Archive | anticulture RSS feed for this section

Ζητιανεύοντας λίγο ωραίο ποδόσφαιρο

18 Feb

Αποσπάσματα από τη συνέντευξη του Jean-Claude Michéa στον Faouzi Mahjoub για το σάιτ Miroir du Football (www.miroirdufootball.com). Δημοσιεύτηκε στο βιβλίο « Le plus beau but était une passe [Το πιο ωραίο γκολ ήταν μια πάσα]», Εκδόσεις Climats, Παρίσι, 2014. Ο τίτλος του βιβλίου είναι ατάκα του Ερίκ Καντονά από την ταινία του Κεν Λόουτς « Looking for Eric ». Ο Ζαν-Κλοντ Μισεά είναι Γάλλος φιλόσοφος, ιδιαίτερα επηρεασμένος από το έργο του Τζορτζ Όργουελ.

but-passe-michéa

Continue reading

Για να μην ξεχνάς

20 Jan

Ο αγώνας της μνήμης ενάντια στη λήθη, είναι ο αγώνας του ανθρώπου απέναντι στην εξουσία.

23 Απριλίου 2010. Ο τότε πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου ανακοινώνει την ένταξη της χώρας στο ταμείο στήριξης.

Ακολουθεί η υπογραφή του πρώτου μνημονίου στις 3 Μαΐου του 2010 και η ψήφιση του από τη βουλή τρεις μέρες μετά.

Ακολουθεί η ψήφιση του Μεσοπρόθεσμου και το Φεβρουάριο του 2012 η ψήφιση του δεύτερου μνημονίου. Ανάμεσα και μετά από όλα αυτά ψηφίστηκαν μερικά πολυνομοσχέδια, πράξεις νομοθετικού περιεχομένου, κατεπείγοντα, ψήφιση από τα θερινά τμήματα της βουλής.

Τι σε έπιασε τώρα και αναφέρεις αυτά που ξέρουμε τόσο καιρό θα αναρωτηθεί κάποιος.

Δεν θέλω να αναφερθώ σ’αυτά.

Αλλά στις μνήμες μου στο διάστημα αυτών των πέντε χρόνων.

Μάιος 2010 τεράστιες συγκεντρώσεις καταλήγουν σε λυσσασμένες συγκρούσεις, ο κόσμος έχει φτάσει στα σκαλιά της βουλής, το παράδειγμα της Αργεντινής για πιθανή φυγή με ελικόπτερο ξετυλίγεται ως προοπτική. Κάπου εκεί διαδίδεται ο θάνατος τριών (τεσσάρων τελικά) ανθρώπων στην Marfin. Και ο κόσμος διαλύεται σε λίγα λεπτά. Φυσικά ποτέ δεν μάθαμε τι πραγματικά συνέβη στην Marfin, ούτε τις κυρώσεις που θα έπρεπε να υποστεί ο κύριος Βγενόπουλος που υποχρέωσε εργαζομένους να δουλέψουν ημέρα γενικής απεργίας.

Ιούνιος 2011, διήμερο με πλήθος κόσμου στο Σύνταγμα και στους γύρω δρόμους, οι μπάτσοι παίρνουν εντολές να ”καθαρίσουν” την πλατεία, ακολουθούν μάχες με δακρυγόνα, γκλοπ όποιος ήταν εκεί αποκλείεται να ξεχάσει μια υπέροχη στιγμή που γίνεται ανακατάληψη της πλατείας στις 29 Ιουνίου. Στο κάτω μέρος της πλατείας μάλιστα, στη Φιλελλήνων οι διαδηλωτές παίζουν ποδόσφαιρο με μια αυτοσχέδια μπάλα.

Φεβρουάριος 2012 μια νύχτα που ο κίτρινος αστικός φωτισμός της Αθήνας έγινε μάρτυρας ενός πλήθους που δεν εγκατέλειψε το δρόμο παρά τις πολύ πρωινές ώρες, τα ματ είχαν ξεμείνει από δακρυγόνα και η στιγμιαία έστω νίκη του κινήματος ήταν γεγονός.

Σεπτέμβριος 2013, η διαδήλωση μετά τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα από τους φασίστες της χρυσής αυγής και οι πολύωρες οδομαχίες.

Δεκέμβριος 2014, η αρχή του τέλους. Ένα πολύμορφο κίνημα επιθετικής αλληλεγγύης αναπτύσσεται με βάση την απεργία του Νίκου Ρωμανού και τον ερχομό της έκτης του Δεκέμβρη.

Έγραψα αποσπασματικά τις στιγμές αυτές και εδώ θέλω να προσθέσω τους αφανείς ήρωες της καθημερινότητας. Τους περίπου πέντε χιλιάδες αυτόχειρες, που δεν είναι πέντε χιλιάδες αλλά ήταν ο Γιάννης, ο Κώστας, η Ελένη, η Μαρία… Είχαν οικογένειες και ανθρώπους που τους αγαπούσαν και τους λείπουν. Δολοφονήθηκαν από τον κοινωνικό αποκλεισμό, από τις τράπεζες, από τον ΕΝΦΙΑ, από τα αδιέξοδα της καθημερινότητας.

Είναι για τους αφανείς ήρωες των νοσοκομείων, που ήταν απλά ο ασθενής του δωματίου 312. Ήταν δικοί μας άνθρωποι που είχαν κι αυτοί όνοματα και ανθρώπους να τους αγαπάνε, ήταν άνθρωποι που πλήρωναν μια ζωή τις εισφορές τους στα ασφαλιστικά ταμεία κι όταν ήρθε η ώρα πετάχτηκαν σαν σκυλιά σε σκουριασμένα κρεβάτια κλινικών, με ένα γιατρό ανά τέσσερις ορόφους, χωρίς αξιοπρέπεια ακόμη και σε αυτή τη τελευταία στροφή της ζωής.

Είναι για τους χιλιάδες διαδηλωτές που υπέστησαν την αστυνομική βαρβαρότητα αλλά παρ’ όλα αυτά δεν κάθισαν στο καναπέ. Είναι για τους μετανάστες και τους ελεύθερους ανθρώπους που δέχθηκαν φασιστικές επιθέσεις από τους ναζί της χρυσής αυγής, πάντα με την ασυλία  του κράτους δικαίου.

Είναι για όλους εκείνους τους άστεγους και εξαθλιωμένους ανθρώπους που συναντούσα κάθε μέρα σε κάθε γωνιά της πόλης. Είναι για εκείνους που πέθαναν από αναθυμιάσεις επειδή δεν είχαν χρήματα να αγοράσουν ξύλα για το τζάκι τους. Είναι για όσους κατάφεραν να περάσουν από το τείχος της ντροπής στον Έβρο.

Είναι για όλους όσους έκλεισαν τις επιχειρήσεις τους, για όσους τα βράδια έκαναν τα σπίτια τους αποθήκες απογοήτευσης, θλίψης και απόγνωσης, για όσους άρχισαν να καταναλώνουν αντικαταθλιπτικά ώστε να μπορέσουν να σταθούν στα πόδια τους.

Για όσους έσφιγγαν τα δόντια από θυμό κάθε φορά που ο Άδωνις, ο Σαμαράς, ο Βενιζέλος, ο Βορίδης, η Βούλτεψη τους κουνούσαν επιδεικτικά τα χέρια και τους ειρωνεύονταν, είναι για όσους κάθε φορά που προσπαθούσαν να εκφράσουν το θυμό τους έβρισκαν απέναντι τους στρατιές ορκ να τους χτυπάνε και να τους συλλαμβάνουν.

Αυτά τα πέντε χρόνια βιάστηκαν κατά συρροή η ελπίδα, η αξιοπρέπεια, η ανθρωπιά, η αλληλεγγύη. Ευτυχώς κάποιοι κράτησαν ψηλά τη σημαία, λίγοι πολλοί δεν έχει σημασία, μετρηθήκαμε με την ιστορία και δηλώσαμε παρών, όταν σχεδόν όλοι τα παράτησαν. Κάποιοι ήταν πάντα εκεί και ξέρω πως θα συνεχίσουν να είναι εκεί, στο δρόμο, στις δουλειές, στα κινήματα, στις νέες ιδέες που θα ξεπετάγονται. Και νιώθω πρώτη φορά την ανάγκη να τους πω ένα ευχαριστώ, γιατί όταν τα φώτα έσβησαν υπήρχαν κάποιοι φάροι, ώστε να μην πέσει το καράβι της ανθρωπιάς πάνω στα βράχια. Και ξέρω πως θα συνεχίσουν και τώρα να κάνουν τον φάρο, έστω και αν λοιδορήθηκαν, χτυπήθηκαν, φυλακίστηκαν, συκοφαντήθηκαν… Έστω κι αν έτρεχαν για όλους ενώ κανείς δεν έτρεξε γι’ αυτούς.

Δεν πανηγυρίζω γι΄αυτό που έρχεται, απλά παίρνω μια μικρή εκδίκηση (μέσα στις τόσες μικρές που έπαιρνα κάθε μέρα) από αυτή την φασιστική συμμορία που τσάκισε τις ζωές όσων ξέρω και αγαπώ. Είναι άλλωστε πρώτη φορά που κριτήριο όσων πάνε να ψηφίσουν δεν είναι ποιος θα έρθει αλλά ποιος θα φύγει. Κάποτε μου είχαν πει πως το μίσος τρώει τους ανθρώπους, τελικά το μίσος είναι αυτό που σου πυροδοτεί την αγάπη. Όπως το σκοτάδι γεννάει το φως και το μηδέν το άπειρο σε μια αέναη πάλη.

Για τους υπόλοιπους καλό κουράγιο και καλή αντάμωση στο δρόμο. Στο δρόμο για μια ελεύθερη και εξεγερμένη συνείδηση…

Οι λέξεις της σιωπής

9 Nov

beatriz-aurora-ya-se-mira-el-horizonte

Χθες το βράδυ ανάμεσα στη καταιγίδα της πόλης και στις ετοιμασίες για το σαββατόβραδο πραγματοποιήθηκε μια εκδήλωση με αφορμή τα είκοσι χρόνια αυτονομίας των Ζαπατίστας.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκε η ζωγράφος Beatriz Aurora,κόρη εξόριστων Ισπανών αντιφασιστών, η μητέρα της ήταν καταλανή πιανίστρια και ο πατέρας της μαδριλένος ιστορικός. Γεννήθηκε στη Χιλή, αλλά αναγκάστηκε να καταφύγει στην Ισπανία, καθώς ως μέλος του Κινήματος Επαναστατικής Αριστεράς (MIR) απήχθη και βασανίστηκε από τη στρατιωτική δικτατορία του Πινοσέτ το 1974, για να αφεθεί ελεύθερη χάρη στη διεθνή αλληλεγγύη και τη διπλή της υπηκοότητα. Το 1979 εγκαταστάθηκε στο Μεξικό και σήμερα ζει στην Τσιάπας, βιώνοντας <<μια πρόκληση , μια ηθική, κοινωνική και ιστορική δέσμευση>> και αισθάνεται πολίτης του κόσμου, ενώ έχει αφιερωθεί στη ζωγραφική από το 1985.

Το έργο της εκφράζει το πνεύμα αντίστασης και την αισθητική της λαϊκής κουλτούρας της λατινικής Αμερικής. Είναι δημιουργός ορισμένων από τις πιο εμβληματικές εικόνες του ζαπατιστικού κινήματος από το ξεκίνημα του, την εξέγερση του 1994.

Εκτός από την έκθεση ζωγραφικής και η κουβέντα που ακολύθησε με την Beatriz, η οποία αφορούσε την παρουσίαση του βιβλίου ”Οι λέξεις της σιωπής”, είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

dfg

Στο βιβλίο αυτό αποτυπώνονται τα λόγια, οι ιδέες οι πρακτικές, η κοινωνία των από κάτω, το πνεύμα αλληλεγγύης, που διέπει την καθημερινή ζωή των Ζαπατίστας, Ιδιαίτερα φορτισμένη στιγμή ήταν όταν η κουβέντα έφτασε στη δολοφονία του δασκάλου Γκαλεάνο στο Καρακόλ της Ρεαλιδάδ και στον ”θάνατο” του υποδιοικητή Μάρκος ώστε να υπάρξει ξανά ζωή.

Μιλώντας για περισσότερο (και μόνο) για δυο ώρες αντιλαμβάνεσαι πως οι Ζαπατίστας έχουν πετύχει κάτι πραγματικά σπουδαίο, κάτι που για εμάς τις κοινωνίες του δυτικού κόσμου μοιάζει ουτοπικό και ανέφικτο. Μέσα στις πολλές σημαντικές πληροφορίες από τη Beatriz αποφάσισα να σας βάλω δυο κομμάτια από την ομιλία της και ένα από το βιβλίο, καμιά φορά άλλωστε είναι καλό να μιλάνε άνθρωποι που έχουν να πουν και έχουν βιώσει σημαντικά πράγματα.

”Να αποφύγουμε την απάτη που υποστηρίζει ότι ελευθερία είναι να μπορείς να διαλέξεις ανάμεσα σε δυο επιβεβλημένες επιλογές. Όλες οι τελικές επιλογές είναι μια απάτη. Δεν υπάρχουν μόνο δυο δρόμοι, με τον ίδιο τρόπο που δεν υπάρχουν δυο μόνο φύλα, δυο δόγματα. Γι’ αυτό ούτε από ‘δω ούτε από ‘κει. Καλύτερα να φτιάξουμε έναν νέο δρόμο που να πηγαίνει όπου θέλει ο καθένας να πάει.”

”Να αγωνίζεσαι;

Να επινοείς και να δημιουργείς αντιστάσεις;

Ούτε να το σκεφτούμε.

Από τους ιθαγενείς λαούς, σε κάθε περίπτωση, εμείς οι Ζαπατίστας έχουμε πολλά ακόμα να μάθουμε.

Έτσι λοιπόν, θα έρθουν σε μας αργότερα, κι εμείς θα πάμε σ’ εκείνους, για να συνεχίσουμε να μαθαίνουμε.

Και όταν έρθουν στην ειδική συνάντηση που θα κάνουμε μαζί τους οι καλύτερες νότες μας θα ηχήσουν, τα πιο ξεχωριστά χρώματα και ζωηρά χρώματα θα κοσμήσουν το βήμα τους και η καρδιά μας θα ανοίξει ξανά και ξανά για να αγκαλιάσει αυτούς που είναι τα μεγάλα μας αδέρφια, τα μεγαλύτερα, τα καλύτερα.

Γιατί όταν τιμάς αυτόν που σε διδάσκει τιμάς τη γη.

Θα έρθουν στα σπίτια μας και μαζί τους θα μοιραστούμε φαγητό και μνήμες.

Θα τους σηκώσουμε πάνω από εμάς.

Και ανεβασμένοι πάνω στους ώμους μας, θα σηκωθούν ακόμη ψηλότερα.

Και θα τους ρωτήσουμε τι βλέπουν.

Θα τους ζητήσουμε, με τα μάτια τους, να μας μάθουν να κοιτάζουμε πιο μακριά, πιο πλατιά, πιο βαθιά, πιο ψηλά.

Να μας δεχθεί ο λόγος τους και να πιούμε γι ‘αυτόν.

Να μας βοηθήσουν να μεγαλώσουμε και να γίνουμε καλύτεροι.

Γι’ αυτός είχαμε, έχουμε και θα έχουμε την καλύτερη αγκαλιά μας.

Έτσι λοιπόν δεν θα είναι εδώ οι Δάσκαλοί μας.

Όμως μην στεναχωριέστε. Είναι βέβαιο ότι αυτοί οι λαοί, που κατάφεραν να αντισταθούν μέχρι σήμερα σε κάθε είδους επιθέσεις, ξέρουν να είναι γενναιόδωροι και όταν έρθει η ώρα, θα σας ανοίξουν την καρδιά τους, όπως κάνουμε εμείς τώρα.

Γιατί αυτοί μας  έμαθαν να μην κοιτάζουμε το θόρυβο που κουφαίνει και τυφλώνει.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν να μην ακούμε τα χρώματα της απάτης και του χρήματος.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν να τους κοιτάμε και να κοιτάμε και εμάς, να τους ακούμε και να ακούμε και εμάς.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν ότι ιθαγενείς σημαίνει να έχεις για σπίτι και προορισμό την αξιοπρέπεια.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν να μην πέφτουμε, αλλά να σηκωνόμαστε.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν την αξία που έχει να είσαι το χρώμα που είμαστε, της γης.

Γιατί αυτοί μας δίδαξαν να μην φοβόμαστε. Γιατί αυτοί μας δίδαξαν για να ζούμε, πεθαίνουμε.

Αυτά. Χαιρετισμούς και σιωπή να ακούσετε το βήμα που έρχεται από τον πιο βαθύ από τους κόσμους που στον κόσμο ήταν και είναι.

”ΑΚΟΥΣΑΤΕ; Είναι ο ήχος του κόσμου σας που καταρρέει. Είναι ο ήχος του δικού μας που αναδεύεται”.

‘Όση ώρα μιλούσε δεν χρησιμοποίησε ποτέ ενικό…

Όση ώρα μιλούσε χρησιμοποιούσε πάντα ενεστώτα χρόνο δίπλα στην λέξη αντίσταση…

Υ.γ Η εικόνα που συνοδεύει το άρθρο είναι πίνακας της Beatriz, έχει τίτλο ”Βλέπουμε ήδη τον ορίζοντα”. Με αυτή τη φράση ξεκινάει ο ζαπατιστικός ύμνος. Εδώ, συμβολικά οι Ζαπατίστας πλέουν με το φεγγάρι, προς έναν νέο κόσμο.Έναν νέο κόσμο που θα χωράει πολλούς κόσμους, έναν κόσμο που η πολυμορφία και η αλληλεγγύη θα είναι η βάση της κοινωνίας.

Ταξισυνειδησία – Η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού

7 Oct

123220-afissa-small-gr

Εχουμε καιρό να γράψουμε για κάτι κινηματογραφικό, λογοτεχνικό και μουσικό (riso ακούς;), γι’ αυτό η σημερινή ανάρτηση  θα έχει να κάνει με ένα εξαιρετικό ντοκιμαντέρ που υπέπεσε στην αντίληψή μας -περιέργως είχε διαφύγει- και το οποίο ασχολείται με ένα πολύ ενδιαφέρον όσο και άγνωστο σε πολλούς θέμα: την ελληνοαμερικανική αριστερά του πρώτου μισού του 20ου αιώνα (1900-1950).

Οπως εύστοχα αναφέρεται και στο διάρκειας μιας ώρας πόνημα των συντελεστών του “Ταξισυνειδησία”, η καθιερωμένη στερεοτυπική εκδοχή του μέσου Ελληνα μετανάστη κυνηγού του “αμερικανικού ονείρου”, πετυχημένου, πατριώτη και θεματοφύλακα των παραδόσεων είναι απλώς η εκδοχή που επέβαλαν οι εξελίξεις μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και η αντικομμουνιστική πολιτική των ΗΠΑ σε όλα τα επίπεδα.

Τραβώντας το παραπέτασμα της ιστορίας, αποκαλύπτεται ένας αιματοβαμμένος καμβάς “συλλογικών αγώνων, ριζοσπαστικών ιδεών, συναρπαστικών διαδρομών και ξεχασμένων παραδόσεων που διαπλέκεται με τις εποχές της αναστάτωσης, τα κοινωνικά και πολιτικά κινήματα, τις διώξεις και τις συλλογικές απογοητεύσεις”, από την αρχή της ελληνικής μετανάστευσης πέρα από τον Ατλαντικό, μέχρι τα μέσα του 20ου αι.

Ονόματα όπως αυτά των Λούη Τίκα,  Στιβ Κατόβη,  Νικήτα “Κόκκινου” Καλαφάτα, Νικ Κουντουράκη, Πάνου Χαρισιάδη και πολλών πολλών άλλων, συνιστούν σύμβολα των λαϊκών αγώνων στις ΗΠΑ και αποτελούν εκπροσώπους μιας εθνοτικής ομάδας που πρωταγωνίστησε ως ένα από τα πιο ριζοσπαστικά στοιχεία του αμερικανικού ταξικού κινήματος.

Ολα αυτά πριν την έλευση του Μακαρθισμού και την εκκαθάριση της αμερικανικής κοινωνίας από την “κομμουνιστική απειλή”. Αλλά και έως τότε, χιλιάδες Ελληνες είχαν σκοτωθεί ή απελαθεί λόγω της ταξισυνειδησίας τους.

Αρκετά ως εδώ, το ντοκιμαντέρ μπορείτε να το παρακολουθήσετε πατώντας εδώ.

Y.Γ. Αν έπρεπε να κρατήσω μια φράση, θα επέλεγα μια αρκετά μικρή, τέσσερις λέξεις μονάχα.

“Διάβασε σήμερα, κυβέρνησε αύριο”.

Ισως βέβαια αυτό που αρμόζει στο τώρα είναι, διάβασε σήμερα, γιατί το αύριο είναι εδώ.

.

Του φεγγαριού

9 Sep

Το καλοκαίρι έσβησε και οι πρωτές βροχές μας συνοδεύουν στην επιστροφή μας στην καθημερινότητα. 

Χιλιοτραγουδισμένος ο Σεπτέμβρης και το Φθινόπωρο. Πόσο μάλλον το φεγγάρι.

 

Χθές  ανεβάσαμε μια φωτογραφία στο γκρούπ του μπλόγκ μας που είχε ως λεζάντα την φράση ” είμαι καλά μέχρι να έρθει η νύχτα”.

Την νύχτα είσαι μόνος, είσαι σιωπηλός,  είσαι γυμνός μπροστά στα ατελείωτα μονοπάτια του μυαλού σου που έχουν φρικτή φασαρία καθώς τα διαβαίνεις.

Μα η Πανσέληνος σήμερα, η πρώτη του φθινοπώρου, του χειμώνα μαγνητίζει με την ομορφιά της. Μπαίνει ανάμεσα στους μεταμεσονύχτιους δαίμονες.

 

Αυτή την στιγμή δεν βλέπω το φεγγάρι, έχω την εικόνα του στο μυαλό. Την εικόνα του προχθές ξημερώματα, κατα τις 5. Όταν βγαίνοντας απο το αυτοκίνητο, σήκωσα το βλέμμα αριστερά και το είδα τεράστιο , με ένα απαλό κίτρινο χρώμα να στέκει πάνω ακρίβως απο τους ηλιακούς των πολυκατοικιών. Αμέσως το φαντάστηκα πάνω απο την θάλασσα , με την τεράστια γραμμή σα φωτιά απο το φως του μέχρι την ακτή.

Με αυτή την εικόνα προχωρώ.

 

Απόψε λοιπόν την σελήνη δεν την γελάει κανείς. Τα καταλαβαίνει όλα.

Και το τραγούδι γίνεται η αγκαλιά που σου ζεσταίνει την καρδιά.

 

 

%d bloggers like this: