω ότι οι ζωγραφιές στους τοίχους δεν πειράζουν κανέναν, δεν μπορούν να κάνουν κακό…

Ύστερα βλέπω έναν κύριο με ένα τεράστιο χαμόγελο που λέει “Ζούμε σε άσχημες εποχές και χρειαζόμαστε τα όνειρα πιο πολύ από ποτέ”. Και η Νταμανχούρ το ’75 ήταν απλά το όνειρο κάποιου και τώρα έχει χίλιους κατοίκους και δικό της σύνταγμα και νόμισμα…

6146364559_b2d9c2b6de

Χμ! Χαμόγελο, όνειρο…μάλλον αυτό τελικά φοβάται το Bατικανό και όχι μια παλέτα χρωμάτων.

-Έλα Γκάρυ, ώρα να φεύγουμε, λέει ο Ταξιδευτής.

Το ραπανάκι μου έκατσε στο λαιμό, άρχισα να σκαρφαλώνω σε ένα κλαδάκι να κρυφτώ. Μέσα μου ούρλιαζα “όοοοοοχιιιιι”, άσε με εδώ, γραπώθηκα στο κλαδάκι με όλη μου την δύναμη ακούγοντας τα βήματα του να με πλησιάζουν και ένα δάκρυ κύλησε αργά αργά πάνω στην κεραία μου…

-Έλα Γκάρυ, πρέπει να πάμε και στο ελληνικό αυτόνομο χωριό, είπε ο ταξιδευτής και με ξεκόλλησε με τα δάχτυλα του…
Κι άλλο χωριό ??? ΤΕΛΕΙΑ!!!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: