Archive | Ε-Library RSS feed for this section

70 χρόνια από τη Μεσούντα: Μέρος Γ’ – Όταν ήμουν με τον Άρη

16 Jun

Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της Αντίστασης. Όχι για για τις στρατηγικές του αρετές ούτε για τους ναζί και τους χίτες που έστειλε στον Άδη. Ο Κοτζιούλας ήταν ο διευθυντής του καλλιτεχνικού τμήματος της VIII Μεραρχίας ΕΛΑΣ Ηπείρου. Το 1944 μάλιστα ίδρυσε θεατρικό θίασο, τη «Λαϊκή Σκηνή», με τον οποίο περιόδευε στις ελεύθερες περιοχές της Ηπείρου, δημιουργώντας το “θέατρο του βουνού”, αυτή τη μοναδικά υπέροχη φλέβα πολιτισμού στη ματωμένη Ελλάδα.

Οι εμπειρίες του και οι μνήμες του σχετικά με τον αντιστασιακό αγώνα και τον Άρη αποτυπώνονται στο βιβλίο που ανεβάζουμε σήμερα και με το οποίο κλείνει αυτό το μικρό αφιέρωμα στα 70 χρόνια από τον θάνατο του καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Η αξία του βιβλίου σε σχέση με τα άλλα έργα ιστορικών και ανταρτών που έχουν γραφτεί για τον Βελουχιώτη, έγκειται, κατά την ταπεινή μας άποψη, στο ότι ο Κοτζιούλας γράφει με την αυθεντικότητα του αγωνιστή, αλλά και με το αίμα του ποιητή.

Πραγματικά μεγαλειώδες και σπαραχτικό.

 

203x300_p22412

Download –> 148164505-Γ-ΚΟΤΖΙΟΥΛΑ-ΟΤΑΝ-ΗΜΟΥΝ-ΜΕ-ΤΟΝ-ΑΡΗ

E-Library #5: Η ιστορία μιας προλεταριακής ζωής

25 May

Αρνήθηκα το

”ο καθένας για τον εαυτό του κι έχει ο θεός για όλους”.

Υποστήριξα τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους, τους απλούς και καταδιωγμένους. Θαύμασα τον ηρωισμό, τη δύναμη και τη θυσία όταν γίνονταν για να θριαμβεύσει το δίκιο. Κατάλαβα ότι στο όνομα του Θεού, του Νόμου, της πατρίδας, της Ελευθερίας και των αγνότερων αφηρημένων εννοιών, των ανώτερων ιδανικών εκτελούνται και θα συνεχίσουν να εκτελούνται τα φρικτότερα εγκλήματα, μέχρι τη μέρα που θα έχουμε δει το φως και δεν θα είναι πια δυνατό για τους λίγους στ’ όνομα του Θεού να κάνουν κακό στους πολλούς.

 

10502419_260252487495519_8349380375420968142_n

 

Παρωδία δίκης.

Κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Καταδίκη λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Ένοχοι επειδή είναι αναρχικοί και μετανάστες. Εκτέλεση της ποινής.

Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πολύ περιληπτικό δημοσιογραφικό περίγραμμα της υπόθεσης των Ιταλών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι, μιας υπόθεσης που εκτός των άλλων ήταν και η αφορμή για ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα αλληλεγγύης σε κρατούμενους που έχουν εκδηλωθεί ποτέ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δυο ψυχές που έφυγαν από αυτόν τον κόσμο πολεμώντας για ένα καλύτερο μέλλον, εκεί στη δεκαετία του ’20, όταν η Αμερική πολτοποιούσε κορμιά και συνειδήσεις για να δαμάσει ένα από τα πιο ισχυρά εργατικά κινήματα που γνώρισε ο πλανήτης. Η “ιστορία μιας προλεταριακής ζωής” δεν είναι μόνο η ιστορία των Σάκο και Βαντσέτι, αλλά η ιστορία της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Καλή ανάγνωση

Download here –> Vanzetti-autobio_notes-GR

E-Library #4: Ποδόσφαιρο, βία και κοινωνική ταυτότητα

15 Mar

football-violence-and-social-identity

Τον τελευταίο μήνα συνέβησαν αρκετά περιστατικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο τα οποία ασφαλώς και απεικονίζουν τη δομική σήψη που κατατρώει το άθλημα στη χώρα, από τα διοικητικά όργανα μέχρι τους προέδρους των ομάδων αλλά και τους οπαδούς. Το τελευταίο είναι και το πιο απογοητευτικό, γιατί έτσι κι αλλιώς δεν περιμέναμε τίποτα καλύτερο ούτε από τους πλουτοκράτες που θεωρούν ότι ένας σύλλογος είναι μέσο για την αύξηση της επιρροής τους και του μορίου τους ούτε από το σαθρό παρασκήνιο των αρμόδιων αρχών.

Παρόλα αυτά, η αθλητική δημοσιογραφία εξακολουθεί να εστιάζει μόνο στη βία των “Ελλήνων χουλιγκάνων” που είναι πάντα μια μειοψηφία που χαλάει την καλή εικόνα. Όταν όμως πάει η κουβέντα στη σαπίλα που κυριαρχεί στον χώρο από τα κατορθώματα των καθικιών που λυμαίνονται το άθλημα ξαφνικά η ακαθοριστία και η αοριστολογία καθίστανται χαρακτηριστικά σύνδρομα των παιδιών που αυτοαποκαλούνται δημοσιογράφοι. Το ίδιο ουσιαστικά πράττει και η πολιτική εξουσία. Για όλα αυτά που συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο ο υφυπουργός Αθλητισμού κ. Κοντονής αποφάσισε να αποκλείσει συλλήβδην τον κόσμο από τα γήπεδα προαναγγέλοντας παράλληλα θατσερικής νοοτροπίας “μέτρα” για την εξυγίανση του αθλήματος.

Προφανώς και δεν συμφωνούμε με τη μπούκα στον αγωνιστικό χώρο και την τρομοκρατία σε αντιπάλους, ούτε με κάθε λογής βρώμικη οπαδική βία. Ωστόσο τίποτα δεν διορθώνεται με αισχρά αντιδημοκρατικά μέτρα που πραγματικά δεν θα έχουν κανέναν αντίκτυπο παρά μόνο τη δικαιολογία του “κάναμε κάτι”. Η κάθαρση πρέπει να ξεκινήσει με δομικές αλλαγές και μεταρρυθμίσεις όχι κτυπώντας τον κόσμο στο σύνολό του με τρομονόμους και φασίζοντα μέτρα. Οποιος σκέφτεται με αυτόν τον τρόπο, ακόμα και με καλές προθέσεις, δεν πετάσει απλά τη μπάλα στην εξέδρα, την έχει χάσει εντελώς. Εξάλλου, οι οπαδοί έχουν αποδείξει άπειρες φορές ότι μπορούν να είναι ενεργοί πολίτες με π κεφαλαίο, είτε έχοντας αντιφασιστική δράση, είτε πράττοντας ενέργειες φιλανθρωπικού περιεχομένου, είτε με τη γενικότερη στάση τους σε πολλές πτυχές του δημόσιου βίου, αποδεικνύοντας ότι το τσουβάλιασμα και οι κλισέ γενικεύσεις δημοσιογράφων και παραγόντων είναι πέρα από κάθε υγιή προσέγγιση της πραγματικότητας. Αυτό μπορείτε να το διαπιστώσετε με μια απλή ματιά σε σχετικά μας κείμενα.

Για εμάς, ως άτομα και ως μπλογκ, το ποδόσφαιρο είναι πραγματικά πιο πολύ σπό ένα παιχνίδι. Όχι απλώς για την πώρωση με μια φανέλα ή επειδή γουστάρουμε τη μπάλα, αλλά γιατί ένα γήπεδο αποτελεί ζωντανό κοινωνικό χώρο με μοναδικά χαρακτηριστικά, που συνδέονται άμεσα με το ευρύτερο κοινωνικό και πολιτικό περιβάλλον.

Εξ ου και το σημερινό ποστάρισμα στη βιβλιοθήκη μας αποδεικνύει πόσο σύνθετο είναι το θέμα της βίας στον αθλητισμό. Το συλλογικό έργο των εκδόσεων Routledge αφορά τη βία στον χώρο του ποδοσφαίρου και πώς είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την κοινωνία, αλλά και με τα διάφορα πολιτισμικά πρότυπα και αξίες που περιβάλλουν το άθλημα από την Αργεντινή και την Αμερική μέχρι την Ολλανδία, την Ιταλία και τη Βρετανία. Συγγραφείς του τόμου είναι μερικοί από τους σημαντικότερους ακαδημαϊκούς που ασχολούνται με τις κοινωνικές και πολιτικές διαστάσεις των σπορ και δη του ποδοσφαίρου. Γιατί σε αρκετά πανεπιστήμια του εξωτερικού ο αθλητισμός μελετάται από επιστημονική σκοπιά, κάτι που μάλλον αγνοούν πολλοί ειδήμονες στην ψωροκώσταινα.

Η βία υπάρχει στη ζωή μας. Είτε το θέλουμε είτε όχι. Είναι λογικό να υπάρχει και στο ποδόσφαιρο. Και φυσικά πρέπει να αποτρέπονται επικίνδυνες οπαδικές συμπεριφορές που μπορούν ακόμα να οδηγήσουν σε απώλειες ανθρώπινων ζωών. Όμως το να διαμονοποιούνται οι εκδηλώσεις βίας στα γήπεδα πασαλείβοντας όλους τους οπαδούς στη λάσπη και περνώντας αυταρχικούς νόμους, ενώ παράλληλα η γραβατωμένη βρωμιά στον χώρο του αθλητισμού μένει ανέγγιχτη, ίσως συνιστά έναν ιδανικό ορισμό της υποκρισίας.

 

Download εδώ: Football, Violence_and_Social_Identity__1994

E-Library #3: Αρχαιότητα και ριζοσπαστική πολιτική σκέψη

7 Feb

Η χρόνια παρερμηνεία ή καπήλευση ιδεών, προσώπων και γεγονότων από την αρχαιότητα και δη τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό από τα ανθρωποειδή τύπου Χ.Α. ή γενικότερα της ακροδεξιάς, έχει δημιουργήσει μια εγγενή απέχθεια -στη χειρότερη- ή καταφρόνηση -στην καλύτερη- σε πολλά μέλη τόσο του αριστερού όσο και του αναρχικού χώρου κατά της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου.

Αυτή βέβαια η ανώριμη αντιδραστική συμπεριφορά γεννάει με τη σειρά της ένα τεράστιο γνωστικό κενό για μια εποχή που περιττό είναι να πούμε πόσο σημαντική ήταν για την ανθρώπινη σκέψη αλλά και πόσο απολαμβάνει τον σεβασμό της σύγχρονης ιστορίας, φιλοσοφίας κ.ά. Δεν θέλω να στεναχωρήσω κάποιον αλλά η ανθρώπινη σκέψη δεν ξεκινάει ούτε με τον Προυντόν ούτε με τον Ένγκελς.

Εξ ου και στο σημερινό ποστ ανεβάζουμε τρία βιβλία, που συνιστούν μια γέφυρα ανάμεσα στο προχριστιανικό χθες, και κυρίως την κοινωνικοπολιτική σκέψη του αρχαιοελληνικού κόσμου, με τη σύγχρονη εποχή. Προσωπικά δηλώνω ότι δεν συμφωνώ με όλα όσα γράφονται στα συγκεκριμένα βιβλία, αλλά αποτελούν πολύ καλή ευκαιρία για γόνιμη σκέψη και περισσότερη μελέτη. Το θέμα φυσικά είναι ευρύ και πολύπλευρο, και πιθανόν να επανέλθουμε στο μέλλον με προσθήκη νέων τόμων.

Το πρώτο λοιπόν βιβλίο είναι της συγγραφέα κα δημοσιογράφου Ελλης Παππά, της συντρόφου του Νίκου Μπελογιάννη, και ονομάζεται “Οι αρχαίοι Ελληνες συγγραφείς στο κεφάλαιο του Μαρξ”. Η Παππά υποδεικνύει πως για τους θεμελιωτές του επιστημονικού σοσιαλισμού η βαθιά γνώση της αρχαίας ελληνικής φιλοσοφίας ήταν βασικός όρος, απαραίτητη προϋπόθεση της γνώσης. Ειδικότερα οι αναφορές στους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς από το “Κεφάλαιο”, δείχνουν πως, δίχως αυτή τη γνώση, η νεότερη σκέψη, ιστορική ή φιλοσοφική, θα μοιάζει με “θαύμα” που αναπήδησε από κάποια παρθενογένεση, χωρίς σύνδεση με την ιστορική νομοτέλεια και τη συνειδητοποίησή της από την ανθρώπινη σκέψη.

dgdf

Download εδώ –> Παππά – Αρχαίοι Ελληνες και Μαρξ

Το δεύτερο βιβλίο (Αρχαία Ελλάδα και Αναρχισμός) είναι από τις εκδόσεις Ελεύθερος Τύπος και ασχολείται με την αρχαία Ελλάδα και τη ρίζα της αναρχικής σκέψης. Το συλλογικό πόνημα των μελετητών (Ferraro, Nevinson, Small κ.ά.) εξετάζει από αναρχική σκοπιά την Αθηναϊκή δημοκρατία και τις αναρχικές πλευρές της Ελληνικής φιλοσοφίας, αναδεικνύοντας την μήτρα της αναρχικής σκέψης και την επικαιρότητα του αρχαίου Ελληνικού πνεύματος.

picture_frontltfasz

Download εδώ –> D. Ferraro, H. Nevinson, M. Small a.o. – Αρχαία Ελλάδα και Αναρχισμός

Το τρίτο βιβλίο είναι σαφώς πιο γνωστό, σχετιζόμενο θεματολογικά με το δεύτερο αλλά υπερβαίνει στερεότυπα και αυστηρούς ιδεολογικούς φραγμούς. “Η αρχαία ελληνική δημοκρατία και η σημασία της για μας σήμερα” του Κ.Καστοριάδη αποτελεί ένα λαμπρό κείμενο πολιτικού στοχασμού που αναδεικνύει την πραγματική αξία της θεμελίωσης της δημοκρατίας στον ελλαδικό χώρο, χωρίς τα αναμασημένα ανιστόρητα κλισέ που συνοδεύουν οποιαδήποτε σύγχρονη wanna be εγκωμιαστική αναφορά στην αθηναϊκή δημοκρατία.

ΚΑΣΤΟΡΙΑΔΗΣ ΚΟΡΝΗΛΙΟΣ Η ΑΡΧΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ ΚΑΙ Η ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ

Download εδώ –> Καστοριάδης – Αρχαία Ελληνική δημοκρατία και η σημασία της σήμερα

 

Καλή ανάγνωση και περιμένουμε πάντα προτάσεις σας στο ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή στα σόσιαλ μίδια.

E-Library#2: “Ο τελευταίος Δαχτυλιδοκουβαλητής” και τα πολιτικά νοήματα του Τόλκιν

16 Dec

Με αφορμή το αναμενόμενο τρίτο μέρος της κινηματογραφικής τριλογίας “Hobbit”, ο νέος τόμος που μπαίνει στη διαδικτυακή βιβλιοθήκη μας θα έχει άρωμα από Μέση Γη. Όχι δεν είναι κάποιο από τα χιλιοδιαβασμένα βιβλία του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν που κυκλοφορούν και ανατυπώνονται συνεχώς εδώ και δεκαετίες, αλλά ένα εναλλακτικό μυθιστόρημα που ανέλαβε να δώσει μια διαφορετική ερμηνεία για τον μαγικό κόσμο που δημιούργησε η φαντασία του Άγγλου συγγραφέα.

Προειδοποιώ τους φανς να μην εξάπτονται, στο λύκειο παρακολουθούσα μαθήματα της Κουένυα και κάθε χρόνο περνάω ΟΛΑ τα βιβλία μια καθιερωμένη επανάληψη.

Το όνομα λοιπόν του βιβλίου είναι “Ο τελευταίος Δαχτυλιδοκουβαλητής” και εκδόθηκε το 1999 από έναν Ρώσο βιοεπιστήμονα ονόματι Κιρίλ Γιέσκοφ. Κατεβάστε το βιβλίο πατώντας εδώ —> The Last Ringbearer – Kirill Eskov

2e77c830-2572-4970-a8f6-951341cf31f6_C

Σε όσους έχουν ασχοληθεί -είτε επισταμένα, είτε επιφανειακά βλέποντας τις κινηματογραφικές μεταφορές- με τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών και γενικότερα το σύμπαν της Μέσης Γης, ενδεχομένως να τους έχει προκαλέσει εντύπωση η φαινομενική απουσία κοινωνικο-πολιτικών νοημάτων/μηνυμάτων, ένας παράγοντας που συχνά ξεχωρίζει ένα πραγματικά σπουδαίο λογοτεχνικό έργο. Τα πράγματα στη Μέση Γη είναι απλά: οι μεν είναι καλοί, οι μεν είναι κακοί. Ξωτικά, άνθρωποι και χόμπιτ εναντίον του σκοταδιού και των βδελυρών πλασμάτων του (Ορκ, βαργκ, Μπάλρογκ κλπ). Ένας ρομαντικός κόσμος που κυριαρχεί το σπαθί και η πολεμική γενναιότητα, υπάρχουν δράκοι, δέντρα που μιλούν και άλλα παραμυθένια πλάσματα που αλληλεπιδρούν με τους ήρωες. Και στο βελούδινο τέλος νικούν οι καλοί. Παράλληλα, βασικοί παράγοντες της ανθρώπινης ζωής (κοινωνικές δομές, πολιτική οργάνωση, οικονομία) δεν απασχολούν τον συγγραφέα.

Υποστηρίζεται ακόμα ότι ότι οι μύθοι του Τόλκιν είναι συντηρητικοί. Στον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών συγκεκριμένα, όλα περιστρέφονται γύρω από την διαταραχή ενός κόσμου με μεσαιωνικές/φεουδαρχικές κοινωνικές δομές, που επιστρέφει στην τάξη με την αποκατάσταση στον θρόνο του καλού βασιλιά (Άραγκορν). Γιατί επίσης η ελιτίστικη νοοτροπία των αθάνατων ξωτικών να είναι καλή και θεμιτή; Τα αναρρίθμητα Ορκ που ζουν σε τραγικές συνθήκες φτώχιας θα μπορούσαν να παρομοιαστούν με εξαθλιωμένο προλεταριάτο, και ο αρχηγός τους Σάουρον, με την ελευθεριακή δύναμη που θέλει πλήξει την παραδοσιακή κοινωνικοπολιτική διαρρύθμιση;

Τέτοια ερωτήματα ίσως απασχολούσαν τον Γιέσκοφ όταν αποφάσισε να γράψει το εναλλακτικό μυθιστόρημά του, “από τη σκοπιά των ηττημένων”. Το έργο του Ρώσου δεν έχει εκδοθεί στην αγγλική γλώσσα, αφού ο επίσημος φορέας που διαχειρίζεται την ιδιοκτησία του Τόλκιν (Tolkien Estate) είναι εξαιρετικά αυστηρός απέναντι σε παράγωγα έργα. Ωστόσο το 2010 μεταφράστηκε στα αγγλικά από τον Γισροέλ Μαρκόφ ώστε να κυκλοφορήσει σε ebook και να είναι δυνατή η ανάγνωσή του από το ευρύ κοινό.

Σε κάθε περίπτωση, δεν πρέπει να ξεχνάται ότι η όλη συζήτηση σχετικά με την πολιτική χροιά του τολκινικού έργου ίσως είναι εντελώς άκυρη. Όπως έλεγε και ο Φρόιντ, “κάποιες φορές ένα τσιγάρο είναι απλώς ένα τσιγάρο” και ίσως ο Αρχοντας να είναι ένα απλό έργο φαντασίας με αρχαία/μεσαιωνική υφή. Εξάλλου ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι ακριβώς είχε στο μυαλό του ο δημιουργός, παρά τον τεράστιο όγκο ιδιόχειρου υλικού που έχει σωθεί και εκδοθεί. Γι αυτό η κουβέντα παίρνει καθαρά υποθετικό χαρακτήρα και μπορεί να συνεχίζεται επ’ άπειρον. Πάντως η οπτική του Γιέσκοφ παρουσιάζει ενδιαφέρον όπως και γενικότερα το ζήτημα για τα πολιτικά νοήματα του πιο γοητευτικού έργου της σύγχρονης λογοτεχνίας.

Υ.Γ. Δεν τσιμπάμε γατάκια. Είθε εσάς τους αναθεωρητές να σας βρει η λεπίδα του Αντούριλ.

 

Διάβασε ακόμα:

Ένα άρθρο στην διαδικτυακή έκδοση του “Guardian”, που αναζοπύρωσε τη θεωρία του “πολιτικού” Τόλκιν

Το κείμενο του ίδιου του Γιέσκοφ, σχετικά με τους λόγους που έγραψε το εναλλακτικό μυθιστόρημά του

 

%d bloggers like this: