Μένουμε άνθρωποι;

22 Jun

Μένουμε στην Ευρώπη πάση θυσία. Πάση για αυτούς θυσία για εμάς.

Μένουμε Ευρώπη με εκατομμύρια άνεργους.

Μένουμε Ευρώπη με χιλιάδες δολοφονημένους μετανάστες.

Μένουμε Ευρώπη με κλειστά σύνορα. Αφού πρώτα η Ευρώπη έχει στείλει στρατό στις χώρες της ανατολής για να τις διαλύσει.

Μένουμε Ευρώπη με το καπιταλιστικό τρόπο παραγωγής και οργάνωσης.

Μένουμε Γαλλία με το πρωθυπουργό να χαρακτηρίζει σκουπίδια τους μετανάστες Αλγερινούς στα νότια προάστια του Παρισιού.

Μένουμε Ισπανία με τις τράπεζες να μπορούν βάση νομοθεσίας να κατάσχουν τη πρώτη κατοικία με αποτέλεσμα χιλιάδες αυτοκτονίες.

Μένουμε Λονδίνο με το μέσο πολίτη να καταγράφεται από κάμερες παρακολούθησης 1058 φορές τη μέρα.

Μένουμε Φρανκφούρτη στα εγκαίνια του κτιρίου Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας που κόστισαν 1,3 δις ευρώ.

Μένουμε στην Ευρώπη των επισφαλών εργαζομένων. Των προγραμμάτων Voucher.

Μένουμε στην Ευρώπη που ευαγγελίζεται τον Διαφωτισμό και προωθεί στο σκοταδισμό.

Μένουμε στην Ευρώπη που διοικείται από κλειστές τεχνοκρατικές ομάδες που δολοφονούν λαούς μέσω ακατανόητων οικονομικών και λογιστικών υποβαθμίσεων.

Μένουμε στην Ευρώπη της διάσωσης των τραπεζών. Κυρίως Γαλλικών και Γερμανικών.

Μένουμε στην Ευρώπη της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Σε κάθε παραγωγική διαδικασία.

Μένουμε στην Ελλάδα, του ΣΚΑ(ΕΙ) που διοργανώνει αυθόρμητες πορείες υποστήριξης του παραπάνω κανιβαλισμού.

Μένουμε στην Ελλάδα που οι διαδηλωτές κατά του μνημονίου έτρωγαν ξύλο και χημικά και οι ευρωπαϊστές κάθονται στα σκαλάκια της βουλής.

Μένουμε Ελλάδα και στα σκαλάκια της βουλής κάθεται η Χριστίνα Σιδέρη, η γνωστή χρυσαυγίτισα του Αγίου Παντελεήμονα με τα εμετικά ρατσιστικά ξεσπάσματα μίσους.

Μένουμε Ελλάδα και στα ελπε του Λάτση που κατέχει μεταξύ άλλων το 11% της Εθνικής Τράπεζας, η οποία ανακεφαλεώθηκε από τα χρήματα τα οποία ”δάνεισε” το ΔΝΤ στη χώρα, δολοφονούνται εργάτες και στα δικαστήρια σέρνονται όσοι έτρεξαν να εκδηλώσουν την αλληλεγγύη τους.

Μένουμε Ελλάδα και πέντε χρόνια τώρα καλούμαστε να απαντήσουμε σε ένα δίλημμα το οποίο δεν μας αφορά. Δραχμή ή ευρώ. Καλούμαστε δηλαδή να απαντήσουμε στο ερώτημα της κατάρρευσης για ακόμη μια φορά του καπιταλισμού. Δεν μας αφορά λοιπόν εντός αυτού του πλαισίου τι νόμισμα θα χρησιμοποιήσουμε την επόμενη μέρα. Η χρεοκοπία του καπιταλισμού όσες δύσκολες και αγωνιώδεις στιγμές και αν φέρει μας αφήνει ένα χαμόγελο στο στόμα. Το σύστημα της αποκτήνωσης έφτασε για ακόμη μια φορά στα άκρα. Δυστυχώς αυτά τα άκρα ιστορικά έχουν φέρει τους μεγαλύτερους πολέμους στην ιστορία της ανθρωπότητας αλλά αυτή είναι η φυσική συνέπεια της αποκτήνωσης.

Μένουμε Ελλάδα παρέα με Άδωνι Γεωργιάδη και λοιπούς ευρωπαϊστές-ουμανιστές.

Μένουμε Ελλάδα με Ποταμι και Σταύρο Θεοδωράκη και μερικές δεκάδες εναλλακτικά έντυπα τα οποία έχουν κοινό αφμ με το ΣΚΑ(ΕΙ) και με το βαθύ Πασοκ.

Μένουμε Ελλάδα με τα σκοτεινά μπουρδελομάγαζα της παραλιακής, με τη Στεφανίδου, το Μπογδάνο και αρκετές εκατοντάδες τηλεσκουπίδια χρεοκοπημένων μέσων μαζικής εξημέρωσης.

Μένουμε στην Ευρώπη που δεν παράγει πια ιδέες αλλά τυποποιημένες ρέπλικες παραγωγικής διαδικασίας με τελικό σκοπό να καταστρέψει τη δημιουργία και την ελευθερία των ανθρώπων.

Μένουμε στην Ευρώπη που δολοφονεί τα κινήματα με κάθε τρόπο. Στην Ευρώπη που τα πάντα έχουν ένα και μόνο αόριστο σκοπό. Την ανάπτυξη.

Και για να κλείσουμε. Αντί επιλόγου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”. Απλά πέντε χρόνια έβλεπες τα πάντα γύρω σου να μαραίνονται. Και εσύ έπρεπε να μείνεις ανθισμένος. Μερικές φορές τα κατάφερνες κάποιες άλλες όχι. Έπρεπε να μείνεις όρθιος και να δίνεις κουράγιο εσύ στους δικούς σου ανθρώπους. Να λες δεν πειράζει θα τη βρούμε την άκρη. Να λες θα τα καταφέρουμε. Και κάποιες φορές όντως να τα καταφέρνατε. Κάποιες άλλες φορές όμως τους έβλεπες να πεθαίνουν. Ηθικά, πνευματικά, σωματικά και πέθαινες κι εσύ σιωπηλά. Και ανακαλούσες στη θύμηση σου όμορφες και άγριες στιγμές τότε που ακόμα όλα συνεχίζονταν και έλεγες έχουμε ένα μπούσουλα και θα τα καταφέρουμε. Κάποιες άλλες φορές βέβαια τους έβλεπες χλωμούς σα φαντάσματα και απογοητευόσουν κι εσύ. Και η ζωντάνια χανόταν και μαζί της όλες οι αξίες που μπορούσαν να σε κρατήσουν ξύπνιο και ζωντανό. Και στη καθημερινότητα σου έπρεπε να προσποιηθείς πως τίποτα δεν συνέβη πως όλα είναι καλά και να συνεχίσεις. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση” απλά ανέδειξε συνολικά τα αδιέξοδα του καπιταλισμού. Σε οικονομικό, σε πολιτικό, σε διαπροσωπικό επίπεδο, ανέδειξε όσα βιαστικά μπήκαν κάτω από το χαλί στη κορυφογραμμή του Γράμμου το ’49. Όπως τότε έτσι και τώρα θα πολεμήσουν δυο κόσμοι. Ο κόσμος της ανάπτυξης, των λογιστικών ακολουθιών, ο κόσμος των συμφερόντων με τον κόσμο που πιστεύει στη δύναμη του ελεύθερου ανθρώπου. Δεν ήταν σπουδαίο πράγμα αυτή η ”κρίση”…

70 χρόνια από τη Μεσούντα: Μέρος Γ’ – Όταν ήμουν με τον Άρη

16 Jun

Ο ποιητής Γιώργος Κοτζιούλας αποτελεί μια από τις πιο εμβληματικές μορφές της Αντίστασης. Όχι για για τις στρατηγικές του αρετές ούτε για τους ναζί και τους χίτες που έστειλε στον Άδη. Ο Κοτζιούλας ήταν ο διευθυντής του καλλιτεχνικού τμήματος της VIII Μεραρχίας ΕΛΑΣ Ηπείρου. Το 1944 μάλιστα ίδρυσε θεατρικό θίασο, τη «Λαϊκή Σκηνή», με τον οποίο περιόδευε στις ελεύθερες περιοχές της Ηπείρου, δημιουργώντας το “θέατρο του βουνού”, αυτή τη μοναδικά υπέροχη φλέβα πολιτισμού στη ματωμένη Ελλάδα.

Οι εμπειρίες του και οι μνήμες του σχετικά με τον αντιστασιακό αγώνα και τον Άρη αποτυπώνονται στο βιβλίο που ανεβάζουμε σήμερα και με το οποίο κλείνει αυτό το μικρό αφιέρωμα στα 70 χρόνια από τον θάνατο του καπετάνιου του ΕΛΑΣ. Η αξία του βιβλίου σε σχέση με τα άλλα έργα ιστορικών και ανταρτών που έχουν γραφτεί για τον Βελουχιώτη, έγκειται, κατά την ταπεινή μας άποψη, στο ότι ο Κοτζιούλας γράφει με την αυθεντικότητα του αγωνιστή, αλλά και με το αίμα του ποιητή.

Πραγματικά μεγαλειώδες και σπαραχτικό.

 

203x300_p22412

Download –> 148164505-Γ-ΚΟΤΖΙΟΥΛΑ-ΟΤΑΝ-ΗΜΟΥΝ-ΜΕ-ΤΟΝ-ΑΡΗ

70 χρόνια από τη Μεσούντα: Μέρος Β’ – “Σου σφίγγω το χέρι και σε φιλώ συντροφικά”

14 Jun

Σε συνέχεια της αναδημοσίευσης κειμένων από το αρχείο του Άρη Βελουχιώτη σχετικά με τις τελευταίες μέρες του καπετάνιου του ΕΛΑΣ, η σημερινή ανάρτηση αφορά το διάσημο γράμμα του προς τον αρχηγό του ΚΚΕ Νίκο Ζαχαριάδη, ο οποίος είχε πρόσφατα επιστρέψει από το Νταχάου. Όπως και το προηγούμενο κείμενο, προέρχεται από το βιβλίο του Γ. Φαράκου, “Άρης Βελουχιώτης, Το Χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα”.

Το συγκεκριμένο γράμμα-ντοκουμέντο δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό. Δύο βδομάδες αργότερα, το κεφάλι του Άρη (και του Τζαβέλλα) κρεμόταν στον φανοστάτη των Τρικάλων. 

 

This slideshow requires JavaScript.

 

4-6-45

Προσωπικό γράμμα προς τον αρχηγό του ΚΚΕ

σ. Νίκο Ζαχαριάδη

Αθήνα

 

Αγαπημένε σ. Νίκο

Μόλις σήμερα πληροφορήθηκα θετικά τον ερχομό σου. Εύχομαι ανυστερόβουλα το καλώς όρισες και πιστεύω ακράδαντα πως ο ερχομός σου και η ανάληψη ξανά από μέρους σου της ηγεσίας του κόμματος θα θέσει οριστικά τέρμα σε μια πολύ κακή, κατά τη γνώμη μου, κατάσταση.

Τα των δικών απόψεων και ενεργειών θα τα έμαθες σίγουρα. Όμως δυστυχώς μονόπλευρα και είμαι βέβαιος πως δεν θ’ αρνηθείς να μου δώσεις τη δυνατότητα να σου τα πω και εγώ όπως τα νιώθω.

Σου δηλώνω πως είμαι έτοιμος να σταματήσω κάθε περαιτέρω ενέργειά μου και δράση μου αν εσύ μου το πεις. Μα νομίζω πω για ν’ αποφανθείς αν έχω δίκαιο ή άδικο πρέπει ν’ ακούσεις τις απόψεις μου.

Γι’ αυτό προτείνω να πραγματοποιηθεί μια προσωπική συνάντησή μας, όπου και όπως εσύ κανονίσεις, πλην των Αθηνών φυσικά. Αν τούτο δεν το βρίσκεις σωστό ή κατορθωτό στείλε μου έναν της εκλογής σου, που να μπορεί όμως να με καταλάβει για να πω και προφορικά τις απόψεις μου και να του τις δώσω και γραπτά και μετά αποφάσισε.

Από τη Βορειοδυτική και Δυτική Θεσσαλία στην οποία κινούμαι τώρα θα τραβήξω για τη Νοτιοδυτική και Νότια.

Η απάντησή σου θα με βρει διά της Π.Ε. Καρδίτσης-Μουζακίου.

Περιμένοντας απάντησή σου. Σου σφίγγω το χέρι και σε φιλώ συντροφικά Άρης Βελουχιώτης (Θανάσης Κλάρας).

Μεσόχωρα 4-6-45

 

*****

 

Υ.Γ. Η “απάντηση” φυσικά ήρθε με το αξέχαστο εκείνο μονόστηλο στον Ριζοσπάστη της 12ης Ιουνίου

r120645

70 χρόνια από τη Μεσούντα: Μέρος Α’ – Το γράμμα του Άρη στο ΚΚΕ

7 Jun

Έως και τη 16η Ιουνίου, τα κείμενα που θα δημοσιεύονται στο SocVSdist θα αφιερώνονται στις τελευταίες μέρες του Α. Βελουχιώτη, με αφορμή τη συμπλήρωση 70 χρόνων από τον θάνατό του. Η αρχή γίνεται με το παρακάτω γράμμα που προέρχεται από το βιβλίο του Γ. Φαράκου “Άρης Βελουχιώτης, Το Χαμένο Αρχείο – Άγνωστα Κείμενα”.

Στους πρώτους μήνες του 1945, όλα έδειχναν ότι η ρήξη του Βελουχιώτη με το ΚΚΕ είναι μοιραία. Κι αυτό διότι η ηγεσία του Κομμουνιστικού Κόμματος είχε ξεχάσει, ανάμεσα στα τόσα όλα, ότι το “κόμμα είναι για τον λαό, όχι ο λαός για το κόμμα” και δεν αντιλαμβανόταν πόσο εκκωφαντικά την είχαν ξεπεράσει οι εξελίξεις. Ο Μιζέριας προσπάθησε ακόμα και την τελευταία στιγμή να ανατρέψει την προδιαγεγραμμένη ήττα, εξηγώντας για πολλοστή φορά την κατάσταση στη χώρα και τις διώξεις που δέχονταν ήδη οι άνθρωποι της αντίστασης στη νέα τάξη πραγμάτων που έχτιζαν οι Άγγλοι και τα ντόπια σκυλιά.

Το γράμμα αυτό γράφτηκε στις 24 Μαρτίου του ίδιου έτους, προς την ΚΕ του ΚΚΕ. Στις γραμμές του υπάρχουν όλα εκείνα τα στοιχεία που σημάδεψαν την ελληνική αριστερά της δεκαετίας του ’40. Την αριστερά του Άρη και την αριστερά των άλλων. Η αγωνία για το όραμα της λαοκρατίας, ο αγώνας κατά του φασισμού, ξένου και εγχώριου. H λανθασμένη ερμηνεία της σοβιετικής εξωτερικής πολιτικής, η κομματική αλαζονεία. Το αγνό και άσβηστο μαχητικό πνεύμα του βουνού. Η παράδοση των όπλων.

Λίγες μέρες αργότερα, η 11η Ολομέλεια του κόμματος προχώρησε στην πλήρη καταδίκη του Βελουχιώτη.

 

*****

 

Προς όλα τα μέλη της Κ.Ε. του ΚΚΕ

Αγαπητοί σύντροφοι,

Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω,

Ι. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και σεις τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση -ομολογία δική σας- για τον σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

ΙΙ. Αν δεν σας είναι εύκολο να γνωρίζετε προοπτικά τις προθέσεις της ελληνικής αντίδρασης και των Άγγλων εχθρών της Ελλάδας, τώρα, θέλω να πιστεύω πως πρέπει να μπορέιτε να τις βλέπετε. Πρόθεσή τους είναι: όχι να συμβάλουν σε προσπάθεια για ομαλή εξέλιξη της πολιτικής ζωής του τόπου, ή έστω να ανεχθούν απλώς τη δική σας προσπάθεια προς την τέτοια κατεύθυνση, αντίθετα, να οργανώσουν και να διεξαγάγουν με πλεονεκτικές γι’ αυτούς συνθήκες τον εμφύλιο πόλεμο με όλα τα μέσα.

ΙΙΙ. Η διάσκεψη και η συμφωνία της Γιάλτας δεν πρέπει να έχετε καμιά αυταπάτη πως είναι δυνατό να επιράσει σε τόσο μεγάλο βαθμό, ώστε να στρέψει σε το τιμόνι της χώρας που αφήσατε να κρατούν γερά στα χέρια τους οι Άγγλοι. Η Σοβιετική Ένωση, όπως πρέπει να σας είναι γνωστό, δεν μπορεί να κάνει “ελληνική” πολιτική ώστε να επέμβει ενεργά στο ελληνικό δράμα. Για δεν κάνει ούτε Σέρβικη, ούτε Βουλγάρικη, ούτε Ρώσικη ακόμα πολιτική. Κάνει πολιτική παγκόσμιας επανάστασης, και δεν είναι διατεθειμένη ούε κατ’ ελάχιστο να τη διακινδυνεύσει για το μικρό αυτό ποσοστό της ανθρωπότητας που λέγονται Έλληνες, που οι ίδιοι -διά των ηγετών τους- οδηγήθηκαν στη νά σκλαβιά και που στο κάτω κάτω αργά ή γρήγορα, μετά την πλήρη νίκη της πολιτικής της παγκόσμιας επανάστασης της Σ.Ε. δεν μπορεί παρά να είναι στο πλευρό του σοσιαλισμού.

Η Σ.Ε. θα μπορούσε να επέμβει “ενεργότερα”, όπως, δεν αποκλείεται, κι αυτή η Αμερική, αν εμείς -εσείς δηλαδή- ήσασταν ικανοί να δημιουργήσετε στην Ελλάδα διαφορετική κατάσταση, ανάλογη περίπου με της Γιουγκοσλαβίας και ίσως και καλύτερη, με μια ορθή και συνεπή πολιτική και όχι γεμάτη “αριστερα” και δεξιά οπουρτινιστικά τακτικά λάθη στα βασικότερα προβλήματα της χώρας. Οι δυνατότητες υπήρχαν για μια τέτοια πολιτική και για δημιουργία μιας τέτοιας διαφορετικής κατάστασης στη χώρα μας. Και όποιος δεν το βλέπει και δεν παραδέχεται αυτό πρέπει να είναι ή μαρξιστικά αγράμματος ή… τι να πω.

Scan_Pic0001

ΙV. Μπορεί, όπως μου παρήγγειλε ρητά o σ. Γιάννης δια του σ. Ζήση, να υπάρχει “σαφής παραίνεση” των Ρώσων συντρόφων προς το ΚΚΕ για το κλείσιμο της συμφωνίας της Βάρκιζας. Όμως αυτό δεν αλλάζει τίποτα. Μετά τη σωρεία σοβαρών οπορτουνιστικών λαθών τακτικών λαθών από των αρχών του 1943 στη διέθυνση του αγώνος από μέρους σας και το εγκληματικό επιστέγασμά τους, τη μάχη των Αθηνών, έχασαν την εμπιστοσύνη τους κι αναγκάστηκαν, για να μην οδηγήσετε τη χώρα και το λαό της σε μεγαλύτερες καταστροφές, να σας “συμβουλέψουν” να υποχωρήσετε και να κλείσετε τη συμφωνία της Βάρκιζας. Τις απόψεις του Γεν. Στρατηγείου του ΕΛΑΣ για τις δυνατότητες συνέχισης του αγώνα είμαι σίγουρος ότι δεν της είπατε πουθενά και συνεπώς δεν γνώριζαν οι Ρώσοι σύντροφοι αν μπορούσε και σε ποιες δυνάμεις να βασιστεί μια άλλη πολιτική.

V. Το ΕΑΜ ως το Λίβανο ακολουθούσε ανιούσα γραμμή ανάπτυξης. Απο εκεί και ύστερα πήρε την κάτω βόλτα. Από τη “μάχη της Αθήνας” κι ύστερα και την ήττα και, πολύ περισσότερο, μετά τη συμφωνία της Βάρκιζας, χάνει σε επιρροή ραγδαία. Προβλέπω ως το δημοψήφισμα και τις εκλογές και πιθανή διάσπασή του.

“δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί, Τι θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση;”

VI. Το ΚΚΕ έχασε από την αίγλη του και τη δύναμη συγκέντρωσης και μέσα από το ΕΑΜ και μέσα στο λαό. Ακόμα έχασε σε στενούς οπαδούς και σε μέλη του. Τις στατιστικές εσείς της κρατάτε και είμαι βέβαιος ότι πως θα έχετε διαπιστώσει ήδη σημαντικό ποσοστό διαρροής. Προοπτική μου είναι ότι αυτό το ποσοστό θα δυναμώσει πολύ.

VII.   Η “διαφώτιση” του λαού, των οπαδών του ΕΑΜ και των οπαδών και μελών του ΚΚΕ επί της “αναγκαιότητας” της πολιτικής της Βάρκιζας είναι αστεία κυριολεκτικά και κανένα μέλος του ΚΚΕ δεν την πιστεύει. Μα και τι διαφώτιση να γίνει; Κατά ποιο ταχυδακτυλουργικό τρόπο θα μπορούσε το άσπρο να γίνει μαύρο; Αφήνω τους οπαδούς του ΕΑΜ και του ΚΚΕ, δεν υπάρχει κανένα μέλος απλό, γραμματέας βάσης, αχτιδικός ή περιφερειακός, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων στους τελευταίους αυτούς, που η δύναμη της συνήθειας και η ρουτίνα δεν τους αφήνει να δούνε, που να μην έρχεται να με συναντήσει με λαχτάρα σε κάθε χωριό που περνάω και να μου ρίχνει βροχή τα ερωτήματα: Γιατί το κάνατε αυτό; Για πού πάμε, γιατί χύσαμε το αίμα μας και κάψαμε τα σπίτια μας επί τρία χρόνια; Γιατί μας παραδίνετε αμαχητί, Τι θα κάνουμε τώρα; Πού είναι η λαϊκή μας δικαιοσύνη και η αυτοδιοίκηση; Με τον “εθνικό στρατό”; Μας πώς θα γίνει τέτοιος αφού εμάς δεν μας δέχονται χαρακτηρίζοντάς μας ανίκανους οι επιτροπές με χίλιες ψεύτικες δικαιολογίες; Δεν το βλέπετε πως στην περιοχή Καρδίτσας από την κλάση του 1939 δεν πήραν ούτε 20% από του αμαρκάριστους ως δικούς των; Όλα αυτά θα ήταν ένας σίφουνας ενάντιά σας, αν εγώ για να αποφύγω διασπάσεις κλπ δεν έκανα την πρόταση να πάω έξω να θέσω τις απόψεις μου, μη τυχόν και λυθεί κομματικά το ζήτημα, κι έβγαζα από τα χωριά τους τους 200 και πλέον αντάρτες που είχα καταγράψει στο βουνό και άρχιζα τον πόλεμο.

“Εσείς δεν τα βλέπε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’αρχίσει κάτι σοβαρό”.

VIII. Παντώς οι οργανώσεις είχαν μουδιάσει. Η αντίδραη είχε σηκώσει κεφάλι. Το πέρασμά μας δημιουργεί ρίγη συκινήσεων και ενθουσιασμού και οι γυναίκες ακόμα βγαίνουν και μας καλωσορίζουν, μας εύχονται “καλή επιτυχία και καλή λευτεριά από το νέο κατακτητή”. Η αντίδραση κρύβεται. Πολλοί φεύγουν για τις πόλεις. Το ξακαθάρισμα Εδεσιτών στην Ευρυτανία, που είχαν έλθει με ρητή εντολή να οργανώσουν εκεί ένοπλες ομάδες αντίδρασης, επικροτήθηκε από όλους. Θα ξεκαθάριζα και την ομάδα του Παύλου Μελιά (Ευρυτανία-Λεπιανά) και την ομάδα Σούρλα σε μια εβδομάδα, αν δεν ερχόταν ο αντιπρόσωπός σας. Στους κομματικούς των χωριών λέμε ότι για ειδικούς λόγους δεν πρέπει να εμφανιστούμε. Περπατάμε όλη τη νύχτα και κρυβόμαστε την ημέρα για να φανούμε συνεπείς σ’ ό,τι συμφωνήσαμε με εσάς. Μα οι κομματικοί επιμένουν και με τρόπο το διαλαλούν οι ίδιοι στους χωριανούς τους: “ξαναβγήκαν αντάρτες μας. Σε λίγο θα βγούμε και πάλι όλοι, ο Άρης μας είναι εδώ μη φοβάστε. Ξέρει αυτός και θα νικήσουμε και πάλι Έλληνες αντιδραστικούς και Άγγλους κατακτητές”.

ΙΧ. Εσείς δεν τα βλέπε όλα αυτά. Έχετε απομονωθεί από τη λαϊκή μάζα και έχετε χάσει τον παλμό της. Συνέλθετε έστω και τώρα. Δεν είναι αργά. Αργότερα σίγουρα θα είναι πολύ αργά και χρειαστούν τεράστιες θυσίες σε κόπους και σε αίμα για ν’αρχίσει κάτι σοβαρό. Προς Θεού! Μην αφήσετε να θρονιαστεί η αντίδραση οριστικά. Μην πιστεύετε ότι η “εθνοφυλακή” είναι πραγματικά εθνικός στρατός και μη βάζετε τον κόσμο να τους δέχεται τους Μπουραντάδες ως “παιδιά του λαού”, ενώ αυτοί τους δέρνουν. Μην κάνετε το έγκλημα να επιτρέψετε στην εθνοφυλακή να εγκατασταθεί παντού και να παίξει το ρόλο της παλιάς χωροφυλακής.

Χ. Μην αυταπατάστε ότι τα όπλα που κρύψαμε θα μπορέσετε αργότερα να τα χρησιμοποιήσετε. Όχι! Θα τα βρουν σε λίγο οι εθνοφύλακες, χρησιμοποιήστε τα -έστω και μέρος τους- από τώρα. Βγάλτε από τώρα, έστω και λίγους, αντάρτες, έστω από μια ομάδα σε κάθε επαρχία. Μην τη χρωματίζετε ως δική σας ή ως συνέχεια του ΕΛΑΣ. Αφήστε την καμουφλαρισμένη, αφού δεν καταλαβαίνετε ότι πρέπει να ξαναπάρει τα όπλα ο ΕΛΑΣ. Δε θέλετε εμένα επικεφαλής τους; Βρείτε άλλον. Πάντως μην κάνετε το έγκλημα να αργείτε. Ενεργήστε σύντομα και δραστήρια.

Scan_Pic0002

ΧΙ. Εγώ συνεχίζω το ταξίδι για το Ηπειρωτικό γραφείο και από εκεί για έξω. Όμως με κάποια επιβράδυνση γιατί κινούμαστε όπως ξέρετε και λέω και πιο πάνω. Επί όλων των ανωτέρω ελπίζω να έχω γραπτή απάντησή σας με έκτακτο σύνδεσμο ώσπου να φτάσω στο Ηπειρωτικό γραφείο. Εύχομαι να σκεφτείτε ώριμα έστω και την τελευταία στιγμή.

Εν πορεία 24/3/45

Συντροφικά

Άρης Βελουχιώτης

 

E-Library #5: Η ιστορία μιας προλεταριακής ζωής

25 May

Αρνήθηκα το

”ο καθένας για τον εαυτό του κι έχει ο θεός για όλους”.

Υποστήριξα τους αδύναμους, τους φτωχούς, τους καταπιεσμένους, τους απλούς και καταδιωγμένους. Θαύμασα τον ηρωισμό, τη δύναμη και τη θυσία όταν γίνονταν για να θριαμβεύσει το δίκιο. Κατάλαβα ότι στο όνομα του Θεού, του Νόμου, της πατρίδας, της Ελευθερίας και των αγνότερων αφηρημένων εννοιών, των ανώτερων ιδανικών εκτελούνται και θα συνεχίσουν να εκτελούνται τα φρικτότερα εγκλήματα, μέχρι τη μέρα που θα έχουμε δει το φως και δεν θα είναι πια δυνατό για τους λίγους στ’ όνομα του Θεού να κάνουν κακό στους πολλούς.

 

10502419_260252487495519_8349380375420968142_n

 

Παρωδία δίκης.

Κανένα ενοχοποιητικό στοιχείο. Καταδίκη λόγω πολιτικών πεποιθήσεων. Ένοχοι επειδή είναι αναρχικοί και μετανάστες. Εκτέλεση της ποινής.

Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα πολύ περιληπτικό δημοσιογραφικό περίγραμμα της υπόθεσης των Ιταλών αναρχικών Σάκο και Βαντσέτι, μιας υπόθεσης που εκτός των άλλων ήταν και η αφορμή για ένα από τα μεγαλύτερα κινήματα αλληλεγγύης σε κρατούμενους που έχουν εκδηλωθεί ποτέ σε παγκόσμιο επίπεδο.

Δυο ψυχές που έφυγαν από αυτόν τον κόσμο πολεμώντας για ένα καλύτερο μέλλον, εκεί στη δεκαετία του ’20, όταν η Αμερική πολτοποιούσε κορμιά και συνειδήσεις για να δαμάσει ένα από τα πιο ισχυρά εργατικά κινήματα που γνώρισε ο πλανήτης. Η “ιστορία μιας προλεταριακής ζωής” δεν είναι μόνο η ιστορία των Σάκο και Βαντσέτι, αλλά η ιστορία της αμερικανικής εργατικής τάξης.

Καλή ανάγνωση

Download here –> Vanzetti-autobio_notes-GR

%d bloggers like this: