Archive by Author

Μένουμε άνθρωποι;

22 Jun

Μένουμε στην Ευρώπη πάση θυσία. Πάση για αυτούς θυσία για εμάς.

Μένουμε Ευρώπη με εκατομμύρια άνεργους.

Μένουμε Ευρώπη με χιλιάδες δολοφονημένους μετανάστες.

Μένουμε Ευρώπη με κλειστά σύνορα. Αφού πρώτα η Ευρώπη έχει στείλει στρατό στις χώρες της ανατολής για να τις διαλύσει.

Μένουμε Ευρώπη με το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και οργάνωσης.

Μένουμε Γαλλία με το πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει σκουπίδια τους μετανάστες Αλγερινούς στα νότια προάστια του Παρισιού.

Μένουμε Ισπανία με τις τράπεζες να μπορούν βάση νομοθεσίας να κατάσχουν τη πρώτη κατοικία με αποτέλεσμα χιλιάδες αυτοκτονίες.

Μένουμε Λονδίνο με το μέσο πολίτη να καταγράφεται από κάμερες παρακολούθησης 1058 φορές τη μέρα.

Μένουμε Φρανκφούρτη στα εγκαίνια του κτιρίου Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που κόστισαν 1,3 δις ευρώ.

Μένουμε στην Ευρώπη των επισφαλών εργαζομένων. Των προγραμμάτων Voucher.

Μένουμε στην Ευρώπη που ευαγγελίζεται τον Διαφωτισμό και προωθεί στο σκοταδισμό.

Μένουμε στην Ευρώπη που διοικείται από κλειστές τεχνοκρατικές ομάδες που δολοφονούν λαούς μέσω ακατανόητων οικονομικών και λογιστικών υποβαθμίσεων.

Μένουμε στην Ευρώπη της διάσωσης των τραπεζών. Κυρίως Γαλλικών και Γερμανικών.

Μένουμε στην Ευρώπη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε κάθε παραγωγική διαδικασία.

Μένουμε στην Ελλάδα, του ΣΚΑ(ΕΙ) που διοργανώνει αυθόρμητες πορείες υποστήριξης του παραπάνω κανιβαλισμού.

Μένουμε στην Ελλάδα που οι διαδηλωτές κατά του μνημονίου έτρωγαν ξύλο και χημικά και οι ευρωπαϊστές κάθονται στα σκαλάκια της βουλής.

Μένουμε Ελλάδα και στα σκαλάκια της βουλής κάθεται η Χριστίνα Σιδέρη, η γνωστή χρυσαυγίτισα του Αγίου Παντελεήμονα με τα εμετικά ρατσιστικά ξεσπάσματα μίσους.

Μένουμε Ελλάδα και στα ελπε του Λάτση που κατέχει μεταξύ άλλων το 11% της Εθνικής Τράπεζας, η οποία ανακεφαλεώθηκε από τα χρήματα τα οποία ”δάνεισε” το ΔΝΤ στη χώρα, δολοφονούνται εργάτες και στα δικαστήρια σέρνονται όσοι έτρεξαν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους.

Μένουμε Ελλάδα και πέντε χρόνια τώρα καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα δίλημμα το οποίο δεν μας αφορά. Δραχμή ή ευρώ. Καλούμαστε δηλαδή να απαντήσουμε στο ερώτημα της κατάρρευσης για ακόμη μια φορά του καπιταλισμού. Δεν μας αφορά λοιπόν εντός αυτού του πλαισίου τι νόμισμα θα χρησιμοποιήσουμε την επόμενη μέρα. Η χρεοκοπία του καπιταλισμού όσες δύσκολες και αγωνιώδεις στιγμές και αν φέρει μας αφήνει ένα χαμόγελο στο στόμα. Το σύστημα της αποκτήνωσης έφτασε για ακόμη μια φορά στα άκρα. Δυστυχώς αυτά τα άκρα ιστορικά έχουν φέρει τους μεγαλύτερους πολέμους στην ιστορία της ανθρωπότητας αλλά αυτή είναι η φυσική συνέπεια της αποκτήνωσης.

Μένουμε Ελλάδα παρέα με Άδωνι Γεωργιάδη και λοιπούς ευρωπαϊστές-ουμανιστές.

Μένουμε Ελλάδα με Ποταμι και Σταύρο Θεοδωράκη και μερικές δεκάδες εναλλακτικά έντυπα τα οποία έχουν κοινό αφμ με το ΣΚΑ(ΕΙ) και με το βαθύ Πασοκ.

Μένουμε Ελλάδα με τα σκοτεινά μπουρδελομάγαζα της παραλιακής, με τη Στεφανίδου, το Μπογδάνο και αρκετές εκατοντάδες τηλεσκουπίδια χρεοκοπημένων μέσων μαζικής εξημέρωσης.

Μένουμε στην Ευρώπη που δεν παράγει πια ιδέες αλλά τυποποιημένες ρέπλικες παραγωγικής διαδικασίας με τελικό σκοπό να καταστρέψει τη δημιουργία και την ελευθερία των ανθρώπων.

Μένουμε στην Ευρώπη που δολοφονεί τα κινήματα με κάθε τρόπο. Στην Ευρώπη που τα πάντα έχουν ένα και μόνο αόριστο σκοπό. Την ανάπτυξη.

Και για να κλείσουμε. Αντί επιλόγου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”. Απλά πέντε χρόνια έβλεπες τα πάντα γύρω σου να μαραίνονται. Και εσύ έπρεπε να μείνεις ανθισμένος. Μερικές φορές τα κατάφερνες κάποιες άλλες όχι. Έπρεπε να μείνεις όρθιος και να δίνεις κουράγιο εσύ στους δικούς σου ανθρώπους. Να λες δεν πειράζει θα τη βρούμε την άκρη. Να λες θα τα καταφέρουμε. Και κάποιες φορές όντως να τα καταφέρνατε. Κάποιες άλλες φορές όμως τους έβλεπες να πεθαίνουν. Ηθικά, πνευματικά, σωματικά και πέθαινες κι εσύ σιωπηλά. Και ανακαλούσες στη θύμηση σου όμορφες και άγριες στιγμές τότε που ακόμα όλα συνεχίζονταν και έλεγες έχουμε ένα μπούσουλα και θα τα καταφέρουμε. Κάποιες άλλες φορές βέβαια τους έβλεπες χλωμούς σα φαντάσματα και απογοητευόσουν κι εσύ. Και η ζωντάνια χανόταν και μαζί της όλες οι αξίες που μπορούσαν να σε κρατήσουν ξύπνιο και ζωντανό. Και στη καθημερινότητα σου έπρεπε να προσποιηθείς πως τίποτα δεν συνέβη πως όλα είναι καλά και να συνεχίσεις. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση” απλά ανέδειξε συνολικά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Σε οικονομικό, σε πολιτικό, σε διαπροσωπικό επίπεδο, ανέδειξε όσα βιαστικά μπήκαν κάτω από το χαλί στη κορυφογραμμή του Γράμμου το ’49. Όπως τότε έτσι και τώρα θα πολεμήσουν δυο κόσμοι. Ο κόσμος της ανάπτυξης, των λογιστικών ακολουθιών, ο κόσμος των συμφερόντων με τον κόσμο που πιστεύει στη δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”…

E-Library #5: Η ιστορία μιας προλεταριακής ζωής

25 May

Αρνήθηκα το

”ο καθένας για τον εαυτό του κι έχει ο θεός για όλους”.

Υποστήριξα τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους, τους απλούς και καταδιωγμένους. Θαύμασα τον ηρωισμό, τη δύναμη και τη θυσία όταν γίνονταν για να θριαμβεύσει το δίκιο. Κατάλαβα ότι στο όνομα του Θεού, του Νόμου, της πατρίδας, της Ελευθερίας και των αγνότερων αφηρημένων εννοιών, των ανώτερων ιδανικών εκτελούνται και θα συνεχίσουν να εκτελούνται τα φρικτότερα εγκλήματα, μέχρι τη μέρα που θα έχουμε δει το φως και δεν θα είναι πια δυνατό για τους λίγους στ’ όνομα του Θεού να κάνουν κακό στους πολλούς.

 

10502419_260252487495519_8349380375420968142_n

 

Παρωδία δίκης.

Κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Καταδίκη λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Ένοχοι επειδή είναι αναρχικοί και μετανάστες. Εκτέλεση της ποινής.

Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πολύ περιληπτικό δημοσιογραφικό περίγραμμα της υπόθεσης των Ιταλών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι, μιας υπόθεσης που εκτός των άλλων ήταν και η αφορμή για ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα αλληλεγγύης σε κρατούμενους που έχουν εκδηλωθεί ποτέ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δυο ψυχές που έφυγαν από αυτόν τον κόσμο πολεμώντας για ένα καλύτερο μέλλον, εκεί στη δεκαετία του ’20, όταν η Αμερική πολτοποιούσε κορμιά και συνειδήσεις για να δαμάσει ένα από τα πιο ισχυρά εργατικά κινήματα που γνώρισε ο πλανήτης. Η “ιστορία μιας προλεταριακής ζωής” δεν είναι μόνο η ιστορία των Σάκο και Βαντσέτι, αλλά η ιστορία της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Καλή ανάγνωση

Download here –> Vanzetti-autobio_notes-GR

Πρώτη Μάη

1 May

Είναι περασμένες δώδεκα. Και θέλω να γράψω ένα κείμενο για την Πρωτομαγιά. Που δεν είναι αργία αλλά απεργία. Για το τιμημένο προλεταριάτο. Που καμιά φορά γίνεται χεσμένο προλεταριάτο και καρφώνει το συνάδελφο για να κρατήσει τη θεσούλα του. Μέσα σε αυτές τις αντιφάσεις λοιπόν ας δούμε τι ήταν ιστορικά η Πρωτομαγιά. Από το Σικάγο μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από “υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή”. Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την “Αναρχία … σε δίκη” και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.
Παρίσι, Πρωτομαγιά 2000
Λονδίνο, Πρωτομαγιά 2000

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής, και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργάνωθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter – Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.
Οι μάρτυρες του Σικάγου: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν,
ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρεβρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συλλήφθηκαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ’ την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.
Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα… το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία – εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας – και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας – για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία – όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες, και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι. Αναρχισμός.

Θεσσαλονίκη 1936.

Ήταν 1η Μαΐου του 1936 όταν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Μέσα σε λίγες μέρες το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες και Ελευσίνα και η απεργία είναι πλέον πανεργατική.

Ο Ι. Μεταξάς σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη είναι απόλυτος: οι Αρχές πρέπει να χτυπήσουν τους διαδηλωτές στο ψαχνό.

Η απεργία συνεχίζεται και στις 9 του Μάη στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου από τις σφαίρες των οργάνων της τάξης πέφτει νεκρός ο οδηγός Τάσος Τούσης.

Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό πάνω σε μια πόρτα και τον περιφέρουν στους δρόμους της πόλης σε μια ιδιότυπη «λιτανεία» καταγγελίας, διαμαρτυρίας και αντίστασης. Οι νεκροί θα φτάσουν τους 12 και οι τραυματίες τους 300.

Στο σημείο της συμπλοκής θα στηθεί αργότερα το Μνημείο του Καπνεργάτη. Η μάνα του νεκρού Τάσου Τούση, που πληροφορήθηκε τα γεγονότα, τρέχει, πέφτει πάνω στο νεκρό παιδί της και μοιρολογεί.

Αν είναι να διαλέξεις πλευρά κοίτα να διαλέξει όχι τη σωστή από άποψη ηθικής αλλά την αληθινή. Έχει μεγαλύτερη αξία έτσι.

Πηγές: Βραχόκηπος, wiki.

Από τις GRAPO στις φυλακές τύπου Γ’

15 Mar

Οι αντιφασιστικές ομάδες αντίστασης σχηματίστηκαν το καλοκαίρι του 1975. Στις 26 Νοεμβρίου 1975, μετά το θάνατο του Φράνκο, αποφυλακίζονται μόλις 235 αντιφασίστες λιγότεροι δηλαδή από το 10% των πολιτικών κρατουμένων. Ενώ λοιπόν οι αντιφασίστες συνεχίζουν να χαρακτηρίζονται ως εγκληματίες την ίδια στιγμή οι χιλιάδες εκτελέσεις κατά τον εμφύλιο συνεχίζουν να μην αποτελούν αδικήματα. Τα εγκλήματα του φασισμού δεν μένουν απλώς ατιμώρητα αλλά άνθρωποι που τα διέπραξαν καταλαμβάνουν δημόσια αξιώματα με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα τον Αρίας Ναβάρο. Πρωθυπουργό που είχε διαλέξει ως διάδοχο του ο Φράνκο.

Οι GRAPO λοιπόν προσπαθούν να τιμωρήσουν τους ενόχους για τα φασιστικά εγκλήματα και αποτελούν την κορύφωση του αγώνα του λαϊκού κινήματος, ασκώντας παράλληλα και μια πίεση για τα δικαιώματα των πολιτικών κρατουμένων. Υπολογίζεται πως περισσότερα από 3.000 μέλη των GRAPO φυλακίστηκαν και βασανίστηκαν στις Ισπανικές φυλακές.

Οι κομμούνες που σχημάτισαν οι πολιτικοί κρατούμενοι των GRAPO και του PCE(r) μετά την μαζική τους φυλάκιση το 1977 αποτελούσε πονοκέφαλο στις κατασταλτικές δυνάμεις, εκεί η πρόσμειξη των πολιτικών και ποινικών κρατουμένων είχε ως αποτέλεσμα την ανάπτυξη ιδεολογίας στη φυλακή καθώς οι πολιτικοί κρατούμενοι έκαναν εκθέσεις χειροτεχνίας, πωλούσαν τα προϊόντα που κατασκεύαζαν εντός της φυλακής και συνέχιζαν να προπαγανδίζουν τις ιδέες τους.

Η πρώτη φυλακή υψίστης ασφαλείας.

Το κράτος βλέποντας πως δεν μπορούσε να απομονώσει πολιτικά τους κρατουμένους, ούτε φυσικά μπόρεσε να τους νικήσει ηθικά και σωματικά με τα σκληρά μέτρα της απομόνωσης περνά στο επόμενο βήμα. Τη δημιουργία τον Ιούνιο του 1979 της ”Ερέρα ντε Λα Μάντσα”, ή αλλιώς το ”τσιμεντένιο φέρετρο”.

Η καταστολή στην Ερέρα ντε Λα Μάντσα είναι κάτι τρομακτικό, δεσμοφύλακες απομωνόνους τους πολιτικούς κρατούμενους και τους υποβάλουν σε φρικτά βασανιστήρια προσπαθώντας να τους κάνουν σαφές τι σήμαινε η νέα φυλακή, προσπαθούν να τους συντρίψουν τόσο σωματικά όσο και ψυχικά. Οι κρατούμενοι μπροστά σε αυτό το αληθινό κολαστήριο είχαν ένα και μόνο μέσο να αντισταθούν, την απεργία πείνας. Έθεσαν λοιπόν το σώμα τους ως τελευταίο οχυρό ζητώντας αξιοπρέπεια και ανθρώπινη συμπεριφορά εντός της φυλακής.

Στις 14 Μαρτίου αρχίζει λοιπόν η απεργία πείνας των πολιτικών κρατούμενων του PCE(r) και των GRAPO ενάντια στο καθεστώς εξόντωσης της Ερέρα ντε Λα Μάντσα. Την απεργία ξεκίνησε ο Χουάν Χοσέ Κρέσπο Γαλέντε και τον ακολούθησαν κλιμακωτά κρατούμενοι από την Ερέρα και άλλες φυλακές. Η απεργία αυτή έγινε αμέσως μια αναμέτρηση ανάμεσα στους πολιτικούς κρατούμενους και την κυβέρνηση. Στις 28 Απριλίου ο Κρέσπο Γαλέντε υποφέρει και βρίσκεται μπροστά σε γενική κατάρρευση εξαιτίας των εμετών. Παρά την επιδείνωση της κατάστασης μεταφέρεται σε φυλακή που βρίσκεται σε απομόνωση χωρίς να έχει καμία επαφή με τους συντρόφους του. Στις 2 Ιουνίου ομάδα συνηγόρων επισκέπτεται τον απεργό, ενώ δέχονται να εξεταστούν οι απεργοί πείνας από γιατρούς εκτός των φυλακών καθώς υπάρχει η υπόνοια πως στο νερό που χορηγείται εμπλουτίζεται με βιταμίνες. Πράγμα και το οποίο τελικά αποδεικνύεται. Οι απεργοί τότε κυρρήτουν και απεργία δίψας. Ο ίδιος ο Γαλέντε αναφέρει χαρακτηριστικά ”Να πεθάνουμε για να Ζήσουμε”.

Μπροστά στη γενικευμένη απεργία πείνας το κράτος απειλεί με αναγκαστική σίτιση. Πράγμα που είχε απαγορευτεί ρητά στον Παγκόσμιο Ιατρικό συνέδριο του Τόκιο το 1975. Η συκοφάντιση της απεργίας καλά κρατεί στον τύπο αναφέροντας πως οι απεργοί είναι ”μια χαρά”. Στις 8 Ιουνίου ο Γαλέντε πέφτει σε κώμα και στις 19 Ιουνίου πεθαίνει ύστερα από 97 μέρες απεργίας πείνας. Ήταν ο πρώτος κρατούμενος στην Ισπανία που πέθανε από απεργία πείνας.

Η κατάσταση στην Ελλάδα.

Τα τελευταία χρόνια έχουν δει το φως της δημοσιότητας δυο εκτενείς μελέτες σχετικά με τους κρατούμενους. Οι εκθέσεις αυτές ανέφεραν πως το 95% των κρατούμενων προέρχονται από τα μεσαία και χαμηλά κοινωνικά και οικονομικά στρώματα. Γεγονός που από μόνο του καταδεικνύει το προφανές. Η δικαιοσύνη είναι ταξική.

Με το ξέσπασμα της κρίσης και την έξαρση της καταστολής οι πολιτικοί κρατούμενοι διπλασιάστηκαν σε λιγότερο από μια δεκαετία. Ποινικοποιήθηκαν μορφές δράσεις, ψηφίστηκαν νομοσχέδια βλέπε αντιτρομοκρατικός νόμος, κουκουλονόμος κτλ. Η αληθινή όμως στόχευση όλων αυτών των νόμων αποκαλύφθηκε με την δημιουργία των φυλακών τύπου Γ’. Τη δημιουργία δηλαδή μιας φυλακής μέσα στη φυλακή. Οι φυλακές τύπου Γ’ είναι ο θρίαμβος της καταστολής και της απολυτότητας του κράτους απέναντι σε όσους τόλμησαν να το αμφισβητήσουν.

Στις 8 Ιουλίου του 2014 ψηφίστηκε στην Βουλή το νομοσχέδιο για τις φυλακές τύπου Γ’. Το θερινό τμήμα της βουλής με 52 υπέρ και 48 κατά αποφάσισε να διατρανώσει τη νίκη του απέναντι σε όσους αντιστάθηκαν. Η συνέχεια είναι λίγο πολύ γνωστή. Η απεργία πείνας του Νίκου Ρωμανού το Δεκέμβριο του 2014 για να κατακτήσει το αυτονόητο από το νόμο δικαίωμα στην φοίτηση σαν κρατούμενος ήταν απλά η αρχή στο πογκρόμ που εξαπολύθηκε απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους φτάνοντας στο αποκορύφωμα του με την προφυλάκιση συγγενών και οικογενειακών φίλων πολιτικών κρατούμενων.

Μέσα σε αυτό το πολιτικό πλαίσιο διεξάγεται αυτή τη στιγμή ακόμη μια απεργία πείνας στις ελληνικές φυλακές και με φόντο τον θάνατο χθες ενός ακόμη κρατούμενου. Παρατηρώντας λοιπόν την εκδικητική μανία  της καταστολής απέναντι στους πολιτικούς κρατούμενους ερχόμαστε αντιμέτωποι με το αποκρουστικό πρόσωπο του συστήματος. Ο αγώνας των πολιτικών κρατούμενων πρέπει να γίνει αγώνας του κινήματος αλλιώς γινόμαστε εθελοντές στη δημιουργία μουσείων ανθρώπινων ψυχών και σωμάτων.

Οδοιπορικό στο μαρτυρικό Δίστομο

28 Feb

Καθαρά Δευτέρα και η επιστροφή δεν θα μπορούσε να μην έχει μια στάση στο Δίστομο. Στο χωριό που γνώρισε από πρώτο χέρι τη φρικαλαιότητα του ναζισμού. Φτάνοντας στο χωριό μια παράξενη σκοτεινιά σε κυριεύει, στην αρχή νόμισα πως είναι ιδέα μου επειδή πηγαίνω προιδεασμένος, στη συνέχεια ωστόσο κατάλαβα πως κάθε αλλό παρά ιδέα μου ήταν.

Το πρώτο σοκ ήρθε ανεβαίνοντας στο ύψωμα του χωριού που εκτελέστηκαν 294 κάτοικοι με το πρόσχημα συμμετοχής των κατοίκων σε αντάρτικες ομάδες. Οι ηλικίες των κατοίκων ξεκινούσαν από βρέφη 6 μηνών και έφταναν ως τα 90. Όπως καταλαβαίνετε η δικαιολογία ήταν η αφορμή για ενα αποτρόπαιο έγκλημα.

Προσκλητήριο ζωντανών νεκρών, άντρες, γυναίκες, παιδιά, σπίτια, ζώα δολοφονήθηκαν και κάηκαν δεν έμεινε τίποτα. Πραγματική γενοκτονία.

Κατεβαίνοντας προς τα κάτω μας περίμενε ο υπεύθυνος μουσείου ναζισμού.

Το δεύτερο σοκ ήταν γεγονός. Οι άνθρωποι του μνημείου έχουν συγκεντρώσει φωτογραφίες κατοίκων που δολοφονήθηκαν την αποφράδα ημέρα της δεκάτης Ιουνίου του 1944. Στη συνέχεια  έγινε προβολή του ντοκιμαντέρ με μαρτυρίες συγγενών όσων σφαγιάστηκαν εκείνη τη μέρα. Η συγκίνηση ήταν τρομακτική, ακόμη και ο υπεύθυνος του μουσείου δεν μπόρεσε να συγκρατήσει τα δάκρυα του.

Για την ιστορία: Ένας από τους επί κεφαλής που θεωρήθηκε υπεύθυνος για την σφαγή στο Δίστομο ο Χανς Τσάμπελ μετά το τέλος του πολέμου συνελήφθη στην Γαλλία και εκδόθηκε στην Ελλάδα. Στην πορεία ζητήθηκε η μεταφορά του στην Γερμανία για τις εκεί έρευνες όπου και παρέμεινε. Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες ζει ως σήμερα ελεύθερος.

Ο λοχαγός των SS Φριτς Λάουτενμπαχ είναι ο άνθρωπος που εκτέλεσε την εντολή και συνέταξε την σχετική ψευδή αναφορά. Η αναφορά του Lautenbach αμφισβητήθηκε άμεσα από τον επίσης αυτόπτη μάρτυρα της μυστικης αστυνομίας, Georg Koch, o οποίος συνόδευε την αποστολή.

Κλείνοντας αυτό το άρθρο μιας και οι εικόνες που ακολουθούν καθώς και το ηχητικό έχουν να πουν πολλά περισσότερα, συστήνω ανεπιφύλακτα μια επίσκεψη στο Δίστομο, είναι ο καλύτερος τρόπος για τις απαντήσεις στο τι σημαίνει φασισμός.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

%d bloggers like this: