Archive | VS the machine RSS feed for this section

Υπογραφές για τις συλλήψεις της 15/7

19 Jul

Κείμενο υπογραφών συνδικαλιστών

Αλληλεγγύη στους συλληφθέντες αγωνιστές της 15 Ιουλίου

Καταδικάζουμε την αστυνομική βία εναντίον της εργατικής συγκέντρωσης

Η μνημονιακή συγκυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, βαδίζοντας πιστά στα χνάρια των προκατόχων της, αποδεικνύει ότι δεν μπορεί να εφαρμόσει νέα μέτρα καταστροφής των εργαζόμενων και των λαϊκών στρωμάτων και να ολοκληρώσει την πραξικοπηματική διαστροφή του μαζικού ταξικού ΟΧΙ, χωρίς να καταφύγει στην ύστατη μορφή κοινωνικής κατίσχυσης: την κρατική-αστυνομική βία και καταστολή.

Το βράδυ της 15ης Ιουλίου, μέρα γενικής απεργίας στο δημόσιο, τους δήμους και τα νοσοκομεία ενάντια στο νέο μνημόνιο, στο συλλαλητήριο που διοργάνωναν συνδικάτα και κοινωνικές και πολιτικές οργανώσεις, η αστυνομία της “κυβέρνησης της αριστεράς” ξόδεψε όλο της το μένος. Το κομμάτι της συγκέντρωσης όπου βρίσκονταν τα μέλη της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος, με τη σαφή παρουσία, σημαίες και συνθήματά, δέχτηκε απρόκλητα ιδιαίτερα βίαιη επίθεση από τα ΜΑΤ, που αφού ξυλοκόπησαν και τραυμάτισαν διαδηλωτές τους συνέλαβαν χωρίς λόγο. Δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ, αφού ξυλοκοπήθηκαν άγρια κατά τη διάρκεια της επίθεσης, αλλά και μετά τη σύλληψή τους, οδηγήθηκαν την επομένη 16/6, μαζί με άλλους, στον εισαγγελέα με πληθώρα γελοίων πλαστών κατηγοριών. Η δίκη τους πήρε αναβολή για την Τετάρτη 22 Ιουλίου. Οι δύο σύντροφοι της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος και της ΑΝΤΑΡΣΥΑ είναι ο Μάνθος Ταβουλάρης, βιβλιοϋπάλληλος και πρόεδρος του ΔΣ του Συλλόγου Βιβλίου Χάρτου Αττικής και ο Μιχάλης Γκουντούμας, κοινωνικός λειτουργός, μέλος του Συλλόγου Εργαζομένων του Ιδρύματος για το Παιδί “Η Παμμακάριστος”.

Μαζί με τους συντρόφους συνελήφθησαν και 15 άλλοι αγωνιστές, στους οποίους τα όργανα καταστολής συμπεριφέρθηκαν με την ίδια βαρβαρότητα και δικάζονται κι αυτοί την Τετάρτη.

Η κυβέρνηση εξανεμίζει κάθε αυταπάτη σχετικά με το ποιοι είναι οι σύμμαχοι και ποιοι οι εχθροί της. Διαλέγει να ψηφίσει το νέο μνημόνιο σε αγαστή συνεργασία με τα αστικά κόμματα, το μιντιακό κατεστημένο, το ντόπιο και ευρωπαϊκό κεφάλαιο, την ΕΕ και το ΔΝΤ.

Διαλέγει να επιτεθεί, με απροκάλυπτη βία, χρησιμοποιώντας τους γνωστούς πραιτοριανούς των ΜΑΤ και ΔΙΑΣ, ενάντια σε πολιτικές οργανώσεις της αντικαπιταλιστικής αριστεράς, σε συνδικαλιστές και σε απλούς αγωνιστές, που έδωσαν όλα τα τελευταία χρόνια αγώνα ενάντια σε μνημόνια και νομοσχέδια λιτότητας και αυταρχισμού, που έδωσαν την μάχη του ΟΧΙ στο δημοψήφισμα, που παλεύουν για τη χειραφέτηση της εργαζόμενης πλειοψηφίας και την απελευθέρωσή της από την καπιταλιστική κόλαση.

Η καταστολή που εξαπολύει αυτή η κυβέρνηση η οποία με πραξικοπηματικό τρόπο μετέτρεψε το συντριπτικό ΟΧΙ των εργαζόμενων μαζών σε “αριστερό” μνημόνιο ακραίας ταξικής βαρβαρότητας, δεν φοβίζει τους αγωνιστές και τις αγωνίστριες που παλεύουν στο πλευρό όλων όσων λένε ΟΧΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

Γι’ αυτό και στεκόμαστε στο πλευρό όλων των συναγωνιστών που βρέθηκαν στο στόχαστρο της καταστολής που εξαπολύθηκε ενάντια στην εργατική συγκέντρωση της 15 Ιουλίου και απαιτούμε την άμεση απόσυρση όλων των κατηγοριών με τις οποίες δικάζονται οι συλληφθέντες.

Συμμετέχουμε στη συγκέντρωση συμπαράστασης στα δικαστήρια Ευελπίδων, στις 22 Ιουλίου, ώρα 9 πμ.

Donwload doc –> υπογραφές-δίκη

Advertisements

Και τώρα τί;

6 Jul

Η επαύριο του δημοψηφίσματος, με όσα αναμφισβήτητα θετικά κι αν έχει έρθει βάσει τον γεγονότων των τελευταίων ημερών, κρύβει οπωσδήποτε  αβεβαιότητα. Μια αβεβαιότητα σχετικά με το μέλλον των πολιτικών εξελίξεων, την οποία θα ήταν τουλάχιστον ανόητο να μην αποδεχθεί κάποιος που στοιχειωδώς γνωρίζει πόσο περίπλοκο είναι το πολιτικό σκηνικό εντός και εκτός. Και πιο συγκεκριμένα, αβεβαιότητα σχετικά με το πώς θα λειτουργήσει τώρα ο ΣΥΡΙΖΑ και οι αντιφάσεις του μπροστά σε αυτή την πρόκληση αξιοποίησης του λαϊκού παράγοντα και πόσο μεγάλο είναι το ρήγμα που θα αποφέρει το “όχι” στα εσωτερικά της ΕΕ του άκρατου φιλελευθερισμού;

Μπροστά σε αυτά τα ερωτήματα, ξεπροβάλλει συνάμα το “και τώρα τί” για τις οργανώσεις και τις συλλογικότητες του προοδευτικού χώρου, της βάσης. Τί στρατηγική και δράσεις θα επιλέξουν μετά το δημοψήφισμα οι δυνάμεις της πέραν του ΣΥΡΙΖΑ αριστεράς και της αναρχίας; Εδώ αγαπητοί φίλοι και φίλες τίθεται το ιστορικά αναπόφευκτο δίλημμα της ασφάλειας. Της ασφάλειας που παρέχει χρόνια η εσωστρέφεια, ο απομονωτισμός, η μίζερη νοοτροπία της γκρούπας, οι δράσεις που γίνονται απλά για να γίνονται, η φαντασιακή αύξηση ενός επαναστατικού “εγώ” που συντρίβεται στα σκουπίδια σχεδόν σε κάθε σοβαρή κοινωνικοπολιτική πρόκληση. Στην Ελλάδα της κρίσης, των αυτοκτονιών, των ανέργων, της εξαθλίωσης, του ηθικού ξεπεσμού, υπάρχει ακόμα η πολυτέλεια ενός ακούραστου ελιτισμού που μπολιάζεται από μια οικτρή άισθηση ιδεολογικής καθαρότητας. Η αδυναμία αντίληψης ότι τα γεγονότα ξεπερνούν τη σκιά του πανό.

Η έξοδος από αυτή την ασφάλεια συχνά φοβίζει, ή καλύτερα φέρνει σε άβολη θέση τα σχετικά κοινωνικά υποκείμενα, γιατί τα τοποθετεί σε άγνωστα νερά. Ωστόσο, η ιστορία έχει αποδείξει ότι δεν νοιάζεται ποτέ, ούτε στο ελάχιστο πραγματικά, για αυτούς που δεν πιάνουν τον παλμό της. Άρα λοιπόν, πώς πρέπει να κινηθούν τα διάφορα κομμάτια του δημοκρατικού χώρου της βάσης που έχουν συλλάβει το μέγεθος της ευκαιρίας; Την ευκαιρία να κτίσουν πάνω στην συγκρότηση της πρωτόλειας μεν, πρωτοφανούς δε για τα εδώ, λαϊκής συνείδησης, την ώρα που μια ρεφορμιστική κυβέρνηση υψώνει το όποιο ανάστημά της σε ΔΝΤ και ΕΕ. Όποιος-α πέρασε από το Σύνταγμα το βράδυ της Παρασκευής και δεν αρκέστηκαν στο να παρατηρήσουν τις σημαίες του ΕΠΑΜ μπορεί και να αντιλήφθηκαν ότι για πρώτη φορά, ο στόχος της οργής ήταν συνειδητοποημένα ο εχθρός εντός. Τα κανάλια, οι λακέδες του ναι, οι προσκυνημένοι πολιτικοί φορείς-πιόνια των ολιγαρχών, ένα ολόκληρο σύστημα που κυριαρχεί εδώ και δεκαετίες. Εξού και το 62% ΟΧΙ μέσα στη μιντιακή και τραπεζική τρομοκρατία. Την ευκαιρίας επίσης, να αξιοποιήσουν το μομέντουμ μιας ώρας που το αστικοφιλελέδικο μπλοκ δεν έχει κατορθώσει να σηκώσει κεφάλι μετά από μια ακόμα μπουνιά στο σαγόνι και κλυδωνίζεται συθέμελα.

Συνεπώς, η απάντηση στο προηγούμενο ερώτημα είναι μία: δυναμικά, στρατηγικά, προσεγγιστικά. Αυτή η απάντηση έχει διαφορετικές συνισταμένες, πρακτικές και τακτικές, αφετηρίες και δρόμους, αλλά ο άξονάς της θα ενώσει τις σχετικές κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις ώστε να σύρουν την παρούσα κυβέρνηση όσο το δυνατόν πιο ακραία και συγκρουσιακά, πρώτα με τα εδώ σκυλιά και κατόπιν με τα έξω. Με άλλα λόγια, ανάπτυξη σχεδίων και παρεμβάσεων που θα χτυπήσουν καίρια κύτταρα της διαπλοκής και του ΝΑΙ, αξιοποιώντας την παρούσα λαϊκή “νομιμοποίηση” και τη ζάλη των απέναντι, και αναγκάζοντας παράλληλα τον ΣΥΡΙΖΑ να τελειώσει τα κωλόμουνα τύπου Πανούση που έχει στις τάξεις του ξεδιαλύνοντας τις αντιφάσεις του κινούμενος όχι προς τα δεξιά αλλά εντελώς ανάποδα.

Πόσο εφικτό είναι αυτό; Λάθος. “Γιατί δεν παλέψατε”, θα είναι η απορία του μέλλοντος.

 

Έχει ήδη ξεκινήσει. Απλώς η ιστορία δεν ρωτάει ποτέ αν είμαστε έτοιμοι, μόνο κρίνει.

Μένουμε άνθρωποι;

22 Jun

Μένουμε στην Ευρώπη πάση θυσία. Πάση για αυτούς θυσία για εμάς.

Μένουμε Ευρώπη με εκατομμύρια άνεργους.

Μένουμε Ευρώπη με χιλιάδες δολοφονημένους μετανάστες.

Μένουμε Ευρώπη με κλειστά σύνορα. Αφού πρώτα η Ευρώπη έχει στείλει στρατό στις χώρες της ανατολής για να τις διαλύσει.

Μένουμε Ευρώπη με το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και οργάνωσης.

Μένουμε Γαλλία με το πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει σκουπίδια τους μετανάστες Αλγερινούς στα νότια προάστια του Παρισιού.

Μένουμε Ισπανία με τις τράπεζες να μπορούν βάση νομοθεσίας να κατάσχουν τη πρώτη κατοικία με αποτέλεσμα χιλιάδες αυτοκτονίες.

Μένουμε Λονδίνο με το μέσο πολίτη να καταγράφεται από κάμερες παρακολούθησης 1058 φορές τη μέρα.

Μένουμε Φρανκφούρτη στα εγκαίνια του κτιρίου Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που κόστισαν 1,3 δις ευρώ.

Μένουμε στην Ευρώπη των επισφαλών εργαζομένων. Των προγραμμάτων Voucher.

Μένουμε στην Ευρώπη που ευαγγελίζεται τον Διαφωτισμό και προωθεί στο σκοταδισμό.

Μένουμε στην Ευρώπη που διοικείται από κλειστές τεχνοκρατικές ομάδες που δολοφονούν λαούς μέσω ακατανόητων οικονομικών και λογιστικών υποβαθμίσεων.

Μένουμε στην Ευρώπη της διάσωσης των τραπεζών. Κυρίως Γαλλικών και Γερμανικών.

Μένουμε στην Ευρώπη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε κάθε παραγωγική διαδικασία.

Μένουμε στην Ελλάδα, του ΣΚΑ(ΕΙ) που διοργανώνει αυθόρμητες πορείες υποστήριξης του παραπάνω κανιβαλισμού.

Μένουμε στην Ελλάδα που οι διαδηλωτές κατά του μνημονίου έτρωγαν ξύλο και χημικά και οι ευρωπαϊστές κάθονται στα σκαλάκια της βουλής.

Μένουμε Ελλάδα και στα σκαλάκια της βουλής κάθεται η Χριστίνα Σιδέρη, η γνωστή χρυσαυγίτισα του Αγίου Παντελεήμονα με τα εμετικά ρατσιστικά ξεσπάσματα μίσους.

Μένουμε Ελλάδα και στα ελπε του Λάτση που κατέχει μεταξύ άλλων το 11% της Εθνικής Τράπεζας, η οποία ανακεφαλεώθηκε από τα χρήματα τα οποία ”δάνεισε” το ΔΝΤ στη χώρα, δολοφονούνται εργάτες και στα δικαστήρια σέρνονται όσοι έτρεξαν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους.

Μένουμε Ελλάδα και πέντε χρόνια τώρα καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα δίλημμα το οποίο δεν μας αφορά. Δραχμή ή ευρώ. Καλούμαστε δηλαδή να απαντήσουμε στο ερώτημα της κατάρρευσης για ακόμη μια φορά του καπιταλισμού. Δεν μας αφορά λοιπόν εντός αυτού του πλαισίου τι νόμισμα θα χρησιμοποιήσουμε την επόμενη μέρα. Η χρεοκοπία του καπιταλισμού όσες δύσκολες και αγωνιώδεις στιγμές και αν φέρει μας αφήνει ένα χαμόγελο στο στόμα. Το σύστημα της αποκτήνωσης έφτασε για ακόμη μια φορά στα άκρα. Δυστυχώς αυτά τα άκρα ιστορικά έχουν φέρει τους μεγαλύτερους πολέμους στην ιστορία της ανθρωπότητας αλλά αυτή είναι η φυσική συνέπεια της αποκτήνωσης.

Μένουμε Ελλάδα παρέα με Άδωνι Γεωργιάδη και λοιπούς ευρωπαϊστές-ουμανιστές.

Μένουμε Ελλάδα με Ποταμι και Σταύρο Θεοδωράκη και μερικές δεκάδες εναλλακτικά έντυπα τα οποία έχουν κοινό αφμ με το ΣΚΑ(ΕΙ) και με το βαθύ Πασοκ.

Μένουμε Ελλάδα με τα σκοτεινά μπουρδελομάγαζα της παραλιακής, με τη Στεφανίδου, το Μπογδάνο και αρκετές εκατοντάδες τηλεσκουπίδια χρεοκοπημένων μέσων μαζικής εξημέρωσης.

Μένουμε στην Ευρώπη που δεν παράγει πια ιδέες αλλά τυποποιημένες ρέπλικες παραγωγικής διαδικασίας με τελικό σκοπό να καταστρέψει τη δημιουργία και την ελευθερία των ανθρώπων.

Μένουμε στην Ευρώπη που δολοφονεί τα κινήματα με κάθε τρόπο. Στην Ευρώπη που τα πάντα έχουν ένα και μόνο αόριστο σκοπό. Την ανάπτυξη.

Και για να κλείσουμε. Αντί επιλόγου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”. Απλά πέντε χρόνια έβλεπες τα πάντα γύρω σου να μαραίνονται. Και εσύ έπρεπε να μείνεις ανθισμένος. Μερικές φορές τα κατάφερνες κάποιες άλλες όχι. Έπρεπε να μείνεις όρθιος και να δίνεις κουράγιο εσύ στους δικούς σου ανθρώπους. Να λες δεν πειράζει θα τη βρούμε την άκρη. Να λες θα τα καταφέρουμε. Και κάποιες φορές όντως να τα καταφέρνατε. Κάποιες άλλες φορές όμως τους έβλεπες να πεθαίνουν. Ηθικά, πνευματικά, σωματικά και πέθαινες κι εσύ σιωπηλά. Και ανακαλούσες στη θύμηση σου όμορφες και άγριες στιγμές τότε που ακόμα όλα συνεχίζονταν και έλεγες έχουμε ένα μπούσουλα και θα τα καταφέρουμε. Κάποιες άλλες φορές βέβαια τους έβλεπες χλωμούς σα φαντάσματα και απογοητευόσουν κι εσύ. Και η ζωντάνια χανόταν και μαζί της όλες οι αξίες που μπορούσαν να σε κρατήσουν ξύπνιο και ζωντανό. Και στη καθημερινότητα σου έπρεπε να προσποιηθείς πως τίποτα δεν συνέβη πως όλα είναι καλά και να συνεχίσεις. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση” απλά ανέδειξε συνολικά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Σε οικονομικό, σε πολιτικό, σε διαπροσωπικό επίπεδο, ανέδειξε όσα βιαστικά μπήκαν κάτω από το χαλί στη κορυφογραμμή του Γράμμου το ’49. Όπως τότε έτσι και τώρα θα πολεμήσουν δυο κόσμοι. Ο κόσμος της ανάπτυξης, των λογιστικών ακολουθιών, ο κόσμος των συμφερόντων με τον κόσμο που πιστεύει στη δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”…

Πρώτη Μάη

1 May

Είναι περασμένες δώδεκα. Και θέλω να γράψω ένα κείμενο για την Πρωτομαγιά. Που δεν είναι αργία αλλά απεργία. Για το τιμημένο προλεταριάτο. Που καμιά φορά γίνεται χεσμένο προλεταριάτο και καρφώνει το συνάδελφο για να κρατήσει τη θεσούλα του. Μέσα σε αυτές τις αντιφάσεις λοιπόν ας δούμε τι ήταν ιστορικά η Πρωτομαγιά. Από το Σικάγο μέχρι τη Θεσσαλονίκη.

Το 1887 τέσσερις αναρχικοί του Σικάγου εκτελέσθηκαν. Ένας Πέμπτος εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στη φυλακή. Τρεις ακόμη θα περνούσαν 6 χρόνια στη φυλακή μέχρι που πήραν χάρη από τον κυβερνήτη Altgeld που είπε ότι η δίκη που τους καταδίκασε χαρακτηρίστηκε από “υστερία, ένα τσούρμο ενόρκους και έναν προκατειλημμένο δικαστή”. Το κράτος είχε, σύμφωνα με τα λόγια της δίωξης, θέσει την “Αναρχία … σε δίκη” και ήλπιζε ότι οι θάνατοί τους θα ήταν επίσης ο θάνατος της αναρχικής ιδέας.

Οι αναρχικοί ήταν οργανωτές συνδικάτων και η Πρωτομαγιά έγινε διεθνής ημέρα εργαζομένων για να θυμίζει τη θυσία τους. Καταδικάστηκαν με ψεύτικες κατηγορίες για τη ρίψη μιας βόμβας στην εισβολή της αστυνομίας σε μια διαδήλωση στο Σικάγο. Η διαδήλωση αυτή ήταν τμήμα απεργίας με αίτημα το 8ωρο, στην οποία συμμετείχαν 400.000 εργάτες του Σικάγου και ξεκίνησε την 1η Μάη του 1886.

Η αναρχική ιδέα δεν πέθανε στο Σικάγο το 1887. Σήμερα εμπνέει ένα νέο κύμα του αγώνα ενάντια στον παγκόσμιο καπιταλισμό. Ενώσου σε αυτόν τον αγώνα.
Παρίσι, Πρωτομαγιά 2000
Λονδίνο, Πρωτομαγιά 2000

Οι αναρχικές ρίζες της Πρωτομαγιάς

Πολλοί άνθρωποι δεν ξέρουν γιατί η Πρωτομαγιά έγινε Διεθνής Ημέρα Εργαζομένων και γιατί πρέπει ακόμα να τη γιορτάζουμε. Όλα άρχισαν πριν από έναν αιώνα όταν η Αμερικανική Ομοσπονδία Εργαζομένων ενέκρινε ένα ιστορικό ψήφισμα που διακήρυξε ότι «οκτώ ώρες θα αποτελούν τη νόμιμη εργασία μιας ημέρας από την 1η Μαΐου 1886 και μετά».

Τους μήνες πριν από αυτή την ημερομηνία χιλιάδες εργάτες συμμετείχαν στον αγώνα για μικρότερο ωράριο. Ειδικευμένοι και ανειδίκευτοι, μαύροι και άσπροι, άνδρες και γυναίκες, ντόπιοι και μετανάστες όλοι ενώθηκαν.

Σικάγο

Στο Σικάγο μόνο, 400.000 συμμετείχαν στην απεργία. Μια εφημερίδα της πόλης ανέφερε ότι «καθόλου καπνός δεν έβγαινε από τις ψηλές καπνοδόχους των εργοστασίων και των μύλων, και τα πράγματα είχαν σαββατιάτικη μορφή». Αυτό ήταν το κύριο κέντρο της αναταραχής, και εδώ οι αναρχικοί ήταν στην πρώτη γραμμή του εργατικού κινήματος. Σε ένα μεγάλο βαθμό, λόγω των δραστηριοτήτων τους το Σικάγο έγινε ένα σημαντικό συνδικαλιστικό κέντρο και είχε τη μεγαλύτερη συμβολή στο κίνημα του 8ωρου.

Όταν την Πρωτομαγιά του 1886, οι απεργίες για το 8ωρο συντάρασσαν τη πόλη, το μισό του εργατικού δυναμικού στο McCormick Harvester Co. μπήκε στον αγώνα. Δύο μέρες αργότερα μια μαζική συγκέντρωση πραγματοποιήθηκε από 6.000 μέλη του «Σωματείου lumber shovers» που είχε μπει στον αγώνα επίσης. Η συγκέντρωση οργάνωθηκε μόνο σε ένα τμήμα από τις εγκαταστάσεις McCormick και αποτελούνταν από περίπου 500 απεργούς.

Οι εργαζόμενοι άκουσαν μια ομιλία από τον αναρχικό August Spies, από τον οποίο ζητήθηκε να απευθυνθεί στη συγκέντρωση από την Κεντρική Ένωση Εργατών. Ενώ ο Spies μιλούσε, καλώντας τους εργάτες να σταθούν μαζί και να μην παραδοθούν στους εργοδότες, οι απεργοσπάστες άρχισαν να απομακρύνονται από τις εγκαταστάσεις McCormick.

Οι απεργοί, βοηθούμενοι από τους «lumber shovers» βγήκαν στο δρόμο και ανάγκασαν τους απεργοσπάστες να γυρίσουν πίσω στο εργοστάσιο. Ξαφνικά μια δύναμη 200 αστυνομικών έφτασε και, χωρίς καμιά προειδοποίηση, επιτέθηκε στο πλήθος με γκλοπς και περίστροφα. Σκότωσαν τουλάχιστον έναν απεργό, τραυμάτισαν σοβαρά άλλους πέντε ή έξι και τραυμάτισαν έναν απροσδιόριστο αριθμό.

Σοκαρισμένος από τις βίαιες επιθέσεις στις οποίες ήταν αυτόπτης μάρτυρας, ο Spies πήγε στα γραφεία της Arbeiter – Zeitung (μια καθημερινή αναρχική εφημερίδα για τους Γερμανούς μετανάστες εργάτες) και συνέταξε ένα κείμενο καλώντας τους εργαζομένους του Σικάγου να παρευρεθούν σε μια συνάντηση διαμαρτυρίας την επόμενη νύχτα.

Η συνάντηση διαμαρτυρίας πραγματοποιήθηκε στο Haymarket Square και συντονίστηκε από τον Spies και δύο άλλους δραστήριους αναρχικούς στο συνδικαλιστικό κίνημα, τον Albert Parsons και τον Samuel Fielden.
Οι μάρτυρες του Σικάγου: οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν,
ο Lingg (στο κέντρο) αυτοκτόνησε στη φυλακή

Η επίθεση της αστυνομίας

Κατά τη διάρκεια των ομιλιών το πλήθος ήταν ειρηνικό. Ο δήμαρχος Carter Harrison, που ήταν παρών από την αρχή της συγκέντρωσης, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι «τίποτα δεν έμοιαζε να είναι πιθανό να συμβεί, που να απαιτήσει την παρέμβαση της αστυνομίας». Ενημέρωσε τον καπετάνιο της αστυνομίας John Bonfield για αυτό και πρότεινε να σταλεί στο σπίτι της η μεγάλη δύναμη εφέδρων της αστυνομίας που περίμεναν στο αστυνομικό τμήμα.

Ήταν κοντά στις δέκα το βράδυ όταν ο Fielden έκλεινε τη συνάντηση. Έβρεχε δυνατά και περίπου 200 άνθρωποι είχαν παραμείνει στη πλατεία. Ξαφνικά μια αστυνομική δύναμη 180 ατόμων, διευθυνόμενη από τον Bonfield, εισέβαλε και διέταξε τους ανθρώπους να διασκορπιστούν αμέσως. Ο Fielden διαμαρτυρήθηκε λέγοντας «είμαστε ειρηνικοί».

Βόμβα

Εκείνη τη στιγμή μια βόμβα ρίχτηκε στις τάξεις της αστυνομίας. Σκότωσε έναν, τραυμάτισε θανάσιμα έξι ακόμη και τραυμάτισε περίπου εβδομήντα άλλους. Η αστυνομία άνοιξε πυρ στους παρεβρισκόμενους. Πόσοι ακριβώς πληγώθηκαν ή σκοτώθηκαν από τις σφαίρες της αστυνομίας δεν εξακριβώθηκε ποτέ.

Η κυριαρχία του τρόμου πέρασε πέρα από το Σικάγο. Ο τύπος και οι ιεροκήρυκες καλούσαν για εκδίκηση, επιμένοντας ότι η βόμβα ήταν «δουλειά» των σοσιαλιστών και των αναρχικών. Οι αίθουσες συνεδριάσεων, τα γραφεία των ενώσεων, οι έντυπες εργασίες και ιδιωτικά σπίτια δέχτηκαν επίθεση. Όλοι οι γνωστοί σοσιαλιστές και αναρχικοί συνελήφθησαν. Ακόμη και πολλοί ανίδεοι για το νόημα του σοσιαλισμού και του αναρχισμού συλλήφθηκαν και βασανίστηκαν. «Κάντε τις επιδρομές πρώτα και κοιτάξτε το νόμο μετά» ήταν η δημόσια δήλωση του Julius Grinnell, κρατικού πληρεξούσιου.

Δίκη

Τελικά οκτώ άτομα δικάστηκαν ως «συμμέτοχοι σε φόνο». Ήταν ο Spies, ο Fielden, ο Parsons, και πέντε άλλοι αναρχικοί που είχαν επιρροή στο εργατικό κίνημα, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε δημόσια υποστηρίξει ότι «Διευθύνω αυτή την περίπτωση και ξέρω τι πρόκειται να κάνω. Αυτοί οι συνεργάτες πρόκειται να κρεμαστούν τόσο σίγουρα όσο ο θάνατος».

Εξαρτημένο σώμα ενόρκων

Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε από το κράτος ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ.

Κανένα στοιχείο δεν προσφέρθηκε ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχαν υποκινήσει τη βία, μάλιστα στη κατάθεσή του στη ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Καμία απόδειξη δεν προσφέρθηκε πως οποιαδήποτε βίαιη ενέργεια ήταν προγραμματισμένη. Στην πραγματικότητα, ο Parsons είχε φέρει τα δύο μικρά παιδιά του στη συγκέντρωση.

Καταδικάζονται

Το ότι οι οκτώ δικάζονταν για τις αναρχικές πεποιθήσεις τους και τις συνδικαλιστικές δραστηριότητες τους ήταν σαφές απ’ την αρχή. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. «Ο νόμος δικάζεται. Η αναρχία δικάζεται. Αυτά τα άτομα έχουν επιλεχτεί, έχουν διαλεχτεί από το Ορκωτό Δικαστήριο, και κατηγορούνται επειδή ήταν ηγέτες. Δεν υπάρχουν άλλοι ένοχοι παρά οι χιλιάδες που τα ακολουθούν. Κύριοι του σώματος ενόρκων: καταδικάστε αυτά τα άτομα, κάντε τα παράδειγμα για αυτούς, κρεμάστε τους και σώζεται τους θεσμούς μας, τη κοινωνία μας.»

Στις 19 Αυγούστου εφτά από τους κατηγορούμενους καταδικάστηκαν σε θάνατο, και ο Neebe σε 15 χρόνια φυλακή. Μετά από μια μαζική διεθνή εκστρατεία για την απελευθέρωσή τους, το κράτος «συμβιβάστηκε» και μετέτρεψε τις ποινές των Schwab και Fielden σε ισόβια φυλάκιση. Ο Lingg εξαπάτησε το δήμιο αυτοκτονώντας στο κελί του την ημέρα πριν από τις εκτελέσεις. Στις 11 Νοεμβρίου 1887 οι Parsons, Engel, Spies και Fischer κρεμάστηκαν.
Επίκαιρη ξυλογραφία της κηδείας των τεσσάρων κρεμασμένων ανδρών

Παίρνουν χάρη

600.000 εργάτες βγήκαν στο δρόμο για την κηδεία τους. Η εκστρατεία για την απελευθέρωση των Neebe, Schwab και Fielden συνεχίστηκε.

Στις 26 Ιουνίου 1893 ο κυβερνήτης Altgeld τους απελευθέρωσε. Ξεκαθάρισε ότι δεν έδωσε τη χάρη επειδή πίστευε ότι τα άτομα είχαν υποφέρει αρκετά, αλλά επειδή ήταν αθώα για το έγκλημα για το οποίο είχαν δικαστεί. Αυτοί και οι κρεμασμένοι ήταν τα θύματα της «υστερίας, ενός τσούρμου ενόρκων και ενός προκατειλημμένου δικαστή».

Οι αρχές θεωρούσαν κατά την διάρκεια της δίκης ότι μια τέτοια δίωξη θα έσπαζε τη ραχοκοκαλιά του κινήματος για το 8ωρο. Πράγματι, αργότερα ήρθαν στο φως στοιχεία ότι η βόμβα ίσως είχε ριχτεί από έναν πράκτορα της αστυνομίας που εργάζονταν για τον καπετάνιο Bonfield, σαν μέρος μιας συνωμοσίας στην οποία ήταν μπλεγμένοι ορισμένοι ατσάλινοι προϊστάμενοι για να δυσφημήσει το εργατικό κίνημα.

Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά τη καταδίκη του σε θάνατο, ήταν βέβαιος ότι αυτή η συνωμοσία δεν θα πετύχαινε. «Εάν νομίζεται ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να πατάξετε το εργατικό κίνημα… το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία – εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας – και μπροστά σας, και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.»

Επαναστατική πολιτική

Πάνω από έναν αιώνα μετά από εκείνη την πρώτη Πρωτομαγιάτικη διαμαρτυρία στο Σικάγο, πού είμαστε; Περιφερόμαστε στη πόλη με τα εμβλήματα του σωματίου μας – για τη μοναδική μέρα της χρονιάς που μπορούμε να τα βγάλουμε έξω από τα γραφεία μας. Κατόπιν στεκόμαστε ακούγοντας βαρετούς (και συνήθως φοβερά ανούσιες) ομιλίες από τους εξίσου βαρετούς γραφειοκράτες του σωματίου. Πρέπει να υπενθυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι η Πρωτομαγιά ήταν μία μέρα την οποία οι εργαζόμενοι σε όλο τον κόσμο έδειξαν τη δύναμή τους, διακήρυξαν τα ιδανικά τους και γιόρτασαν τις επιτυχίες τους.

Είναι σημαντικό ότι «μια φορά κι έναν καιρό» ήταν έτσι. Μπορούμε να το κάνουμε πάλι. Χρειαζόμαστε ανεξάρτητη εργατική πολιτική. Καμία συνεργασία με την κυβέρνηση και τους προϊσταμένους. Αληθινή αλληλεγγύη με τους συντρόφους εργαζόμενους στον αγώνα, όχι συντεχνιακές απόψεις με παρωπίδες. Χρειαζόμαστε ακόμη μια περαιτέρω μείωση των ωρών απασχόλησης, χωρίς μείωση μισθών, για να δημιουργήσουμε εργασία για τους ανέργους.

Χρειαζόμαστε επαναστατική πολιτική. Αυτό σημαίνει πολιτική που μπορεί να μας οδηγήσει προς έναν γνήσιο σοσιαλισμό όπου η ελευθερία δεν ξέρει κανένα όριο εκτός από την μη παρεμπόδιση της ελευθερίας των άλλων. Έναν σοσιαλισμό που είναι βασισμένος στη πραγματική δημοκρατία – όχι την τωρινή επίφαση δημοκρατίας όπου μπορούμε να επιλέξουμε κάποιους από τους κυβερνήτες μας, αλλά δεν μπορούμε να επιλέξουμε να είμαστε χωρίς κυβερνήτες. Μια πραγματική δημοκρατία όπου ο καθένας που επηρεάζεται από μια απόφαση θα έχει την ευκαιρία να έχει το λόγο για τη λήψη εκείνης της απόφασης. Μια δημοκρατία του αποτελεσματικά συντονισμένου εργασιακού χώρου και των κοινοτικών συμβουλίων. Μια κοινωνία όπου η παραγωγή είναι για να ικανοποιεί τις ανάγκες, και όχι για να αποκτήσουν κέρδη οι λίγοι προνομιούχοι. Αναρχισμός.

Θεσσαλονίκη 1936.

Ήταν 1η Μαΐου του 1936 όταν οι καπνεργάτες της Θεσσαλονίκης αποφασίζουν να κατέβουν σε απεργία για τη διεκδίκηση των δικαιωμάτων τους.

Μέσα σε λίγες μέρες το απεργιακό κύμα είχε εξαπλωθεί σε Ξάνθη, Αγρίνιο, Κομοτηνή, Σέρρες και Ελευσίνα και η απεργία είναι πλέον πανεργατική.

Ο Ι. Μεταξάς σε επίσκεψή του στη Θεσσαλονίκη είναι απόλυτος: οι Αρχές πρέπει να χτυπήσουν τους διαδηλωτές στο ψαχνό.

Η απεργία συνεχίζεται και στις 9 του Μάη στη διασταύρωση Εγνατίας και Βενιζέλου από τις σφαίρες των οργάνων της τάξης πέφτει νεκρός ο οδηγός Τάσος Τούσης.

Οι διαδηλωτές εξοργισμένοι τοποθετούν το νεκρό πάνω σε μια πόρτα και τον περιφέρουν στους δρόμους της πόλης σε μια ιδιότυπη «λιτανεία» καταγγελίας, διαμαρτυρίας και αντίστασης. Οι νεκροί θα φτάσουν τους 12 και οι τραυματίες τους 300.

Στο σημείο της συμπλοκής θα στηθεί αργότερα το Μνημείο του Καπνεργάτη. Η μάνα του νεκρού Τάσου Τούση, που πληροφορήθηκε τα γεγονότα, τρέχει, πέφτει πάνω στο νεκρό παιδί της και μοιρολογεί.

Αν είναι να διαλέξεις πλευρά κοίτα να διαλέξει όχι τη σωστή από άποψη ηθικής αλλά την αληθινή. Έχει μεγαλύτερη αξία έτσι.

Πηγές: Βραχόκηπος, wiki.

Χωρίς τίτλο (1)

28 Apr

Λοιπόν σήμερα θα εκμυστηρευτώ μια εικόνα -εν πολλοίς αληθινή- που με κυνηγάει σαν λυσσασμένη ύαινα τα τελευταία χρόνια.

Βγαίνει λέει ο υπουργός, καμαρωτός και κιμπάρης, και είναι έτοιμος να ανακοινώσει κι άλλες μειώσεις μισθών και συντάξεων. Πριν προλάβει όμως να αποσώσει εμφανίζεται ένα γκάνι και του τινάζει τα μυαλά στον αέρα. Άμορφη μάζα και αίματα all over.

Βγαίνει μετά η ξανθιά εκείνη κάρια που καλύπτει το αστυνομικό ρεπορτάζ και αρχίζει να βγάζει εμετούς και πανικούς στον αέρα της τβ, πριν προλάβει όμως να ολοκληρώσει ένα βόλι της τρυπάει τα μάγουλα, της κάνει τη μούρη πλαϊνή είσοδο σε ξύλινο ποδοσφαιράκι. Εξακολουθεί να μιλάει ακατάπαυστα μέχρι να συνειδητοποιήσει ότι ψοφάει, περίπου 15 σεκόντς αργότερα.

Βγαίνει μετά ένας αξιωματούχος της Ε.Ε., ένας κλασικός ανέραστος γιακάς από αυτούς που δείχνουν στα δελτία, λογικά για να καταδικάσει ή να εκφράσει την ανησυχία του, αλλά τον τρώει η μαρμάγκα πριν το καταλάβει.

Βγαίνει μετά το νο.1 του αμερικανικού Πενταγώνου και κάνει λόγο για επανεμφάνιση της τρομοκρατίας και κάτι πίπες για δημόσια ασφάλεια, αλλά πριν προλάβει να αποσώσει την προδιαγεγραμμένη μαλακία μια σφαίρα του τρυπάει το λαρύγγι και αρχίζει να φτύνει αίμα, πολύ αίμα. Σαστισμένος με την ξαφνική ιδέα του θανάτου πάει κάτι να πει, δεν του βγαίνει, αφήστε τον είναι μπουκωμένος, λίπασμα κι αυτός.

Την ίδια ώρα που γίνονται αυτά κάθομαι σε ένα τραπέζι με τον φίλο τον Χ. Συζήτηση υπ’αριθμόν 3.112 για μια υποθετικά ώριμη και αποφασιστική βίαιη λαϊκή αντίδραση και τα πιθανά αποτελέσματά της. Όπως πάντα για το παρελθόν πάει καλά. Ζήτω οι Τουπαμάρος ζήτω ο IRA ζήτω οι Πάνθηρες ζήτω οι ελευθεριακοί της Ισπανίας ζήτω κι ο ΕΑΜ-ΕΛΑΣ. Στο παρόν ζήτω ακόμα η Τσιάπας ζήτω και οι Κούρδοι. Χαμογελάω λίγο ειρωνικά γιατί ξέρω που θα καταλήξουμε. Στο παρόν του εδώ, πέφτουν βροχή τα “Ναι μεν αλλά”.

Αυτό που εξηγώ είναι ότι πρέπει έστω να είσαι συνειδησιακά έτοιμος καθώς τα χειρότερα έρχονται και μάλλον η αντίδραση θα ζητήσει νέες ατραπούς. Το τι θα αποφασίσει ή τι θα μπορεί να πράξει κάποιος είναι άλλο κεφάλαιο, αλλά έχε τουλάχιστον τη συνείδηση αυτής της αναγκαιότητας. Κι έχε ακόμα κατά νου πως όταν θα γίνει το μπραφ το μεγάλο, οι “σύντροφοι” κάθε χώρου που ριγούν στην ιδέα της βίας ή θα πάνε άκλαυτοι ή θα πάνε στη δύση να στο παίζουν αβάν-γκαρντ ιδεαλιστές από απόσταση ασφαλείας την ώρα που εσένα η Ασφάλεια θα σε πηδάει απ’ όπου έχεις τρύπα.

Ναι μεν αλλά κι εκεί.

Τα διδάγματα του χρόνου ρέουν απ’ τις οθόνες Θανάση αλλά χύνονται στο κενό. Αυτή η διαχρονική παθογένεια ορισμένων ανθρώπων και λαών, να μην καταλαβαίνουν πότε οι εξελίξεις τους ξεπερνούν, είναι απίστευτη, θα βρω έναν όρο κάποια στιγμή. Συνεχίζω με επίκληση στο συναίσθημα γιατί είναι αδερφός και πρέπει να νιώσει.

“Είναι σαφές ότι ο Καπ έχει μπει σε διαδικασία αναδιαμόρφωσης και δεν έχω καμιά όρεξη να παρακολουθώ σαν καρυάτιδα τη μπότα του να με συνθλίβει όπως το μυρμήγκι. Βρες μου ένα ριστάρτ που έγινε και δεν πνίγηκε στο αίμα. Είναι λες και είμαστε στον μεσοπόλεμο του Β’ με τον Γ’. Το θηρίο αναδεύεται. Αυτό που σε φοβίζει είναι αυτό που έρχεται, και μένα το ίδιο, όμως μην σκύβεις το κεφάλι σαν σκυλί. Can’t waste a day when the night brings a hearse έλεγε η Οργή. Ρε αυτός ο λαός ύψωσε το ανάστημά του στους Ούννους της σβάστικας και θα κωλώσει τώρα; Θυμήσου την υπόσχεση που είχαμε δώσει εκείνο το βράδυ όταν μου αγόρευες για τον Σαπάτα, κάλλιο να πεθάνεις όρθιος παρά να ζεις γονατιστός. Πώς ζεις τώρα, σε ρωτάω;”.

Ε κάποια στιγμή η ωμή αλήθεια λιώνει και το τελευταίο γρανάζι μικροαστισμού μες τη σάρκα. Γελάω χαιρέκακα. Πάει η ασφάλεια από το τελευταίο πενηντάρικο στην τράπεζα πάει κι η μίζερη καθημερινότητα. Αγκαλιά ρε.

Όταν έχεις να χάσεις αλλά παρόλα αυτά δαγκώνεις, η ψυχή σου είναι σκέτο μεγαλείο. Όταν δεν έχεις τίποτα, τότε δεν έχεις τίποτα να χάσεις κορόιδο.

Μόνο να δώσεις τρόπο.

 

%d bloggers like this: