Tag Archives: αλληλεγγύη

Για ποιους δουλεύει ο Α. Γεωργιάδης; Μπίζνες με τη ζωή και το θάνατο

17 Feb

Το κείμενο που ακολουθεί προέρχεται από την ιστοσελίδα barikat.gr Γράφτηκε από τις Α.Μάντζιου και M.Μπούρου, φοιτήτριες της Ιατρικής ΑΠΘ, και την Ε. Μπαμπαλώνα, μέλος του Κοινωνικού Ιατρείου Αλληλεγγύης Θεσσαλονίκης.

 

Μία από τις κεντρικές παραδοχές στις οποίες στηρίζεται το σημερινό πρόγραμμα εσωτερικής υποτίμησης, είναι ότι τα χρόνια προ κρίσης «ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας». Η πολιτική που ακολουθείται ως απάντηση στην κρίση αναδεικνύει, μεταξύ άλλων, μια διαλεκτική ένταση ανάμεσα στο «ζούσαμε» και στις «δυνατότητες». Σε πρώτο επίπεδο η επιβολή της βίαιης υποτίμησης σημαίνει να «μάθουμε» να ζούμε με λιγότερα. Λιγότερα δικαιώματα, όνειρα, ανάγκες, συναισθήματα. Λιγότερη αξιοπρέπεια. Αναφερόμαστε στις «δυνατότητες», δηλαδή ακόμα ζούμε.

Continue reading

Advertisements

Νίκη-Ήττα-Αλληλεγγύη

21 Nov

Το κείμενο είναι λόγια φίλου.

“Δεν ξέρω πόσα χρόνια κατεβαίνω στο δρόμο. Αλήθεια στο λέω. Και κατεβαίνω όχι για να πω ότι πήγα, αλλά γιατί με πιάνει μια εσωτερική ανάγκη να κατέβω.

Έχω πάει σε πορείες αλληλέγγυος, που είμασταν περισσότεροι απ’όσους είχαν  θιγεί τα δικαιώματα τους. Έχω πάει ρε μαλάκα μέχρι και σε πορεία για τα δικαιώματα των γυναικών και είμασταν περισσότεροι οι άντρες από τις γυναίκες το καταλαβαίνεις;

Και τι δεν έχω περάσει, έχω φάει ξύλο, έχω φάει κρατητήρια, έχω αναπνεύσει τόσα χημικά που νόμιζα πως θα σπάσει ο πνεύμονας μου, ποτέ δεν φοβήθηκα. Άκουγα τα γκλοπ λες και ήταν τύμπανα αλλά και πάλι έλεγα δεν θα λυγίσω.

Τα τελευταία χρόνια απογοητεύτηκα όμως δεν μπορώ να το κρύψω πια.

Περάσαμε πολλά και πάντα είμασταν οι ίδιοι. Οι μισοί μας έλεγαν μπαχαλάκηδες, πρόβατα, προβοκάτορες και οι άλλοι μισοί μας έλεγαν γενιά του καναπέ. Καταλαβαίνεις ρε μαλάκα τι σου λέω τρέχαμε για μια κοινωνία που δεν ήθελε να αλλάξει. Που ήταν τόσο φοβισμένη και μίζερη που ακόμα και όσους δεν συμβιβάστηκαν προσπαθούσε να τους μειώσει με κάθε τρόπο. Που καταδίκαζε τη βία, λες και ξέρουν τι είναι βία, λες και κατάλαβαν πως όσο προσπαθούν να κατατάξουν κάτι τόσο πιο δύσκολο είναι να το κατανοήσουν.

Όμως δεν μπορώ να κρύβομαι άλλο. Κουράστηκα απογοητεύτηκα. Ξυπνάω τα πρωινά και δεν βρίσκω λόγο να σηκωθώ από το κρεβάτι μου, ξέρω πως θα είναι ακόμα μια ίδια μέρα, χαμένη, μίζερη, λυπημένη δεν βρίσκω νόημα, με πιάνω να περιφέρομαι άσκοπα σε δρόμους και να παρατηρώ το κόσμο. Κάθομαι μέσα στο σπίτι και βράζω με πιάνει απόγνωση και δεν ξέρω που να το πω καθώς ελάχιστοι μπορούν να καταλάβουν κι όσοι είναι σαν κι εμένα είναι κι αυτοί χάλια.

Είναι και το άλλο δεν φοβάμαι πια για μένα αλλά για τους κοντινούς μου, ο ένας κόντεψε να μπει φυλακή τον έπιασαν σε μια ειρηνική πορεία και του φόρτωσαν τα πάντα κακουργήματα λένε. Από πότε είναι κακούργημα ρε πούστη το δικαίωμα στην ελευθερία, από πότε είναι κακούργημα να θες μια άλλη κοινωνία κι έναν διαφορετικό κόσμο;

Σε κοπανάν, σε φτύνουν, σου φορτώνουν και κάμποσα και έτοιμος ο τρομοκράτης, η κοινωνία που λέγαμε πριν ικανοποιημένη ησυχία τάξη κι ασφάλεια, δεν έχεις μόνο το κράτος απέναντι σου αλλά και την ίδια την κοινωνία, αυτή για την οποία λες ότι πέφτεις στη φωτιά, μιλάμε για παράνοια.

Όταν τα βλέπεις όλα από μέσα είναι αλλιώς. Μετράς τα πράγματα αλλιώς. Κοιτάς ποιους αφήνεις πίσω, λίγους ελάχιστους, πολλούς, έναν, αφήνεις όμως και πονάνε και ανησυχούν και κλαίνε και πονάνε κι αυτοί κι αναρωτιέσαι άξιζε το κόπο;

Σχεδόν πάντα αξίζει, γιατί όσοι μένουν πίσω κάνουν τα πάντα και μέσα στις τόσες ήττες έρχεται μια νίκη”.

 

Να συμπληρώσω κι εγώ λοιπόν πως πολλοί λίγουν μπορούν να φέρουν φως στο σκοτεινό μας υπόγειο.

Κεράκια οι περισσότεροι, φανάρια μερικοί, ήλιο κανένας.

Να συμπληρώσω επίσης πως η κοινωνία μας δεν θέλει να αλλάξει αν ήθελε θα το είχε κάνει χρόνια τώρα, θέλει απλά να ειρωνεύεται και να κατηγορεί όσους δεν φοβούνται γιατί κατά βάθος έτσι κρύβει τα χάλια και τους φόβους της, κρύβει το πόσο σάπια και μίζερη είναι. Αν ήθελε λοιπόν να αλλάξει θα το είχε κάνει και προφανώς καμία κοινωνία δεν είναι με όσους αγωνίζονται και μεταξύ μας δεν νομίζω πως θέλουν να είναι μαζί τους μια τέτοια κοινωνία.

Καλή σας ημέρα.

Η κοινωνία των από κάτω

24 Oct

Δεν ξέρω αν θα λέγεται σοσιαλισμός, δεν ξέρω αν θα λέγεται αναρχία, δεν ξέρω αν θα λέγεται άμεση δημοκρατία.

Ξέρω όμως πως αυτές οι δυνάμεις και τα υγιή ελεύθερα μυαλά πρέπει να στραφούν προς αυτή τη κατεύθυνση.

Ξέρω πως χρειαζόμαστε μια κοινωνία πιο ανθρωποκεντρική.

Μια κοινωνία που θα το βουλώσουν τα εμπορεύματα και οι τράπεζες για να μιλήσουν οι άνθρωποι.

Φτάνουν πια οι οικονομικές αναλύσεις, δεν μας αφορούν, δεν είμαστε και δεν θα γίνουμε οι λογιστές του καπιταλισμού, έχουμε ανάγκη να μιλήσουμε με τους συνανθρώπους μας, να τους βοηθήσουμε και να μας βοηθήσουν, φτάνει η παράνοια της ”οικονομικής κρίσης”, πρώτον δεν είναι οικονομικό το πρόβλημα αλλά ανθρωπιστικό και δεύτερον δεν είναι κρίση γιατί θα κρατήσει για πάντα.

Έτσι είναι οι κοινωνίες του καπιταλισμού, η εκμετάλευση συσσωρεύει κέρδη σε λίγους και οι τράπεζες κι όσοι βρίσκονται από πίσω πιέζουν μια ολόκληρη κοινωνία. Φτάνει…

Το είδαμε το έργο να παίζετε πολλές φορές και πια δεν γελάει και δεν κλαίει κανείς.

Γίναμε ρομποτάκια και χάσαμε τόσα χρόνια κυνηγώντας καριέρες, αυτοκίνητα, σπίτια χάσαμε το πιο βασικό την ανθρωπιά, άρα και την ίδια τη ζωή.

Όσες ώρες κι αν δουλέψουμε για να πάρουμε ένα σπίτι ή ένα αυτοκίνητο ποτέ αυτές οι ώρες δεν θα γυρίσουν πίσω, οπότε τις χάσαμε σίγουρα.

Η καριέρα τα λεφτά κι η δουλεία μας έφεραν κατάθλιψη αφού είχαμε στηρίξει τη ζωή μας πάνω σε αυτά και τώρα που κανείς δεν τα έχει νιώθει άχρηστος.

Από το σχολείο κιόλας όλοι ρωτάνε τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις;

Ελπίζω να γίνω ή μάλλον να παραμείνω άνθρωπος.

Οι οικονομικοί αναλυτές και τα παπαγαλάκια τους μπορούν επιτέλους να το βουλώσουν, αυτά έφεραν το φασισμό την πιο μισάνθρωπη θεώρηση δηλαδή μιας κοινωνίας.

Λέφτα δεν χρειαζόμαστε γιατί παράγουμε μόνοι μας ότι καταναλώνουμε.

Ούτε που θυμάμαι πόσες φορές έχω ακούσει τη λέξη μνημόνιο, ανάπτυξη, νέα μέτρα, ΔΝΤ, περικοπή συντάξεων, λιτότητα πιο μίζερες κι αντιερωτικές λέξεις δεν υπάρχουν.

Απλά μέσα στη καθημερινότητα και τη συνάφεια του κόσμου ξεχνιέσαι ξεχνάς τα σημαντικά και τα ανθρώπινα.

Ξεχνάς πόσο σημαντικό είναι να είσαι υγιής εσύ και οι γύρω σου, ξεχνάς να δίνεις το χέρι για να σηκωθούν όσοι έπεσαν, ξεχνάς πόσο σημαντικό είναι να τραγουδάς, να αυτοοργανώνεσαι έστω σε επίπεδο γειτονιάς, να χαμογελάς και να τρομάζουν.

Αυτό είναι η νίκη των από κάτω αυτών δηλαδή που αποτελούν τη πλειοψηφία που περνά να πάνδεινα από μικρές ελίτ.

Λύση υπάρχει κι είναι απλή καταργούμε στη πράξη το σύστημα τους ανταλλάσσουμε προϊόντα, σκέψεις και καταστρέφουμε ότι μας εξοργίζει, τόσο απλά ζωή μαγική.

Το μόνο και το πιο βασικό που χρειαζόμαστε είναι αγάπη για ζωή και συμμετοχή. Άμεση συμμετοχή όχι με αντιπροσώπους κάθε τέσσερα χρόνια, συναντιόμαστε σε στέκια και πλατείες αποφασίζουμε για ότι μας αφορά και δρούμε. Το σύστημα είναι τόσο αδύναμο που έχει την ανάγκη να δείχνει παντοδύναμο, είναι τόσο ψεύτικο που στηρίζεται στο χρήμα. Δεν ξέρει από συναισθήματα κι ανθρώπους γι’ αυτό και θα χάσει.

Αρκεί να μην χάσουμε εμείς την ανθρωπιά μας.

 

Video

Ένας άλλος κόσμος

20 Jun

Στον αντίποδα του εικονικού «success story» της ανεργίας, της καταστολής και του φόβου, μια άλλη πραγματικότητα είναι υπαρκτή, ένας άλλος κόσμος αλληλεγγύης, συνεργασίας και μοιράσματος. Χιλιάδες άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα έχουν πάρει τη κατάσταση στα χέρια τους και οικοδομούν ένα άλλο κόσμο εδώ και τώρα, πέρα από τη κρίση και τον καπιταλισμό, με δημιουργία, φαντασία και μεράκι. Γίνε μέρος της λύσης, σπείρε και εσύ το σπόρο της αλλαγής… Ένας άλλος κόσμος είναι υπαρκτός…

Παραγωγή, επιμέλεια, συνεντεύξεις, σενάριο: Ηλιόσποροι
Σκηνοθεσία, μοντάζ, εικονοληψία: Δημήτρης Μελέτης
Δεύτερη κάμερα: Στέλιος Μουράτογλου
Τίτλοι, γραφικά: Χατζηπανάγος Τάσος
Μίξη ήχου: Billy Widz
Μουσική από τους: One Drop Fwd, Fundracar, Professor Skank, Κακό Συναπάντημα, Direct Connection, AmP Outernational, Terminal 2012, Insom, Dub Riots, Wosui, Billy Widz

Copyleft Ηλιόσποροι 2013, το ντοκιμαντέρ είναι ελεύθερο για αναπαραγωγή και δημόσια προβολή με άδεια χρήσης: creative commons, non-commercial, non-derivatives 3.0 Ελλάδα.

Συμμετέχουν οι συλλογικότητες:
– Δίκτυο ανταλλαγών Πιερίας, noe.motherearth.gr
– Κοινωνικός συνεταιρισμός παραγωγών και καταναλωτών Κορινθίας, Συντροφεία
– Aυτοδιαχειριζόμενος Αγρός Ελληνικού,agroselliniko.blogspot.com
– Συνεταιρισμός Αλληλέγγυας Οικονομίας Συν.Αλλ.Οις, synallois.org
– Δίκτυο Ήλεκτρον Μυτιλήνης,diktyolesvou.wordpress.com
– Από κοινού, Kίνηση Τρικαλινών πολιτών για την αποανάπτυξη και την άμεση δημοκρατία, apokoinou.com
– Δίκτυο Οικοκοινότητα, oikodiktyo.espivblogs.net
– Δίκτυο ανταλλαγών και αλληλεγγύης Μαγνησίας ΤΕΜ, tem-magnisia.gr
– Δίκτυο Βότσαλο, votsalo.org
– Τράπεζα χρόνου πλατείας Συντάγματος, time-exchange.gr
– Κοινωνική κουζίνα «Ο άλλος άνθρωπος», oallosanthropos.blogspot.com
– Συνεταιριστικό καφενείο Ακαδημίας Πλάτωνα — Ευρωπαϊκό Χωριό, european-village.org
– Αυτοδιαχειριζόμενο Πάρκο Ναυαρίνου και Ζωοδόχου Πηγής, parkingparko.espivblogs.net
– Free & Real, freeandreal.org, telaithrion.freeandreal.org
– Lacandona, lacandona.gr
– Νέα Γουινέα, neaguinea.org

Το ντοκιμαντέρ μεγάλης διάρκειας «Ένας άλλος κόσμος» γυρίστηκε με αφορμή το 1ο Εναλλακτικό Φεστιβάλ Αλληλέγγυας και Συνεργατικής Οικονομίας που διοργανώθηκε τον Οκτώβριο του 2012 στο Ελληνικό από μια ανοιχτή αμεσοδημοκρατική συνέλευση και υποστηρίχθηκε από δεκάδες συλλογικότητες. Επιχειρεί μια ενδεικτική καταγραφή μερικών από τις κυριότερες πρωτοβουλίες που ασχολούνται με τη μετάβαση σε ένα άλλο κόσμο εδώ και τώρα, πέρα από τον καπιταλισμό και την κρίση, μέσα από συνεντεύξεις και επί τόπου επισκέψεις. Επίσης αποτελεί μια συνέχεια παρουσίασης και ενδυνάμωσης αυτού του «άλλου κόσμου» που ξεκίνησε με τη μετάφραση στα ελληνικά και τη προβολή του ντοκιμαντέρ «Φόρος τιμής στην Καταλονία ΙΙ» σε όλη την Ελλάδα, αλλά και με την ανάπτυξη της ηλεκτρονικής πλατφόρμας δικτύωσης «Ένας άλλος κόσμος».

Πηγή: iliosporoi.net

%d bloggers like this: