Archive | Repost RSS feed for this section

Ιnna Levitan: Η Ισραηλινή που μάχεται τους Νεοναζί στην Ουκρανία

28 Sep

Το παρακάτω κείμενο αφορά την Inna Levitan, μια ισραηλινή αντιφασίστρια και μητέρα δύο παιδιών, που άφησε το σπίτι της και τον τόπο της για να ενισχύσει το αντιφασιστικό κίνημα της Ουκρανίας στον εμφύλιο με τους νεοναζί συμμάχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναρτήθηκε για πρώτη φορά στην ισραηλινή ιστοσελίδα mako.co.il, ενώ η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά και το newcoldwar.org από τον φίλο Νίκο Λ.

11940579_871695999579901_1796653412_o_c

 

Χιλιάδες αθώοι νεκροί, ανατολή εναντίον της δύσης, νεοναζί ενάντια στους κομμουνιστές – ο εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια αιματηρή και σκληρή σκηνή μάχης, αν και είναι σχεδόν ανήκουστα όλα αυτά από τα ΜΜΕ. Μια Ισραηλινή, μια μητέρα δύο παιδιων, έγινε ενήμερη για τις φρίκες που πραγματοποιούνται στα ανατολικά της χώρας και αποφάσισε να ταξιδέψει και να ενισχύσει τους αυτονομιστές στην Ουκρανία. «Πώς θα μπορούσα να ανταποκριθώ διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ»;

«Συνέλαβαν έναν πολίτη σε ένα από τα σημεία ελέγχου τους και του έκοψαν όλα τα εσωτερικά όργανά του. Είδα με τα μάτια μου έναν μαχητή που επέστρεψε από την αιχμαλωσία με τη μύτη του κομμένη, ένα αυτί κομμενο και τη γλώσσα του ακρωτηριασμένη, χωρίς το ένα μάτι, και όταν έβγαλε τα ρουχα του, όταν ξεντύθηκε εντελώς, ολόκληρο το σώμα του είχε σκαλισματα των αγκυλωτών σταυρών. Αυτές οι περιπτώσεις μιλούν από μονες τους, ακόμα κι αν τα ισραηλινά ΜΜΕ δεν μιλούν για αυτά».

Όταν καποιος ακούει αυτά τα πράγματα, μπορεί να φανταστεί ότι αυτό ήταν μια κατάθεση κάποιου που επιστρέφει από το Ιράκ ή τη Συρία και είδε τις φρίκες του ISIS. Αλλά αυτές οι δύσκολες λέξεις εκφράστηκαν από την Inna Levitan, μια ισραηλινή ηλικίας 37 ετών, μια μητέρα δύο κοριτσιών, που άφησε τα πάντα πίσω της και πήγε στο μέτωπο του εμφύλιου πολέμου στην Ουκρανία. Μπήκε στους Ρώσους αυτονομιστές, όχι για να παλέψει την Ουκρανία αλλά για να καταπολεμήσει το φαινόμενο της ανάπτυξης ναζισμού στη χώρα. «Ήρθα να καταστρέψω τον φασισμό. Όχι την Ουκρανία».

 

Από το Τελ Αβίβ στην Ουκρανία

Μέχρι πριν ένα χρονο,η Inna, μια ντόπια του Αζερμπαϊτζάν, δεν ήξερε τί γινόταν μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. «Ήξερα ότι κάτι συνέβαινε εκεί, όπως οι περισσότεροι Ισραηλινοί» λέει. Συνεχιζουμε τη συνομιλία μαζι της ενώ είναι στην ανατολική Ουκρανία, στην καρδιά της σύγκρουσης.

«Μια ημέρα, κάποιος που ήξερα πολύ καλά μου εέπε ότι πηγαίνει στην Ουκρανία. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν – «για ποιο λογο;». Άρχισε να μου εξηγεί για τους νεοναζί εκεί, αλλά δεν τον άκουσα τόσο προσεκτικά. Ο ανθρωπος έφυγε και εξαφανίστηκε, αν και είχε υποσχέθει να έχουμε επαφή κάθε μέρα.  Αποφάσισα να ανακαλύψω τι συμβαίνει εκεί και έψαξα on-line για πληροφορίες και από τις δύο μεριες.»

Οι πληροφορίες που η Inna ανακάλυψε on-line την τάραξαν μέχρι το κόκκαλο. Διάβασε για τις βαριές περιπτώσεις της κατάχρησης των αθώων, των αθώων πολιτών που εμειναν χωρίς ουτε ένα καταφύγιο αφου τα σπίτια τους ειχαν βομβαρδιστεί και καταστράφει τελειως, μιας δύσκολης οικονομικής κατάστασης και ολόκληρων χωριών που υπάρχουν σε πρωτόγονες συνθηκες, όλα αυτά προερχομενα από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού στρατού. Αυτό είχε ως συνέπεια, να αποφασίσει να μαζέψει μερικά πράγματα της και να μπει σε ένα αεροπλάνο σε μία προσπάθεια να βρεί τον φίλο της. Στην αρχή έφθασε στη Ρωσία και οπου έμαθε ότι ο φιλος της σκοτώθηκε, αλλά τελικά πήγε στο κέντρο της Ουκρανίας και κατόρθωσε να τον εντοπίσει.

Μετά από δύο εβδομάδες, επέστρεψε στο Ισραήλ με την καρδιά της ανήσυχη. Μετά από έναμιση μήνα, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ουκρανία, αυτή τη φορά στην ανατολικη Ουκρανια και για απεριόριστη χρονική περίοδο. «Ηθελα να δω η ίδια τι πραγματικά συνέβαινε εδώ. Εάν όλα αυτά που ακούγονται για τους Ναζί και τις ενέργειές τους ήταν πράγματι η αλήθεια».

 

«Είμαι ανίκανη να σκοτώσω»

Η Inna προσχώρησε σε μια κομμουνιστική ταξιαρχία με το όνομα «Prizak» (φάντασμα), η οποία μαχεται στη ανατολική πόλη Lugansk και περιλαμβανει μεταξύ 100 έως 120 στρατιώτες που είναι πολίτες της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών. Αναφέρει ότι αγοράζουν από μόνοι τους τις αυτοσχεδιασμένες στολές τους στα καταστήματα, σε αντίθεση με τα όπλα και τα πυρομαχικά, των οποίων την προέλευση αρνείται δικαιολογημένα να αποκαλύψει. «Δεν πολεμώ με τα όπλα, απολύτως όχι. Είμαι επίσης ανίκανη να σκοτώσω,» είπε κατά την εξιστορήση περιληπτικά για την εργασία της στο μέτωπο ως συλλέκτρια πληροφοριών.

«Δεν έχετε καμία ιδέα σε τι συνθηκες οι άνθρωποι ζουν εδώ. Προτού έρθω εδώ δεν μπορούσα να φαντάστω ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Είναι σε ένα επίπεδο όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα πρέπει να υπολογίσει εάν μπορεί να διαθέσει για να αγοράσει ζάχαρη ωστε να έχει ενα γλυκό τσάι, και καταλήγει τελικά στο συμπέρασμα ότι δεν έχει καμία τέτοια επιλογή» μας λέει οταν εξήγει τις δύσκολες συνθήκες. «Επ’ευκαιρία έδωσα σε εκείνη την γυναίκα οτιδηποτε μου είχε μείνει από τα χρήματα μου, αλλά δεν συζητάμε εδώ μόνο για μια γυναίκα, είναι ολόκληρο έθνος». Επιπλέον, μιλά επίσης για τους καλούς ανθρώπους που την περιβάλλουν, όπως οι φίλοι της στην ταξιαρχία: «Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εδώ από πολλα μερη στον κόσμο. Εδώ κανένας δεν ασχολείται με την υπηκοότητα ή τη θρησκεία σου και κάθε πρόσωπο δέχεται τον άλλο όπως είναι. Παραδείγματος χάριν, ξέρουν ότι δεν τρώω χοιρινό κρέας και προσπαθουν να μου φέρνουν kosher τρόφιμα (τρόφιμα που επιτρέπονται από την εβραική θρησκεία να καταναλώνονται), όσο το δυνατόν περισσότερο».

Σε όλες τις συνομιλίες μαζί της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό.

Εάν υπάρχει ένα πράγμα για το οποιο είναι σίγουρη, αυτο είναι ο ισχυρισμός για τη βοήθεια των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο μέτωπο – κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα μας λέει. «Δεν υπάρχει κανένας ρωσικός στρατός εδώ. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι εδώ, μερικοί από τους οποίους δεν υπηρέτησαν ποτέ σε οτιδήποτε στρατιωτικο, που δεν δέχονται οποιαδήποτε οικονομική μέριμνα και έφθασαν εκεί απλά γιατι ετσι τους υποδήλωνε η αρχή τους» μας εξηγεί.
Σε όλες τις συνομιλίες μαζι της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό. Λέει τις περιπτώσεις των φρικιαστικών αγριοτήτων στις οποίες εκτεθηκε, που ξυπνούν τα δυσκολότερα συναισθήματα: «Μίλησα σε μια γυναίκα που με είπε για το πώς έλαβε το σώμα της 14χρονης κόρης της σε ένα ξύλινο κουτι, ειχε βιαστει από μια ομάδα Ναζί, υποβλήθηκε στα βασανιστήρια (αυτό ήταν ξεκαθαρο και μονο στη θεα του σώματος) και μετά από αυτό της γεμισαν τα γεννητικά όργανά με αφρό τσιμεντου. Δεν ξέρω που είναι αυτή η γυναίκα τώρα, δεν ξέρω εάν είναι καν ζωντανή, ξέρω ότι αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Άκουσα πολλά πράγματα, επίσης από τους ανθρώπους που είναι μαζί μου και που μου επιβεβαίωσαν τέτοιες περιπτώσεις.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα στοιχεία των παρόμοιων φρικιαστικων ιστοριών, μπορούν να βρεθούν σε μια ευρεία κλιμακα φρικιαστικών εικόνων που υπαρχουν on-line.

 

Αγκυλωτοί σταυροί που υποστηρίζονται από τον ουκρανικό στρατό

Ο ναζισμός στον ουκρανικό στρατό, παραδείγματος χάριν στο τάγμα Aydar, είναι ένα γνωστό φαινόμενο. Οι ίδιοι μαχητες κυματιζουν ναζιστικές σημαίες και έχουν τατουαζ αγκυλωτούς σταυρούς στο σώμα τους, και μπορείτε εύκολα να βρείτε έναν ατελείωτο αριθμό φωτογραφιών και βίντεο που τους δείχνουν να χαιρετούν ναζιστικα. Δεν τους ενδιαφερει και ούτε καν προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι είναι Ναζί, το οποίο δηλώνει σαφώς την άσβεστη έχθρα τους για τους αυτόνομους Ρώσους κομμουνιστές, καθως και το ιδιο να συμβαινει από την άλλη πλευρα. Να σημειώσουμε ότι τις τελευταίες εβδομάδες, το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με ενοχλητικές ειδήσεις για την ενδυνάμωση του φαινομένου – ακούμε για τα νεοναζί καλοκαιρινά εκπαιδευτικα κάμπινγκ, και ¨πεφτουμε¨ πανω σε συγκλονιστικά βίντεο οπως αυτό που είδαμε αυτή την εβδομάδα στο οποίο ένα μικρό κορίτσι κάνει το ναζιστικό χαιρετισμό και κρατά ένα τεράστιο μαχαίρι.

Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από το ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό

Εντούτοις, παρόλο που καυχιούνται ότι είναι Ναζί, εκείνοι οι «ουκρανικοί πατριώτες» δεν διστάζουν να δεχτούν στις τάξεις τους τους ισλαμιστές μαχητές – και ακόμα και τους ισραηλινούς Εβραίους. Ένα χρόνο πριν, τα ισραηλινά ΜΜΕ εξέθεσαν την ιστορία ενός πρώην Γκολάνιου μαχητή, ο οποίος συντάχθηκε στην ίδια ακραία δεξιά ταξιαρχία και ούτε καν έκρυψε την ταυτότητά του. Στη συνέντευξη, εξιστορεί τις φρίκες που εγιναν στην πραγματικοτητα από τους ρωσικούς αντιπάλους, οι οποίοι ληστευαν, βίαζαν και δολοφονούσαν τους πολίτες. Περιέγραψε επίσης πώς οι φίλοι του στο τάγμα τον σέβονται παρά την ταυτότητά του και πώς λατρεύουν τον ισραηλινό στρατό και επιθυμούν να ακούσουν περισσότερα για αυτον. Το αγωνιστικό υπόβαθρο του ίδιου Γκολάνιου μαχητή  – ο ίδιος ρωσικής προέλευσης – είναι ο λόγος που λαμβάνει το σεβασμό από αυτούς τους μαχητές και όχι λόγω της αγάπης για το Ισραήλ.

Στον ουκρανικό στρατό, που δεχεται σημαντικά χτυπήματα στη μάχη με τους αυτονομιστές, υπάρχουν επίσης Αραβες μουσουλμάνοι μαχητές, και οι Ισραηλινοί στρατιώτες που εξιστορουνται στην ίδια συνέντευξη γίνονται σεβαστοί επίσης όπως είναι. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι είδους μεταχειρίση θα είχαν λάβει εάν δεν φορούσαν την ουκρανική στολή.

Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς

Το τάγμα Aidar αναγνωρίστηκε ως τμήμα του ουκρανικού στρατού μόνο τον Αύγουστο του 2014, όταν έλαβαν οι μαχητές του τις στολές και πιο εξεζητημενο εξοπλισμό. Νωρίτερα, ήταν μια εθελοντική μονάδα που ειχε συνταχθει από τους Ουκρανούς δεξιούς εξτρεμιστές που θέλησαν να παλεψουν τη ρωσική εισβολή στη χώρας τους. Το ίδιο πατριωτικό τάγμα που χρηματοδοτήθηκε από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κοσμο, ο οποίος, αυτό πρέπει να ειπωθεί, είναι Εβραίος, κατηγορείται από τον οργανισμο ανθρώπινων δικαιωμάτων ότι εχει διαπραξει βίαια εγκληματα πολεμου. Παρ’όλα αυτα, όταν το ίδιο ρωσο-ισραηλινο-ουκρανικο ατομο ακουσε τις κατηγορίες σχετικά με αυτόν και σχετικά με μια αυστηρή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξήγησε ότι σε έναν πόλεμο, όλα συμβαίνουν και ότι το εξτρεμιστικό δεξί τάγμα, κέρδισε την καλή φήμη του επειδή είναι θανατηφόρο.

Τα παγκόσμια μέσα δεν συζητούν πάρα πολύ, σχεδον καθόλου, τις φρίκες που η Inna περιγράφει. Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από την ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό.

Η Inna εξιστορεί ότι μόνο στο παρελθόν αρκετές ημέρες ξένοι δημοσιογράφοι αρχίζαν να μπαινουν στη ζώνη σύγκρουσης, και ένα ρωσικό κανάλι της πήρε συνέντευξη ακόμη και από το Skype. Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς, ενώ άλλοι έστειλαν προσωπικά μηνύματά και θέλησαν να μάθουν που βρίσκονται οι κόρες της. «Ένας από αυτούς μου ευχήθηκε να μείνω χωρίς χέρια και χωρίς πόδια, και ότι θα ζήσω ως ακρωτηριασμένο άτομο όλη μου τη ζωή» λέει.

«Έλαβα επίσης ένα μήνυμα όπου μου ειπαν ότι σίγουρα πρέπει να ξέρω ότι μόλις επιστρέψω, θα μου σπάσουν τα χερια και τα πόδια μου. Με αυτούς τους ανθρώπους έζησα για 25 χρονια; Αυτοι ειναι οι ισραηλινοί άνθρωποι;»

 

«Οι άνθρωποι είναι εδώ πολύ απλοί αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες»

Οταν ερευνάς βαθιά όλο αυτό που συντελείται στην Ουκρανία, μπορείς να καταλάβεις ότι στον πυρήνα, η αντιπαράθεση δεν προέρχεται απαραιτήτως από την σύγκρουση για την αποκτηση περιοχων ή λόγω των εθνικών διαφορών αλλά και -ίσως ειδικά- είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος οπου η έχθρα και ο ρατσισμός τον συνοδεύουν μόνο.

Ο Alexei Marko (Dobri), ένας από τους ιδρυτές της ταξιαρχίας Prizrk που η Inna εντάχθηκε, υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι καν μεταξύ των Ρώσων και Ουκρανών, όπως το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου θεωρεί. «Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται ότι ο πόλεμος εδώ είναι μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, αλλά αυτό είναι κάτι που απέχει πολύ από την αλήθεια. Και στις δύο πλευρές υπάρχουν πολύ απλοί άνθρωποι, αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες. Ο πόλεμος που είναι εδώ είναι μεταξύ μιας δυτικής ναζιστικής ιδεολογίας με μια φασιστική ιδεολογία και μιας ανατολικης σοσιαλο-κομμουνιστικής ιδεολογίας, ακόμα κι αν υπάρχουν Ρώσοι, Ουκρανοί, Εβραίοι, Άραβες, ακόμη και Αρμένιοι, Ιταλοί και Ισπανοί και στις δύο πλευρές.»

Σύμφωνα με την Inna, ο στόχος δεν είναι να καταστρέψει, αλλά να χτίσει. «Δεν ήρθα εδώ να σκοτώσω. Πίστεψα ότι ακριβώς όπως το Ισραήλ χτίστηκε εκ του μηδενός τότε, είναι δυνατό να χτιστεί και εδώ επίσης ένα δικαιότερο κράτος.»

«Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν υποστηρίζουν»

Έχετε δύο κόρες στο σπίτι. Δεν φοβάσαι ότι κάτι μπορεί να συμβεί σε σενα; «Μερικοί από τους φίλους μου σκοτώθηκαν, κατά κυριο λογο από ναρκες, αλλά ούτε καν σκέφτομαι για τέτοια πράγματα. Πέρασα από πολλές κρίσεις στη ζωή μου, από την παιδική ηλικία, αλλά είχα πάντα την απόλυτη πίστη ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Εδώ επίσης έχω μέσα μου την ίδια πίστη.

Μεγάλωσα και ανατράφηκα στο Ισραήλ. Μου λέτε σαν Ισραηλινή που είμαι, σε τελευταία ανάλυση, και είμαι βέβαιη ότι εσείς τιμάτε την μνήμη του ολοκαυτώματος κάθε χρόνο την ημέρα του ολοκαυτώματος, με το να στέκεστε όταν παίζει η σειρήνα, εγώ στέκομαι, ο καθένας μας στέκεται, γιατί μας εκπαίδευσαν κατά αυτόν τον τρόπο; Για την ομορφιά; Πώς θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ;»

Αλλά πέρα από τις σιδηρα αρχές της, πίσω από τις οποίες στέκεται εκατό τοις εκατό, πολύ δύσκολες προσωπικές παραχωρήσεις συνοδεύουν το προκλητικό βήμα που πήρε. Μετά από την απόφασή της να φύγει για την Ουκρανία, έχασε βασικά σχεδόν κάθε αγαπημένο της στο Ισραήλ. «Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν με υποστηρίζουν».

Τέλος, η Inna ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Θα είμαι περισσότερο από ευτυχής εάν κατορθώσετε να ανοίξετε τα μάτια των ανθρώπων. Τότε θα ξεχάσουν την κατανάλωση του γρήγορου φαγητού και τα reality στην τηλεοραση για μια στιγμή και θα αρχίσουν να σκέφτονται από μόνοι τους.»

Advertisements

Σουρούτς: Σήμερα θρηνούμε, αύριο ξαναχτίζουμε

23 Jul

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από την ιστοσελίδα roarmag.org και αφορά το νέο χτύπημα που δέχθηκε το κίνημα αλληλεγγύης του κουρδικού αγώνα στη Ροζάβα, μετά την επίθεση αυτοκτονίας που φέρεται να πραγματοποίησε μέλος του Ισλαμικού Κράτους στο πολιτιστικό κέντρο “Αμάρα” της νοτιοανατολικής Τουρκίας. Η θλίψη για τους 32 νεκρούς είναι ανείπωτη, αλλά αν υπάρχει ένας λαός που γνωρίζει πως να παίρνει δύναμη από το αίμα του, αυτός είναι οι Κούρδοι.

SurucVictims-main

 

Η βομβιστική επίθεση που έλαβε χώρα το μεσημέρι της Δευτέρας στις 20 Ιουλίου στο πολιτιστικό κέντρο «Αμάρα» στην Σουρούτς θα μείνει στην ιστορία ως μια τραγωδία. Το Σουρούτς, βρίσκεται στα σύνορα, σε απόσταση 15 χιλιομέτρων από το Κομπάνι και αποτελεί το κέντρο παροχής κάθε είδους προμηθειών για την κουρδική πόλη.

Ακόμη σημαντικότερος ήταν ο ρόλος του ως καταφύγιο για πρόσφυγες που προσπαθούσαν να δραπετεύσουν από τις πολύμηνες συγκρούσεις στο Κομπάνι. Λειτουργούσε ως η βάση του συντονισμού για τη βοήθεια προς τις ντουζίνες κατασκηνώσεων προσφύγων που είχαν διασκορπιστεί στην πολή και ως κέντρο για την διεθνή αλληλεγγύη και τις αντιπροσωπείες που επισκέπτονταν την πόλη.

Σε όλη την διάρκεια των συγκρούσεων, οι οποίες ξεκίνησαν τον προηγούμενο Σεπτέμβρη, ήρθαν δημοσιογράφοι και ακτιβιστές για να προσφέρουν την υποστήριξή τους και το «Αμάρα» ήταν το σπίτι τους. Πέρασα πολλές εβδομάδες στο πολιτιστικό κέντρο μετά από πολυάριθμες εκδρομές στα σύνορα και ήταν το μέρος οπου έρχομασταν όλοι πιο κοντά.

Επίσης, εκτός από καταφύγιο για αυτούς που έρχονταν απ ‘εξω, το πολιτιστικό κέντρο λειτούργησε επίσης και ως καταφύγιο για τα παιδιά. Πολλά εργαστήρια διοργανώνονταν για τα παιδιά και στην κεντρική αίθουσα εκτίθονταν τα έργα των παιδιών. Ο Cay ήταν πάντα μεθυσμένος όσο κόσμος καθόταν στο κέντρο του δωματίου και συζητούσαν τις πολιτικές εξελίξεις στα σύνορα με την Ροζάβα.

 

Ένας συγκεκριμένος στόχος

Το χτύπημα στόχευε συγκεκριμένα σε ένα γκρούπ αλληλεγγύης με το όνομα “Σοσιαλιστική ομοσπονδία νεανικών ενώσεων” (SGDF) . Τα νέα της μέλη είχαν έρθει να δώσουν ένα χεράκι στις προσπάθειες ανασυγκρότησης και οργάνωναν να περάσουν στο Κομπάνι όπου θα έπαιρναν μέρος στο χτίσιμο ενός παιδότοπου. Τα θύματα της σφαγής ήταν κυρίως από την Κωνσταντινούπολη και πολλά ήταν φοιτητές.

Το SDLP είναι η κομματική νεολαία του σοσιαλιστικού ESP ( “Κόμμα των καταπιεσμένων”) , το κόμμα που συγκρότησε μια συμμαχία πριν τις εκλογές με το φιλοκουρδικό HDP. Ο αντιπρόεδρος του HDP είναι ο Φίγκεν Γιούκσεντακ , ιδρυτικό μέλος του ESP. Η συνεργασία του ESP με το HDP και το κουρδικό κίνημα γενικότερα, αντιπροσωπεύει την πρόοδο που έχει υπάρξει στην ανάπτυξη αλληλεγγύης η οποία ξεπερνά τις προυπάρχουσες εθνολογικές διαφορές μεταξύ Τούρκων και Κούρδων.

Το HDP συνειδητά επεδίωξε συμμαχίες με την τουρκική αριστερά και υπό αυτή την έννοια, η σκόπιμη στόχευση του SGDF ήταν μια ευθεία επίθεση στην πρόσφατη σύγκλιση της kουρδικής και της τουρκικής αριστεράς. Το κεντρικό σλόγκαν του SGDF τα λέει όλα : “Οι αξίες του Κομπάνι είναι οι αξίες του κινήματος στο Γκεζί”.

Η προσπάθεια του SGDF αποσκοπούσε στην επέκταση της αλληλεγγύης και για τους ανθρώπους της Ροζάβα, πέρα από εθνολογικές συνδέσεις. Πολλά από τα θύματα του μακελειού ήταν Αλεβίτες, ενώ ένας άλλος νέος άνδρας προερχόταν από τον παραδοσιακό εθνικιστικό “οχυρό” της Τραπεζούντας.

Το “Αμάρα” εκτός των άλλων , ήταν η βάση για ακτιβιστές από όλο τον πλανήτη, ένα είδος πρεσβείας για τις διεθνείς συμμαχίες του Κομπάνι και της Ροχάβα γενικότερα. Για τους δημοσιογράφους , το “Αμάρα” ήταν η πρώτη επαφή με την ζωή στα σύνορα. Συνεντεύξεις οργανώνονταν μέσω του κέντρου και ήταν επίσης ο χώρος όπου οι δημοσιογράφοι οργάνωναν την λαθραία είσοδό τους στο Κομπάνι.

Για αυτούς του λόγους, βλέπουμε την επίθεση στο SGDF, ως μια επίθεση στην παγκόσμια αλληλεγγύη η οποία είχε δημιουργηθεί γύρω από την αντίσταση του Κομπάνι. Το κέντρο από μόνο του ήταν έμφυτα συνδεδεμένο με την μάχη στο Κομπάνι και η επίθεση ήταν μια ξεκάθαρη προσπάθεια από το Ισλαμικό Κράτος για αποτρέψει την επέκταση αυτης της παγκόσμιας αλληλεγγύης. Δεν πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να φοβηθούν.

 

Επιθέσεις αυτοκτονίας και οι σχέσεις της Τουρκίας με το ISIS

Τους τελευταίους δύο μήνες , έχουμε γίνει μάρτυρες μιας αύξησης των εκδικητικών επιθέσεων αυτοκτονίας του ISIS εναντίον των Κούρδων, λογικά ως άμεση αντίδραση στις πρόσφατες νίκες των κουρδικών απελευθερωτικών δυνάμεων στην βόρια Συρία.

Στο Ντιαρμπακίρ, κατά τη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας του φιλοκουρδικού HDP, ένας Τούρκος που είχε πριν πολεμήσει στο πλευρό του Ι.Κ στην Συρία, έβαλε μια βόμβα η οποία σκότωσε τέσσερις. Λίγες εβδομάδες αργότερα, τζιχαντιστές του Ι.Κ , εισέβαλαν στο Κομπανί από την τούρκικη διασυνοριακή πύλη και προχώρησαν σε σφαγές άνω των 200 πολιτών-η δεύτερη μεγαλύτερη τους σφαγή στη Συρία- σύμφωνα με το Συριακό Παρατηρητήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.

Σε όλες αυτές τις τρείς επιθέσεις, η Τουρκία ήταν ή συνένοχη ή εντελώς αδιάφορη. Ως απόδειξη του συνεχούς και αυξανόμενου συσχετισμού της Τουρκίας με το ISIS έχει θεωρηθεί η έντονα εμφανής επιλογή της τουρκικής κυβέρνησης να μην συμπαραταχθεί στο πλευρό των Κούρδων πολιτών της, υποστηρίζοντας το Ισλαμικό Κράτος με σκοπό να εξασθενίσει το κουρδικό πείραμα της δημοκρατικής αυτονομίας στη βόρεια Συρία.

Αυτή η κατάσταση καταδεικνύει την αυξανόμενη επίδραση του συριακού εμφυλίου στην νότια Τουρκία. Την στιγμή που οι Κούρδοι της Συρίας συνεχώς μάχονται το Ι.Κ (πετυχαίνοντας ισχυρά πλήγματα τους τελευταίους δύο μήνες), υπάρχει ο φόβος , πως με την ανοχή της τουρκικής κυβέρνησης , ότι το Ι.Κ θα συνεχίσει τις βομβιστικές επιθέσεις εναντίον Κούρδων μέσα στην Τουρκία. Μετά την τραγωδία που έλαβε χώρα στο Σουρούτς, πολλοί Κούρδοι επιρρίπτουν ευθύνες στην κυβέρνηση και τις δυνάμεις ασφαλείας της, κατηγορώντας τους πως δεν κάνουν ουσιαστικά τίποτα και απαιτούν αντίποινα από το PKK.

 

Ανάγκη για παγκόσμια αλληλεγυη

Η σφαγή στο Κομπάνι στα τέλη Ιουνίου και η τελευταία βομβιστική επίθεση στο Σουρούτς, είναι μια προσπάθεια του Ι.Κ , να κρατήσει το Κομπάνι σε μια εμπόλεμη, απελπιστική και αποδιοργανωμένη κατάσταση. Οι τοπικές αρχές έχουν ξεκινήσει να ξαναχτίζουν την πόλη και οι επιθέσεις είναι ξεκάθαρα προσανατολισμένες στην δημιουργία κλίματος φόβου ώστε να τραυματιστεί η αλληλεγγύη προς το Κομπάνι.

Ως διεθνείς σύμμαχοι των επαναστατών της Ροζάβα, έχουμε το χρέος να ολοκληρώσουμε τους στόχους του SGDF: να βοηθήσουμε στην ανοικοδόμηση της πόλης του Κομπάνι.

Η παγκόσμια αλληλεγύη προς το Κομπάνι έχει αποφέρει τεράστιο καλό στην κουρδική αντίσταση. Έχει δώσει ελπίδα σε μαχητές και πολίτες. Το πολιτιστικό κέντρο “Αμάρα”, αντιπροσώπευε αυτή την ισχυρή επιθυμία για παγκόσμια υποστήριξη. Καλωσόρισε επισκέπτες από όλο τον κόσμο και επεδίωξε να διεθνοποιήσει την μάχη πέρα από αυτούς που επηρεάζονταν άμεσα από τον πόλεμο. Δεν πρέπει να αφήσουμε το Ι.Κ να συνεχίσει και να οδηγηθούμε σε αδράνεια εξαιτίας του φοβού μελλοντικών επιθέσεων.

Ένας από τους επιζώντες της επίθεσης της Δευτέρας , ο Μέρβ Κανάκ, δημοσίευσε το ακόλουθο μήνυμα στην σελίδα του στο facebook:

«Σκότωσαν τους ανθρώπους με τους οποίους τραγουδούσαμε μαζί στο λεωφορείο. Σκότωσαν τους ανθρώπους που χορεύαμε μαζί. Τους ανθρώπους που μιλάγαμε, αυτούς που ξαφνιαστήκαμε που ήταν μαζί μας εκεί, αυτούς που δουλεύαμε μαζί. Σκότωσαν τους ανθρώπους με τους οποίους παίρναμε πρωινό μαζί στον κήπο του Αμάρα, τους ανθρώπους που γελάγαμε μαζί, που τρώγαμε καρπούζι μαζί. Τους ανθρώπους που με τους οποίους κάναμε πολιτικές συζητήσεις. Τους ανθρώπους με τους οποίους είχαμε διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες αλλά ενώνονταν μαζί μας στην πραγματικότητα της επανάστασης. Ήμασταν όλοι κάλοί άνθρωποι. Ήρθαμε όλοι εδώ για να πραγματοποιήσουμε ένα όνειρο. Είχαμε παιχνίδια μαζί μας , τρεις τσάντες ο καθένας, το διανοείστε;»

 

Οι καρδιές μας θρηνούν σήμερα. Αύριο, ξαναχτίζουμε.

Πλεονασμός* (ή αλλιώς, στον Κ.λάιβ)

16 Feb

ungratefulassassin7*

Clive-Barkers-Hellraiser-Vol-4-comic-book

Εκκωφαντική η σιωπή.

Η σιωπή μέσα του.

Περπατούσε μονάχος, στο σκοτεινό δρομάκι,

παρέα με τα σκοτάδια και το φως του, αιμορραγώντας.

Φως, απουσία φωτός, κόκκινο.

Λέξεις προσπαθούσαν να τον πιάσουν.

Έπεφταν με λύσσα πάνω του, να τον ξεσκίσουν. Σάρκες του και δάκρυά του, χαμόγελα κι οργή.

Δε φοβόταν. Ήταν δικές του.

Συναισθήματα ντυμένα με λέξεις. Έκανε κρύο. Κι αυτά είχαν παγώσει.

Λέξεις – μαχαίρια.

Λέξεις – ανάσες.

Λέξεις – έρωτες.

Σαν σκηνικό από ιστορία του Κλάιβ.

Μνήμη. Λήθη.

>> Να μην ξεχάσω να θυμηθώ να ζήσω <<, μονολογούσε.

Θυμόταν. Ξεχνούσε.

>> Ποιός είμαι; Πού πάω; Πού είσαι; <<

Προσπάθησε να βάλει τις λέξεις σε σειρά.

Αδύνατον.

Ανυπότακτες.

Όπως εκείνη.

Ήταν και δεν ήταν. Και μαζί, και μια ενδιάμεση κατάσταση μετάβασης ανάμεσα στο ”είναι” και ”δεν είναι”,

κατάσταση ακραία, ανατρεπτική.

Θυμήθηκε…

”Θα μ’αγαπάς για πάντα;”, τον είχε ρωτήσει εκείνη.

”Πλεονασμός”, είχε απαντήσει αυτός, ”σ’αγαπώ, κι αυτό τα λέει όλα.”

Ζεστάθηκε. Κοντοστάθηκε.

View original post 44 more words

Η Δύση κατασκευάζει μουσουλμανικά τέρατα

13 Jan

Το κείμενο που ακολουθεί είναι του Αμερικανού μυθιστοριογράφου, σκηνοθέτη και ερευνητή δημοσιογράφου Andre Vltchek, και προέρχεται από την ιστοσελίδα counterpunch.org. Η μετάφρασή του στα ελληνικά έγινε από την Sylvia στο omniatv.com απ’ όπου και το αναδημοσιεύουμε, με αφορμή τα γεγονότα των τελευταίων ημερών και την ισλαμοφοβία που αναπαράγει συστηματικά και σκόπιμα ο φιλελεύθερος δυτικός κόσμος.

 

Εκατό χρόνια πριν, θα ήταν αδιανόητο να υπάρξουν δύο Μουσουλμάνοι άντρες να μπαίνουν σε ένα καφέ ή σ’ένα δημόσιο μέσο μεταφοράς, και στη συνέχεια να ανατινάζονται σκοτώνοντας δεκάδες. Ή να δολοφονούν το προσωπικό του σατιρικού περιοδικού στο Παρίσι! Τέτοια πράγματα απλώς δεν συνέβαιναν.

Όταν διαβάζεις τα απομνημονεύματα του Edward Said, ή μιλάς σε ηλικιωμένους άνδρες και γυναίκες στην Ανατολική Ιερουσαλήμ, καθίσταται σαφές ότι το μεγάλο μέρος της παλαιστινιακής κοινωνίας συνήθιζε να είναι απολύτως κοσμικό και μετριοπαθές. Νοιάζονταν για τη ζωή, τον πολιτισμό, ακόμα και για τη μόδα, περισσότερο από ό, τι για τα θρησκευτικά δόγματα.

Το ίδιο θα μπορούσε να ειπωθεί και για πολλές άλλες μουσουλμανικές κοινωνίες, συμπεριλαμβανομένων και εκείνων της Συρίας, του Ιράκ, του Ιράν, την Αίγυπτο και την Ινδονησία. Παλιές φωτογραφίες μιλούν από μόνες τους. Γι ‘αυτό είναι τόσο σημαντικό να μελετήσουμε τις παλιές εικόνες ξανά και ξανά, προσεκτικά.

Το Ισλάμ δεν είναι μόνο θρησκεία, είναι επίσης ένας τεράστιος πολιτισμός, ένας από τους μεγαλύτερους στη Γη, ο οποίος έχει εμπλουτίσει την ανθρωπότητα μας με μερικά από τα σημαντικότατα επιστημονικά και αρχιτεκτονικά επιτεύγματα, και με αμέτρητες ανακαλύψεις στον τομέα της ιατρικής. Μουσουλμάνοι έχουν γράψει εκπληκτική ποίηση, και έχουν συνθέσει όμορφη μουσική. Αλλά πάνω απ ‘όλα, ανέπτυξαν μερικές από τις πρώτες κοινωνικές δομές στον κόσμο, συμπεριλαμβανομένων των τεράστιων δημόσιων νοσοκομείων και τα πρώτα πανεπιστήμια στη γη, όπως το Πανεπιστήμιο του Al-Qarawiyyin στη Φεζ,στο Μαρόκο.

Η ιδέα του «σοσιαλισμού» ήταν φυσική σε πολλούς μουσουλμανικούς πολιτικούς, και αν η Δύση δεν είχε παρενέβη βάναυσα, ανατρέποντας αριστερές κυβερνήσεις και βάζοντας στο θρόνο φασιστικούς συμμάχους του Λονδίνου, της Ουάσιγκτον και του Παρισιού, σχεδόν όλες οι μουσουλμανικές χώρες, όπως το Ιράν, η Αίγυπτος και η Ινδονησία, θα ήταν τώρα πιθανότατα σοσιαλιστικές, υπό την κυβέρνηση μετριοπαθών και ως επί το πλείστον κοσμικών ηγετών.

Στο παρελθόν, αμέτρητοι μουσουλμάνοι ηγέτες στάθηκαν εναντίον του δυτικού ελέγχου του κόσμου, και πολλά πρόσωπα, όπως ο Πρόεδρος της Ινδονησίας, Σουκάρνο Αχμέτ, ήταν κοντά στα Κομμουνιστικά Κόμματα και τις ιδεολογίες. Ο Sukarno σφυριλάτησε ακόμη και ένα παγκόσμιο αντιιμπεριαλιστικό κίνημα, το κίνημα Non-Allied, το οποίο είχε σαφώς καθοριστεί κατά τη διάρκεια της Διάσκεψης στο Bandung της Ινδονησίας, το 1955.

Αυτό ήταν σε πλήρη αντίθεση με τη συντηρητική, ελίτ που ήταν προσανατολισμένη στο Χριστιανισμό, που ως επί το πλείστον ένιωθε σα στο σπίτι της με τους  φασιστικούς άρχοντες και αποικιοκράτες, με τους βασιλείς, τους εμπόρους και τις μεγάλες ολιγαρχικές επιχειρήσεις .

Για την αυτοκρατορία, η ύπαρξη και η δημοτικότητα των προοδευτικών, μαρξιστών, μουσουλμάνων ηγεμόνων που υπήρχαν τη Μέση Ανατολή ή την πλούσια σε πόρους Ινδονησία, ήταν κάτι σαφώς απαράδεκτο. Αν ήταν να χρησιμοποιήσουν το φυσικό πλούτο για να βελτιώσουν τις ζωές των λαών τους, τι θα έμενε για την αυτοκρατορία και τις επιχειρήσεις της; Έπρεπε κάτι τέτοιο να σταματήσει με όλα τα μέσα. Το Ισλάμ θα έπρεπε να διαιρεθεί, και να διεισδύσουν σε αυτό στελέχη ακραία και με αντικουμουνιστικά αισθήματα και με ανθρώπους που ελάχιστα ενδιαφέρονταν για την ευημερία των λαών τους.

Σχεδόν όλα τα ριζοσπαστικά κινήματα στο σημερινό Ισλάμ, οπουδήποτε στον κόσμο, είναι συνδεδεμένα με την Wahhabism, μια υπερ-συντηρητική, αντιδραστική αίρεση του Ισλάμ, η οποία έχει τον έλεγχο της πολιτικής ζωής της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και άλλων ένθερμων συμμάχων της Δύσης στον Κόλπο.

Για να παραθέσω τα λόγια του Δρ Αμπντουλάχ Μοχάμεντ Σίντι:

“Είναι πολύ σαφές από τα ιστορικά δεδομένα, ότι χωρίς τη βρετανική βοήθεια ούτε το Wahhabism ούτε η Βουλή των Σαούντ θα υπήρχαν σήμερα. Το Wahhabism είναι ένα βρετανικό εμπνευσμένο φονταμενταλιστικό κίνημα στο Ισλάμ. Μέσα από την άμυνα της Βουλής των Σαούντ, οι ΗΠΑ υποστηρίζουν επίσης το Wahhabism άμεσα και έμμεσα, ανεξάρτητα από τις τρομοκρατικές επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου, του 2001. Το Wahhabism είναι μια βίαιη, δεξιά, υπερ-συντηρητική, άκαμπτη, εξτρεμιστική, αντιδραστική, σεξιστική, και αδιάλλακτη πτέρυγα… “

Η Δύση έδωσε την πλήρη υποστήριξή της στους Wahhabis στη δεκαετία του 1980. Είχαν χρησιμοποιηθεί, χρηματοδοτηθεί και οπλιστεί , αφού η Σοβιετική Ένωση σύρθηκε στο Αφγανιστάν και σε έναν πικρό πόλεμο που διήρκεσε από το 1979 έως το 1989. Ως αποτέλεσμα αυτού του πολέμου, η Σοβιετική Ένωση κατέρρευσε, εξαντληθήκε, τόσο οικονομικά όσο και ψυχολογικά.

Οι Μουτζαχεντίν, οι οποίοι πολεμούσαν τους Σοβιετικούς, καθώς και της αριστερής κλίσης κυβέρνηση στην Καμπούλ, ενθαρρύνονταν και χρηματοδοτούνταν από τη Δύση και τους συμμάχους της. Ήρθαν από όλες τις γωνιές του μουσουλμανικού κόσμου, για συμμετάσχουν σ’έναν «ιερό πόλεμο» κατά των άπιστων κομμουνιστών.

Σύμφωνα με τα αρχεία του Αμερικανικού υπουργείο εξωτερικών:

«Αγήματα από τους λεγόμενους Αφγανούς Άραβες και ξένους μαχητές που επιθυμούσαν να διεξάγουν τζιχάντ εναντίον των άθεων κομμουνιστών. Ξεχωριστός μεταξύ αυτών ήταν και ένας νεαρός Σαουδικής καταγωγής το όνομα του ήταν Οσάμα Μπιν Λάντεν, του οποίου η Αραβική ομάδα τελικά εξελίχθηκε στην αλ-Κάιντα.»

Μουσουλμανικές ριζοσπαστικές ομάδες δημιουργήθηκαν και ενισχύθηκαν σε διάφορες μουσουλμανικές χώρες της Δύσης, συμπεριλαμβανομένης της αλ-Κάιντα, αλλά και, πιο πρόσφατα, του ISIS (επίσης γνωστό ως ISIL). Το ISIS είναι ένας εξτρεμιστικός στρατός που γεννήθηκε στα «στρατόπεδα προσφύγων» στα σύνορα της Συρίας / Τουρκίας και της Συρίας / της Ιορδανίας, και ο οποίος χρηματοδοτήθηκε από το ΝΑΤΟ και τη Δύση για την καταπολέμηση της κοσμικής κυβέρνσησης  του Μπασάρ αλ-Άσαντ στη Συρία.

Τέτοια εξτρεμιστικά εμφυτεύματα εξυπηρετούν διάφορους σκοπούς. Η Δύση τους χρησιμοποιεί ως εκπροσώπους τους στους πολέμους,  που διεξάγει ενάντια στους εχθρούς της – τις χώρες που εξακολουθούν να είναι εμπόδια στον δρόμο της Αυτοκρατορίας για την πλήρη κυριαρχία του κόσμου. Στη συνέχεια, κάπου στην πορεία, αφού αυτές οι εξτρεμιστικές στρατιές «βγαίνουν εντελώς εκτός ελέγχου» (και πάντα θα βγαίνουν), θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως σκιάχτρα και ως δικαιολογία για τον «πολέμο κατά της τρομοκρατίας», ή, όπως μετά από που το  ISIS πήρε τη Μοσούλη, ως δικαιολογία για την περαιτέρω εμπλοκή των δυτικών στρατευμάτων στο Ιράκ.

Ιστορίες για τις ριζοσπαστικές μουσουλμανικές ομάδες έχουν παρελαύνουν διαρκώς στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων και των περιοδικών, ή προβάλλονται στην τηλεόραση , υπενθυμίζοντας στους αναγνώστες και στο κοινό, «πόσο επικίνδυνος ο κόσμος είναι πραγματικά», «πόσο σημαντική είναι η Δυτική συμμετοχή σε αυτόν», και κατά συνέπεια, πόσο σημαντική είναι η επιτήρηση , πόσο απαραίτητα είναι τα μέτρα ασφάλειας, καθώς και οι προϋπολογισμοί και οι πόλεμοι, η τεράστια «άμυνα» ενάντια στα αμέτρητα κράτη παρίες.

Από έναν ειρηνικό και δημιουργικό πολιτισμό, που συνήθιζε να κλίνει προς το σοσιαλισμό, τα Μουσουλμανικά έθνη και το ίδιο το Ισλάμ, βρέθηκε να έχει ξαφνικά εκτροχιαστεί, ξεγελαστεί, να έχει υποστεί την  διείσδυση ξένων θρησκευτικών και ιδεολογικών εμφυτευμάτων, και να έχει μετασχηματιστεί από τους Δυτικούς ιδεολόγους και προπαγανδιστές σε μια «τεράστια απειλή», να έχει βρεθεί στην κορυφή και να αποτελεί το σύμβολο της τρομοκρατίας και της μισαλλοδοξίας.

Η κατάσταση είναι τραγελαφική, αλλά κανείς δεν γελάει πραγματικά – ως αποτέλεσμα πάρα πολλοί άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και πάρα πολύ έχουν καταστραφεί!

Η Ινδονησία είναι ένα από τα πιο εντυπωσιακά ιστορικά παραδείγματα για το πώς αυτοί οι μηχανισμοί της καταστροφής των προοδευτικών μουσουλμανικών αξιών, έχουν πραγματικά λειτουργήσει:

Στη δεκαετία του 1950 και στις αρχές της δεκαετίας του 1960, οι ΗΠΑ, η Αυστραλία και η Δύση γενικότερα, «ανησυχούσε» όλο και περισσότερο, για την προοδευτική αντι-ιμπεριαλιστική και διεθνιστική στάση του Προέδρου Σουκάρνο, και για την αυξανόμενη δημοτικότητα του Κομμουνιστικού Κόμματος της Ινδονησίας (PKI). Αλλά ήταν ακόμα πιο ανήσυχοι σχετικά με τη φωτισμένη, σοσιαλιστική και μετριοπαθή εκδοχή του Ισλάμ στην  Ινδονησία, που συσχετιζόταν σαφώς  με τα κομμουνιστικά ιδεώδη.

Χριστιανοί και  αντι-κομμουνιστές ιδεολόγοι και «σχεδιαστές», όπως και το πασίγνωστο Ιησουίτικο Joop Beek, διείσδυσαν στην Ινδονησία. Έστησαν μυστικές οργανώσεις εκεί, από ιδεολογικές σε παραστρατιωτικές, βοηθώντας τη Δύση να προγραμματίσει το πραξικόπημα που κατά την διάρκεια και μετά το 1965 αφαίρεσε από 1 ως και 3 εκατομμύρια ανθρώπινες ζωές.

Διαμορφωμένη στη Δύση, η εξαιρετικά αποτελεσματική αντι-κομμουνιστική και αντι-πνευματική διάδοση της προπαγάνδας από το Joop Beek και τις ομάδες του, βοήθησε επίσης να γίνει πλύση εγκεφάλου σε πολλά μέλη των μεγάλων μουσουλμανικών οργανώσεων, ωθώντας τους στο να ενωθούν με σκοπό  τη δολοφονία των Αριστερών, αμέσως μετά το πραξικόπημα. Ελάχιστα γνώριζαν ότι το Ισλάμ και όχι μόνο ο Κομμουνισμός, επιλέχθηκαν ως ο κύριος στόχος της φιλοδυτικής, χριστιανικής «πέμπτης φάλαγγας»  μέσα στην Ινδονησία, ή ακριβέστερα, ο στόχος ήταν η αριστερή κλίση του φιλελεύθερου Ισλάμ.

Μετά το πραξικόπημα του 1965, ο υπό την δυτική αιγίδα, φασίστας δικτάτορας, General Suharto , χρησιμοποίησε τον Joop Beek ως τον κύριο σύμβουλό του. Από οικονομική άποψη, το καθεστώς το ίδιο σχετιζόταν με τους κυρίως χριστιανούς μεγιστάνες των επιχειρήσεων, συμπεριλαμβανομένου του Liem Bian Kie.

Στην πολυπληθέστερη μουσουλμανική χώρα στη γη, την Ινδονησία, οι μουσουλμάνοι ήταν στο περιθώριο, τα «αναξιόπιστα» πολιτικά τους κόμματα απαγορεύονταν κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, και τα δύο και η πολιτική  (κρυφά) και η  οικονομία (φανερά) έπεσε κάτω από τον αυστηρό έλεγχο της χριστιανικής, φιλοδυτικής μειονότητας . Μέχρι σημέρα, αυτή η μειονότητα έχει πολύπλοκες και δηλητηριώδες σχέσεις με τους αντι-κομμουνιστές πολεμιστές, είναι στενά δεμένη με επιχειρηματικές συμπράξεις και με τις μαφίες, τα μέσα ενημέρωσης και τα «εκπαιδευτικά καταστήματα», συμπεριλαμβανομένων των ιδιωτικών θρησκευτικών σχολείων, καθώς και με τους  διεφθαρμένους θρησκευτικούς κήρυκες (πολλοί από αυτούς έπαιξαν ρόλο στις σφαγές του 1965 ), και άλλοι συνεργάζονται τόσο με το τοπικό όσο και το παγκόσμιο καθεστώς.

Η Ινδονησία, έχει μετατραπεί σε μια σιωπηλή πλειοψηφία, ως επί το πλείστον φτωχή και χωρίς καμία σημαντική επιρροή. Γίνεται μόνο διεθνές πρωτοσέλιδο, όταν απογοητευμένοι λευκοντυμένοι μαχητές της διαλύουν κάποιο μπαρ, ή όταν εξτρεμιστές της, πολλοί από τους οποίους σχετίζονται με τους Μουτζαχεντίν,  ανατινάζουν νυχτερινά κέντρα, ξενοδοχεία ή εστιατόρια στο Μπαλί και την Τζακάρτα.

Ή το κάνουν ακόμη και αυτό, πραγματικά;

Ο πρώην πρόεδρος της Ινδονησίας και προοδευτικός μουσουλμάνος κληρικός, Αμπντουραχμάν Ουαχίντ (ο οποίος εκδιώχθηκε από τις ελίτ), μου είπε κάποτε: «Ξέρω ποιος ανατίναξε το ξενοδοχείο Marriott στην Τζακάρτα. Δεν ήταν μια επίθεση από τους Ισλαμιστές,  έγινε από τις ινδονησιακές μυστικές υπηρεσίες, προκειμένου να δικαιολογήσουν την ύπαρξη και τον προϋπολογισμό τους, και να ευχαριστήσουν τη Δύση.»

«Θα έλεγα ότι ο δυτικός ιμπεριαλισμός δεν έχει τόσο πολύ σφυρηλατήσει μια συμμαχία με τις ακραίες παρατάξεις, όσο ότι τις δημιούργησε», μου είπε, στο Λονδίνο, ο φίλος μου, και πνευματικός προοδευτικός μουσουλμάνος, Ziauddin Sardar.

Και ο κ. Sardar συνέχισε:

«Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι η αποικιοκρατία έκανε πολύ περισσότερα από απλώς μια ζημία στα μουσουλμανικά έθνη και τους πολιτισμούς. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην καταστολή και στην ενδεχόμενη εξαφάνιση της γνώσης και της μάθησης, της σκέψης και της δημιουργικότητας, από τους μουσουλμανικές πολιτισμούς. Η αποικιοκρατία ξεκίνησε με την ιδιοποίηση της γνώσης και της μάθησης του Ισλάμ, το οποίο αποτέλεσε τη βάση της «Ευρωπαϊκής Αναγέννησης» και του «Διαφωτισμού» και έληξε με την εξάλειψη αυτής της γνώσης και της μάθησης και από τις μουσουλμανικές κοινωνίες και από την ίδια την ιστορία. Το έκανε αυτό τόσο με την φυσική εξόντωση – την καταστροφή και το κλείσιμο των ιδρυμάτων της μάθησης, την απαγόρευση ορισμένων ιθαγενών τύπων της γνώσης, σκοτώνοντας τοπικούς στοχαστές και επιστήμονες – και με το ξαναγράψιμο της ιστορίας, όπως την ιστορία του δυτικού πολιτισμού, στην οποία εντάσσονται όλες οι μικρότερες ιστορίες άλλων πολιτισμού εντάσσονται».

Από τις ελπίδες αυτών των εποχών μέχρι τη συνολική κατήφεια των σημερινών ημερών, πόσο μεγάλο και τραγικό ταξίδι ήταν!

Ο μουσουλμανικός κόσμος είναι τώρα τραυματισμένος, ταπεινωμένος και σε σύγχυση, σχεδόν πάντα σε θέση άμυνας.

Είναι παρεξηγημένος από τους ξένους, και συχνά ακόμη και από τον ίδιο τον λαό του, οι οποίοι συχνά αναγκάζονται να βασίζονται στις δυτικές και χριστιανικές απόψεις για τον κόσμο.

Αυτό που συνήθιζε να κάνει τον πολιτισμό του Ισλάμ τόσο ελκυστικό – η ανοχή, η μάθηση, η  ανησυχία για την ευημερία των ανθρώπων – έχει ακρωτηριαστεί από το μουσουλμανικό βασίλειο, που καταστράφηκε από το εξωτερικό. Ό, τι απέμεινε ήταν μόνο η θρησκεία.

Τώρα, οι περισσότερες από τις μουσουλμανικές χώρες διέπονται από δυνάστες, από στρατιωτικές ή διεφθαρμένες κλίκες. Όλα αυτά συνδέονται στενά με τη Δύση και το παγκόσμιο καθεστώς και τα συμφέροντά του.

Όπως έκαναν σε πολλά μεγάλα έθνη και αυτοκρατορίες της Νότιας και Κεντρικής Αμερικής, καθώς και στην Αφρική, Δυτικοί εισβολείς και άποικοι κατάφεραν να εξολεθρεύσουν εντελώς μεγάλους μουσουλμανικούς πολιτισμούς. Αυτό που τους αντικατέστησε με τη βία ήταν η απληστία, η διαφθορά και η σκληρότητα.

Φαίνεται ότι, οτιδήποτε βασίζεται σε κάτι διαφορετικό, σε μη-χριστιανικές βάσεις, καταστρέφεται και γίνεται σκόνη από την Αυτοκρατορία. Μόνο οι μεγαλύτεροι και πιο σκληροί πολιτισμοί εξακολουθούν να επιβιώνουν.

Κάθε φορά που μια μουσουλμανική χώρα προσπαθεί να επιστρέψει στην ουσία της, να βαδίσει στο δικό της σοσιαλιστικό ή κοινωνικά προσανατολισμένη τρόπο της – όπως το Ιράν, η Αίγυπτος, η Ινδονησία, ή πολύ πιο πρόσφατα, το Ιράκ, η Λιβύη ή η Συρία – δέχεται άγρια βασανιστήρια και καταστρέφεται.

Η θέληση του λαού της είναι ανεπίσημα σπασμένη, και δημοκρατικά εκφρασμένες επιλογές έχουν ανατραπεί.

Για δεκαετίες, η Παλαιστίνη έχει στερηθεί την ελευθερία, καθώς και τα βασικά ανθρώπινα δικαιώματά της. Τόσο το Ισραήλ και η Αυτοκρατορία φτύνουν το δικαίωμά της για αυτοδιάθεση. Ο Παλαιστινιακός λαός είναι κλειδωμένος σε ένα γκέτο, ταπεινωμένος, και δολοφονημένος. Η θρησκεία είναι ό,τι έχει απομείνει σε μερικούς από αυτούς.

Η «Αραβική Άνοιξη» εκτροχιάστηκε και τερματίστηκε σχεδόν παντού, από την Αίγυπτο ως το Μπαχρέιν, και τα παλιά καθεστώτα και στρατιωτικές δικτατορίες είναι πίσω στην εξουσία.

Όπως Αφρικανικός λαός, έτσι και οι Μουσουλμάνοι πληρώνουν τρομαχτικό αντίτιμο για το ότι έχουν γεννηθεί σε χώρες πλούσιες με φυσικούς πόρους. Αλλά επίσης κακοποιούνται για το γεγονός ότι, μαζί με την Κίνα, έχουν τη μεγαλύτερη ιστορία πολιτισμού, που επισκίασε όλους τους πολιτισμούς της Δύσης.

Τώρα, σχεδόν κανείς στη Δύση δεν ξέρει για τα μεγάλα επιστημονικά, καλλιτεχνικά ή κοινωνικά επιτεύγματα του μουσουλμανικού κόσμου. Αλλά όλοι είναι «καλά ενημερωμένοι» σχετικά με το ISIS. Φυσικά ξέρουν το ISIS μόνο ως «ισλαμική εξτρεμιστική ομάδα», όχι ως ένα από τα δυτικά εργαλεία που χρησιμοποιούνται για να αποσταθεροποιήσουν τη Μέση Ανατολή.

Καθώς η Γαλλία θρηνεί για τους θανάτους των δημοσιογράφων στα γραφεία του σατιρικού περιοδικού, Charlie Hebdo (αναμφισβήτητα ένα τρομερό έγκλημα!), σε όλη την Ευρώπη και πάλι το Ισλάμ απεικονίζεται ως βάναυσο και επικίνδυνο και όχι η Δύση με τα, μετα τις Σταυροφορίες, χριστιανικά φονταμενταλιστικά δόγματα που συνεχίζουν την ανατροπή και τη σφαγή όλων των μετριοπαθών και προοδευτικών κυβερνήσεις στον μουσουλμανικό κόσμο, αφήνοντας τους μουσουλμάνους στο έλεος των φανατικών διαταραγμένων

Κατά τα τελευταία πέντε χρόνια, περίπου 10 εκατομμύρια μουσουλμάνοι έχουν δολοφονηθεί, επειδή οι χώρες τους δεν εξυπηρετούσαν την Αυτοκρατορία, ή δεν εξυπηρετούσαν το πλήρες σχέδιο, ή απλά βρέθηκαν στο δρόμο της. Τα θύματα ήταν Ινδονήσιοι,  Ιρακινοί, Αλγερινοί, Αφγανοί, Πακιστανοί, Ιρανοί, πολίτες της Υεμένης, Σύριοι, Λιβανέζοι, Αιγύπτιοι, και πολίτες του Μάλι, της Σομαλία, του Μπαχρέιν και πολλών άλλων χωρών.

Η Δύση αναγνώρισε τα πιο φρικτά τέρατα, έριξε δισεκατομμύρια δολάρια σε αυτούς, τους εξόπλισε, τους έδωσε την προηγμένη στρατιωτική εκπαίδευση, και στη συνέχεια τους άφησε ελεύθερους.

Οι χώρες που αναπαράγουν την τρομοκρατία, η Σαουδική Αραβία και το Κατάρ, είναι μερικοί από τα πιο στενούς συμμάχους της Δύσης, και δεν έχουν τιμωρηθεί για την εξαγωγή αυτής της φρίκης σε όλο τον μουσουλμανικό κόσμο.

Μεγάλα κοινωνικά μουσουλμανικά κινήματα όπως η Χεζμπολάχ, η οποία επί του παρόντος δραστηριοποιείται στον θανάσιμο αγώνα κατά του ISIS, αλλά που επίσης συνήθιζε  να στηρίζει το Λίβανο κατά τη διάρκεια του αγώνα του εναντίον της ισραηλινής εισβολής, είναι μέσα στους «καταλόγους των τρομοκρατών» που συντάχθηκαν από τη Δύση. Αυτό εξηγεί πολλά, αν κάποιος είναι πρόθυμος να δώσει την κατάλληλη προσοχή.

Βλέποντάς το από τη Μέση Ανατολή, φαίνεται ότι η Δύση, όπως και κατά τη διάρκεια των σταυροφοριών, στοχεύει στην απόλυτη καταστροφή των μουσουλμανικών χωρών και του μουσουλμανικού πολιτισμού.

Όσο για τη μουσουλμανική θρησκεία, η δυτική Αυτοκρατορία αποδέχεται μόνο τις υπάκουες και άτολμες εκδοχές της- δηλαδή αυτές που αποδέχονται τον ακραίο καπιταλισμό και την κυρίαρχη παγκόσμια θέση της Δύσης. Το μόνο άλλο ανεκτό είδος του Ισλάμ είναι αυτό που κατασκευάζεται από την ίδια τη Δύση, και από τους συμμάχους της στον Κόλπο – σχεδιασμένο να πολεμάει την πρόοδο και την κοινωνική δικαιοσύνης,  αυτό που καταβροχθίζει τους δικούς του ανθρώπους.

 

Andre Vltchek είναι ένας μυθιστοριογράφος, σκηνοθέτης και ερευνητής δημοσιογράφος. Έχει καλύψει πολέμους και συγκρούσεις σε δεκάδες χώρες. Το αποτέλεσμα αυτών των καλύψεων  είναι το τελευταίο βιβλίο του: «Ο αγώνας ενάντια στον δυτικό ιμπεριαλισμό» (Fighting Against Western Imperialism). Ο «Plouto» δημοσίευσε τη συζήτηση του με τον Νόαμ Τσόμσκι: Για τη Δυτική τρομοκρατία. (On Western Terrorism.) Το θρυλιό πολιτικό μυθιστόρημά του “Point of No Return”   εκδόθηκε εκ νέου και ειναι διαθέσιμο. Η  Oceania είναι το βιβλίο του για το δυτικό ιμπεριαλισμό στο Νότιο Ειρηνικό. Το προκλητικό βιβλίο του για την μετά-Σουχάρτο Ινδονησία και το μοντέλο της φονταμενταλιστικής αγοράς ονομάζεται “Ινδονησία – Το Αρχιπέλαγος του Φόβου” (Indonesia – The Archipelago of Fear”). Το ντοκιμαντέρ του, «Ρουάντα Gambit» αναφέρεται στην ιστορία της Ρουάντα και τη λεηλασία της ΛΔ του Κονγκό. Έχοντας ζήσει για πολλά χρόνια στη Λατινική Αμερική και την Ωκεανία, ο Vltchek αυτή τη στιγμή κατοικεί και εργάζεται στην Ανατολική Ασία και την Αφρική

Η χούντα και ο Ελληνας Μαζάνθρωπος

16 Nov

Με αφορμή την επέτειο του Πολυτεχνείου, το αναδημοσιευμένο κείμενο που ακολουθεί αφιέρωνεται στον διαχρονικό Ελληνα Μαζάνθρωπο, εκείνον που αναπολεί τη χούντα, που το μυαλό του πάει μέχρι την αυλή του σπιτιού του, εκείνον που τώρα θέλει “Χρυσή Αυγή να ξεβρωμίσει ο τόπος”, εκείνον που όλα αυτά τα χρόνια παραμένει χαωμένος μέσα στην παραληρηματική άγνοια του τίποτα, όντας όμως πλέον πιο επικίνδυνος από ποτέ. Continue reading

%d bloggers like this: