Archive by Author

Στην κορυφή του Παραδείσου

15 Sep

Γεια σας και καλό φθινόπωρο να έχουμε! Πώς τα περάσατε στις διακοπές σας? Κάνατε μπάνια, βουτιές, λιώσατε στην ηλιοθεραπεία? Φαντάζομαι πως ναι γιατί όλοι λίγο πολύ τα καταφχαριστήθηκαν φέτος. Όλοι? Όχι όλοι…

Ένα μικρό, ταλαίπωρο και άτυχο σαλιγκαράκι έτρεχε στα κορφοβούνια… Ένα απόγευμα βλέπω τον ταξιδευτή να ετοιμάζει τον σάκο του. Τέλεια, σκέφτομαι. Μην πάμε για βουτιές στο Μπαλί? Η για τίποτα καταδύσεις στην Καραιβική… Χμμμ! Ίσως και απλά να πάμε στην χρυσή αμμουδιά του Αγ. Μαυρίκιου! Πήρα κι εγώ ο καψερός το μαγιό μου και χώθηκα γρήγορα- γρήγορα στον σάκο.

Μετά από κάτι ώρες αναμονής στα αεροδρόμια και ακόμα περισσότερες ώρες πτήσεις φτάσαμε επιτέλους σε ένα βουνό!!! Κοίταξα ψηλά, η κορυφή δεν φαινόταν καν από την ομίχλη και απλά ήθελα να βάλω τα κλάματα.

Adam's Peak, in southern Sri Lanka, emerges from the mornng mists.

Ο Ταξιδευτής πασιχαρής ξεκίνησε να μου λέει την ιστορία του βουνού, λες και αυτό ήταν εμένα το πρόβλημα μου. Το γνωστότερο βουνό λένε της Σρι-Λανκα αν και πολλοί μαθαίνουν την ύπαρξη του αφού πρώτα ταξιδέψουν εκεί. Χαρακτηρίζεται ως το πιο κοντινό σημείο της γης στον «παράδεισο».

Τέσσερις θρησκείες (Χιντού, Βουδισμός, Μωαμεθανισμός και Χριστιανισμός) επικρατούν και μάλιστα η καθεμία έχει και διαφορετική ονομασία για το βουνό, παγκοσμίως γνωστό όμως είναι ως Αdam’s peak. Στην κορυφή του υπάρχει ένα γιγάντιο αποτύπωμα ποδιού που η κάθε θρησκεία το αποδίδει και σε δική της θεότητα.

15-1-7

Το όνομα πάντως που χρησιμοποιείται ευρέως το πήρε από τον Αδάμ, που σύμφωνα με τον ιουδαισμό, μετά τον διωγμό του από τον Παράδεισο, ο Θεός για να τον παρηγορήσει τον τοποθέτησε σε αυτή την κορφή ως τον πιο κοντινό τόπο στην πρώην… κατοικία του.

15-1-5

Ο καλύτερος τρόπος για να θαυμάσεις την θέα του βουνού είναι μέσω θαλάσσης. Ο Μάρκο Πόλο επισκέφτηκε τον τόπο σε κάποιο από τα ταξίδια του. Δεύτερη επιλογή είναι η πεζοπορία στο βουνό κυρίως καλοκαιρινούς και φθινοπωρινούς μήνες.

5423919421_9b9dea28af_z

Κατά την διάρκεια της ανάβασης υπάρχουν χιλιάδες χρωματιστές πεταλούδες και φτάνοντας στην κορυφή, υπάρχει ένας μικρός βουδιστικός ναός κοντά στο αποτύπωμα του ποδιού. Ασημένια νομίσματα υπάρχουν ως προσφορές κυρίως από άτομα που είχαν προβλήματα υγείας.Το νερό του καταρράκτη που κυλάει θεωρείται και αυτό θαυματουργό.

Sri Lanka Adams Peak 678C

Αυτό άκουσα και εγώ και καλού κακού γέμισα ένα μπουκαλάκι να ποτίσω τον Ταξιδευτή μήπως και μια από τις 4 θρησκείες του δώσει φώτιση και πάμε σε καμιά παραλία πριν πέσουν τα πρώτα χιόνια…

 

rgerhr

Advertisements

Έρωτας στη νοτιοδυτική Γαλλία

1 Jul

Χαίρετε!! Είμαι το ηλιοκαμένο πλέον σαλιγκαράκι σας και σας στέλνω πολλά- πολλά φιλιά από την Γαλλία…

Βιαστικός και γρήγορος ο Ταξιδευτής ξεκίνησε χτες να βάζει δυο ρούχα στην τσάντα και να παίρνει τηλέφωνα στο αεροδρόμιο. Αν δεν έπρεπε να βγει στα μαγαζιά για νέο φακό στην κάμερα δεν θα είχα προλάβει να συρθώ από την κουζίνα στη κρεβατοκάμαρα και να χωθώ στο σάκο… και θα έχανα την πτήση!

12_le-village-perche

Πρόλαβα όμως και τώρα είμαι στο La Roque-Gageac, στην νοτιοδυτική Γαλλία, ένα υπέροχο μεσαιωνικό χωριό. Χτισμένο αμφιθεατρικά πάνω σε βράχια, πνιγμένο στα έλατα και με τις πράσινες αποχρώσεις στο νερό του ποταμού Dordogne. Mοιάζει σαν να έχει βγει από μια άλλη περασμένη εποχή.

Τα σπίτια από ασβεστόλιθο και χτίσματα από τον 19 αιώνα διασώζονται καλοδιατηρημένα, δημιουργώντας έναν πόλο έλξης στους τουρίστες. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι αυτό το χωριό με τους 400 και κάτι κατοίκους είναι στην λίστα “των πιο όμορφων χωριών της Γαλλίας”.

la_roque_gageac_1

Το κάστρο ψηλά στα βράχια είναι γνωστό για τις πολιτικο- οικονομικές κρίσιμες αποφάσεις που κατά καιρούς πάρθηκαν. Ο Ταξιδευτής ( που είναι πολύ βιαστικός σε αυτό το ταξίδι και φυσικά με έχει ανακαλύψει μέσα στην τσάντα του αφήνοντας μόνο ένα αναστεναγμό παραίτησης) περπατάει βιαστικά προς την εκκλησία, κρατώντας με σφιχτά κλεισμένο στην χούφτα του.

Beynac-2

Με αφήνει μετά από λίγα λεπτά λέγοντας:

–Πρόλαβε να φας γρασίδι μέχρι να βγάλω τις φώτο…

Σέρνομαι γκρινιάζοντας… Όλο βιάζεται αυτός ο άνθρωπος… Γύρω μου ένας πανέμορφος ειδυλλιακός κήπος με μεγάλη ποικιλία φυτών και δέντρων, ξυπνάει μέσα μου τον ρομαντισμό…

La-Roque-Gageac

Μαγεμένος από τα χρώματα που κυριαρχούν στρέφω αριστερά δεξιά το κεφάλι μου ενώ προχωράω προς το χορτάρι…

Και ξαφνικά…πίσω από τον θάμνο με τα κόκκινα λουλούδια. Μια οπτασία μια αιθέρια ύπαρξη… η πιο όμορφη σαλιγκαρίνα που έχω δει ποτέ στην ζωή μου, να μασουλάει χλόη με αυτή την γαλλική γοητεία… Στα αυτιά μου ακούω μια παραδεισένια μελωδία, ο χρόνος σταματά στο πρόσωπο της και ροζ ελεφαντάκια και καρδούλες με φτερά ίπτανται στο οπτικό μου πεδίο…

roque_gageac

Ο Ταξιδευτής έχει πλησιάσει αθόρυβα, στέκεται από πίσω μου και ακολουθεί το βλέμμα μου.

-Τί έπαθες ρε? Σ’ αρέσει η μικρή? Άντε ώρα σου είναι να κάνει κι εσύ… οικογένεια. Εδώ όλο και κάποιο μεροκάματο θα βρεις, ενοίκια, φως, νερό, τηλέφωνα, ασφάλειες κάνετε και πολλά κουτσούβελα εσείς… Γκάρι! Μην τρέχεις!

Πανικός και ομίχλη! Όχι σίγουρα όχι κυρά Γαλλίδα μου… όσο όμορφη και να σαι, καλύτερο το τσάμπα χορταράκι του Ταξιδευτή..Πάμε γρήγορα Αθήνα!!

Η ζωή μου με τον Τσε

25 Jun

Οι συντάκτες του sVSd επιλέγουν ένα από τα βιβλία που τους σημάδεψαν και εξηγούν το γιατί.

***

Η αυτοβιογραφία της συζύγου του Τσε, της Αλεΐδας Μαρτς, “Αναπόληση-Η Ζωή μου με τον Τσε”.

assets_LARGE_t_420_654874

Η μαγική γνωριμία τους στην στη Σιέρα ντελ Εσκαμπράι, η συμμετοχή της στον αγώνα και μετά η δουλειά της ως γραμματέας στο πλευρό του κομαντάντε. Πώς κατάφερε να συμφιλιώσει τις οικογενειακές υποχρεώσεις (απέκτησε τέσσερα παιδιά με τον Τσε) και τις πολιτικές ευθύνες με τον χαμό του συζύγου της, το 1967.

Το βιβλίο περιέχει άγνωστες πλευρές του άντρα συμβόλου στον ρόλο του πατέρα και του συντρόφου, με πλούσιο φωτογραφικό υλικό.

Το παρακάτω ποίημα το έγραψε ο Τσε για την σύζυγο του, πιστεύοντας ότι ίσως δεν θα ξανασυναντηθούν ποτέ…

“Αντίο μοναδική μου.
Μην τρέμεις μπροστά στην πείνα των λύκων
Ούτε στις παγωμένες στέπες της απουσίας
Σ’ έχω στο μέρος της καρδιάς
Και θα πορευτούμε μαζί ώσπου ο δρόμος να σβηστεί…”

Ο παράδεισος της Νταμανχούρ

19 May

Χρόνια πολλά!!! Σας έλειψε το μικρό και πανέξυπνο σαλιγκαράκι σας ε? Χαίρομαι!!! Πέρασα τις ωραιότερες διακοπές όλης της σαλιγκαρίσιας ζωής μου. Αυτή την φορά επισκεφθήκαμε την Ιταλία με τον Ταξιδευτή, την Νταμανχούρ! Ούτε κι εσείς την ξέρετε ε? Λοιπόν θα σας πω όλα όσα έμαθα από το ταξίδι μου.

Η Νταμανχούρ είναι λοιπόν ένα μεγάλο αυτόνομο χωριό κρυμμένο στα βουνά της βόρειας Ιταλίας. Όταν έφτασα εκεί νόμιζα πως ήμουν στον παράδεισο, αφού συνέχεια σκεφτόμουν πως μάλλον με πάτησε κατά λάθος ο ταξιδευτής και αυτά που βλέπω τώρα είναι τα Ιλλύσια Πεδία… Πράσινοι μικροί κήποι πλαισίωναν χαριτωμένα μικρά σπιτάκια. Και ζαρζαβατικά σε κάθε κήπο…πολλά ζαρζαβατικά..!

Damanhur9

Το 1975 μία μικρή ομάδα 12 ατόμων πήγε και εγκαταστάθηκε σε αυτό το μέρος με σκοπό να φτιάξει ένα αυτόνομο και αυτοσυντήρητο χωριό. Το 2005 τα Ηνωμένα Έθνη την αναγνώρισαν ως μοντέλο βιώσιμης κοινωνίας και το 2010 οι κάτοικοι έφτασαν τους 1000!

Η κάθε οικογένεια- ομάδα της Νταμανχούρ, καλλιεργεί τα λαχανικά της σε κήπους, μαζεύει βρόχινο νερό σε δεξαμενές και χρησιμοποιεί την ηλιακή ενέργεια.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο που ως υποχρεωτικό μάθημα υπάρχουν τα… ταξίδια, από την ηλικία τους ενός έτους. Άκουσα τον δάσκαλο να σχολιάζει πως δεν είναι επαρκής μόνο η μάθηση από τα βιβλία, αλλά είναι απαραίτητη και η βιωματική μάθηση.

6056133348_5d57b4b213_z

Έτσι τα παιδιάκια αυτού του μικρού χωριού φέτος θα βρεθούν στην Αφρική να δουν και να μάθουν!

Μασουλώντας ένα γογγύλι αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουμε και εμείς το ίδιο στην Ελλάδα? Καλά σίγουρα στο σχολείο μάθαμε κάποια πράγματα για την Αφρική και την Κίνα…είναι όμως το ίδιο με το να το ζήσεις? Αν κρίνω από τις αντιδράσεις από ένα πρόσφατο ντοκιμαντέρ…σίγουρα δεν είναι!

Συνέχισαν να μιλάνε πολύ ώρα για την σπορά και για τις καιρικές συνθήκες ώσπου άκουσα κάτι για το Βατικανό. Στο χωριό έχουν έναν ναό που μέσα είναι ζωγραφισμένοι όλοι οι θεοί. Στην Ρώμη λένε διάφορα σενάρια για το τι μπορεί να είναι σκορπώντας συχνά πανικό με τις τρελές τους ιστορίες και παράλληλα σύμπαντα και πύλες που οδηγούν σε άλλους κόσμους…

DSC_0179

Τραγανίζοντας ένα τρυφερό μαρουλάκι μονολογώ… Έλα τώρα ακόμα κι εγώ που είμαι απλά ένα σαλιγκάρι και ξέρω ότι οι ζωγραφιές στους τοίχους δεν πειράζουν κανέναν, δεν μπορούν να κάνουν κακό…

Ύστερα βλέπω έναν κύριο με ένα τεράστιο χαμόγελο που λέει “Ζούμε σε άσχημες εποχές και χρειαζόμαστε τα όνειρα πιο πολύ από ποτέ”. Και η Νταμανχούρ το ’75 ήταν απλά το όνειρο κάποιου και τώρα έχει χίλιους κατοίκους και δικό της σύνταγμα και νόμισμα…

6146364559_b2d9c2b6de

Χμ! Χαμόγελο, όνειρο…μάλλον αυτό τελικά φοβάται το Bατικανό και όχι μια παλέτα χρωμάτων.

-Έλα Γκάρυ, ώρα να φεύγουμε, λέει ο Ταξιδευτής.

Το ραπανάκι μου έκατσε στο λαιμό, άρχισα να σκαρφαλώνω σε ένα κλαδάκι να κρυφτώ. Μέσα μου ούρλιαζα “όοοοοοχιιιιι”, άσε με εδώ, γραπώθηκα στο κλαδάκι με όλη μου την δύναμη ακούγοντας τα βήματα του να με πλησιάζουν και ένα δάκρυ κύλησε αργά αργά πάνω στην κεραία μου…

-Έλα Γκάρυ, πρέπει να πάμε και στο ελληνικό αυτόνομο χωριό, είπε ο ταξιδευτής και με ξεκόλλησε με τα δάχτυλα του…
Κι άλλο χωριό ??? ΤΕΛΕΙΑ!!!

Ένα… γαλατικό χωριό στο Ισραήλ!

5 Apr

Γειαα σας! Αυτή τη φορά ταξίδεψα σ’ ένα αναρχικό χωριό στο Ισραήλ… Φανταστικό? Κι όμως αληθινό!
Το χωριό λέγεται Κλιλ.

Όταν άκουσα τον Ταξιδευτή να μιλάει μέσα στο αεροπλάνο για αναρχία και αυτονομία, ζάρωσα από τον φόβο μου. Θυμήθηκα όλα όσα ακούω στα δικά μας δελτία ειδήσεων και το μόνο που ήξερα σχετικά, ήταν βία, ξυλοδαρμοί και επεισόδια… Πλάκα θα χει να φάει καμιά τάβλα κατακούτελα ο Ταξιδευτής μήπως έτσι και βάλει μυαλό και αλλάξουμε προορισμούς.

Τις κεραίες μου τόλμησα να τις βγάλω από την τσάντα ώρες αφού είχαμε φτάσει και αφού είχα σιγουρευτεί για τα καλά ότι επικρατούσε ησυχία.
Σε αντίθεση με όσα άκουγα λοιπόν εγώ το μόνο που αντίκρισα ήταν χαμογελαστούς και ήρεμους ανθρώπους. Σύρθηκα στο καπέλο του Ταξιδευτή για να έχω πλήρη εικόνα και να μάθω την ιστορία του τόπου.

Το χαμένο στο πράσινο... αυτόνομο Κλιλ

Το χαμένο στο πράσινο… αυτόνομο Κλιλ

Το 1979 η Ισραηλινή κυβέρνηση παραχώρησε ακαλλιέργητες δημόσιες εκτάσεις, σε μετανάστες, προβλέποντας όλους τους αναπτυξιακούς και πολεοδομικούς σχεδιασμούς. Όμως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Οι πρώτες οικογένειες που βρέθηκαν στο Κλιλ αποφάσισαν πως είναι καλύτερα να ζήσουν βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Έτσι το χωριό έμεινε μακριά από όλες τις ευκολίες της εποχής( άσφαλτος, δημόσια ηλεκτροδότηση κ.τ.λ) και χτισμένο στην μέση του πουθενά , αν και στην πραγματικότητα σε απόσταση αναπνοής του από τα σύνορα του Λιβάνου, παραμένει περήφανο μέχρι και σήμερα.

14102010000150056

woodcottage

Τα σπίτια μακριά χτισμένα το ένα από το άλλο και χωρίς όρια ιδιοκτησίας. Οι πινακίδες γραμμένες στο χέρι. Τα χωράφια φροντίζουν για την διατροφή των οικογενειών και φυσικά μποτιλιαρίσματα κορναρίσματα και χαμός στις δημόσιες υπηρεσίες είναι απλά γεγονότα για τα οποία έχουν ακούσει απλά, γιατί στο Κλιλ βασιλεύει η ηρεμία μια και τίποτα από αυτά δεν υπάρχει.

14102010000162207

223513_518794384839741_293266261_n

Η παραγωγή των βρώσιμων προιόντων, οι ανεμογεννήτριες και τώρα τελευταία τα ενοικιαζόμενα δωμάτια είναι αρκετά για την οικονομία του μέρους και για να ζουν οι 1000 κάτοικοι μια ζωή χωρίς ελλείψεις. Φαντάζομαι βέβαια ότι στην Ισραηλινή κυβέρνηση αυτό το μικρό χωριό θα είναι τεράστιος πονοκέφαλος…

Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που εγώ είχα μάθει από τα ΜΜΕ και αυτά που είδα. Σύρθηκα μασουλώντας ένα μαρουλάκι, μπερδεμένος στις σκέψεις μου… Ίσως τελικά και οι αναρχικοί να είναι σαν τα νομίσματα, να έχουν κι αυτοί δύο όψεις ανάλογα με τις καταστάσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

379337_518794331506413_235386851_n

 

* Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Κλιλ εδώ και στο Facebook εδώ

%d bloggers like this: