Tag Archives: αυτονομία

Ο παράδεισος της Νταμανχούρ

19 May

Χρόνια πολλά!!! Σας έλειψε το μικρό και πανέξυπνο σαλιγκαράκι σας ε? Χαίρομαι!!! Πέρασα τις ωραιότερες διακοπές όλης της σαλιγκαρίσιας ζωής μου. Αυτή την φορά επισκεφθήκαμε την Ιταλία με τον Ταξιδευτή, την Νταμανχούρ! Ούτε κι εσείς την ξέρετε ε? Λοιπόν θα σας πω όλα όσα έμαθα από το ταξίδι μου.

Η Νταμανχούρ είναι λοιπόν ένα μεγάλο αυτόνομο χωριό κρυμμένο στα βουνά της βόρειας Ιταλίας. Όταν έφτασα εκεί νόμιζα πως ήμουν στον παράδεισο, αφού συνέχεια σκεφτόμουν πως μάλλον με πάτησε κατά λάθος ο ταξιδευτής και αυτά που βλέπω τώρα είναι τα Ιλλύσια Πεδία… Πράσινοι μικροί κήποι πλαισίωναν χαριτωμένα μικρά σπιτάκια. Και ζαρζαβατικά σε κάθε κήπο…πολλά ζαρζαβατικά..!

Damanhur9

Το 1975 μία μικρή ομάδα 12 ατόμων πήγε και εγκαταστάθηκε σε αυτό το μέρος με σκοπό να φτιάξει ένα αυτόνομο και αυτοσυντήρητο χωριό. Το 2005 τα Ηνωμένα Έθνη την αναγνώρισαν ως μοντέλο βιώσιμης κοινωνίας και το 2010 οι κάτοικοι έφτασαν τους 1000!

Η κάθε οικογένεια- ομάδα της Νταμανχούρ, καλλιεργεί τα λαχανικά της σε κήπους, μαζεύει βρόχινο νερό σε δεξαμενές και χρησιμοποιεί την ηλιακή ενέργεια.

Τα παιδιά πηγαίνουν στο σχολείο που ως υποχρεωτικό μάθημα υπάρχουν τα… ταξίδια, από την ηλικία τους ενός έτους. Άκουσα τον δάσκαλο να σχολιάζει πως δεν είναι επαρκής μόνο η μάθηση από τα βιβλία, αλλά είναι απαραίτητη και η βιωματική μάθηση.

6056133348_5d57b4b213_z

Έτσι τα παιδιάκια αυτού του μικρού χωριού φέτος θα βρεθούν στην Αφρική να δουν και να μάθουν!

Μασουλώντας ένα γογγύλι αναρωτιέμαι γιατί δεν κάνουμε και εμείς το ίδιο στην Ελλάδα? Καλά σίγουρα στο σχολείο μάθαμε κάποια πράγματα για την Αφρική και την Κίνα…είναι όμως το ίδιο με το να το ζήσεις? Αν κρίνω από τις αντιδράσεις από ένα πρόσφατο ντοκιμαντέρ…σίγουρα δεν είναι!

Συνέχισαν να μιλάνε πολύ ώρα για την σπορά και για τις καιρικές συνθήκες ώσπου άκουσα κάτι για το Βατικανό. Στο χωριό έχουν έναν ναό που μέσα είναι ζωγραφισμένοι όλοι οι θεοί. Στην Ρώμη λένε διάφορα σενάρια για το τι μπορεί να είναι σκορπώντας συχνά πανικό με τις τρελές τους ιστορίες και παράλληλα σύμπαντα και πύλες που οδηγούν σε άλλους κόσμους…

DSC_0179

Τραγανίζοντας ένα τρυφερό μαρουλάκι μονολογώ… Έλα τώρα ακόμα κι εγώ που είμαι απλά ένα σαλιγκάρι και ξέρω ότι οι ζωγραφιές στους τοίχους δεν πειράζουν κανέναν, δεν μπορούν να κάνουν κακό…

Ύστερα βλέπω έναν κύριο με ένα τεράστιο χαμόγελο που λέει “Ζούμε σε άσχημες εποχές και χρειαζόμαστε τα όνειρα πιο πολύ από ποτέ”. Και η Νταμανχούρ το ’75 ήταν απλά το όνειρο κάποιου και τώρα έχει χίλιους κατοίκους και δικό της σύνταγμα και νόμισμα…

6146364559_b2d9c2b6de

Χμ! Χαμόγελο, όνειρο…μάλλον αυτό τελικά φοβάται το Bατικανό και όχι μια παλέτα χρωμάτων.

-Έλα Γκάρυ, ώρα να φεύγουμε, λέει ο Ταξιδευτής.

Το ραπανάκι μου έκατσε στο λαιμό, άρχισα να σκαρφαλώνω σε ένα κλαδάκι να κρυφτώ. Μέσα μου ούρλιαζα “όοοοοοχιιιιι”, άσε με εδώ, γραπώθηκα στο κλαδάκι με όλη μου την δύναμη ακούγοντας τα βήματα του να με πλησιάζουν και ένα δάκρυ κύλησε αργά αργά πάνω στην κεραία μου…

-Έλα Γκάρυ, πρέπει να πάμε και στο ελληνικό αυτόνομο χωριό, είπε ο ταξιδευτής και με ξεκόλλησε με τα δάχτυλα του…
Κι άλλο χωριό ??? ΤΕΛΕΙΑ!!!

Ένα… γαλατικό χωριό στο Ισραήλ!

5 Apr

Γειαα σας! Αυτή τη φορά ταξίδεψα σ’ ένα αναρχικό χωριό στο Ισραήλ… Φανταστικό? Κι όμως αληθινό!
Το χωριό λέγεται Κλιλ.

Όταν άκουσα τον Ταξιδευτή να μιλάει μέσα στο αεροπλάνο για αναρχία και αυτονομία, ζάρωσα από τον φόβο μου. Θυμήθηκα όλα όσα ακούω στα δικά μας δελτία ειδήσεων και το μόνο που ήξερα σχετικά, ήταν βία, ξυλοδαρμοί και επεισόδια… Πλάκα θα χει να φάει καμιά τάβλα κατακούτελα ο Ταξιδευτής μήπως έτσι και βάλει μυαλό και αλλάξουμε προορισμούς.

Τις κεραίες μου τόλμησα να τις βγάλω από την τσάντα ώρες αφού είχαμε φτάσει και αφού είχα σιγουρευτεί για τα καλά ότι επικρατούσε ησυχία.
Σε αντίθεση με όσα άκουγα λοιπόν εγώ το μόνο που αντίκρισα ήταν χαμογελαστούς και ήρεμους ανθρώπους. Σύρθηκα στο καπέλο του Ταξιδευτή για να έχω πλήρη εικόνα και να μάθω την ιστορία του τόπου.

Το χαμένο στο πράσινο... αυτόνομο Κλιλ

Το χαμένο στο πράσινο… αυτόνομο Κλιλ

Το 1979 η Ισραηλινή κυβέρνηση παραχώρησε ακαλλιέργητες δημόσιες εκτάσεις, σε μετανάστες, προβλέποντας όλους τους αναπτυξιακούς και πολεοδομικούς σχεδιασμούς. Όμως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Οι πρώτες οικογένειες που βρέθηκαν στο Κλιλ αποφάσισαν πως είναι καλύτερα να ζήσουν βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Έτσι το χωριό έμεινε μακριά από όλες τις ευκολίες της εποχής( άσφαλτος, δημόσια ηλεκτροδότηση κ.τ.λ) και χτισμένο στην μέση του πουθενά , αν και στην πραγματικότητα σε απόσταση αναπνοής του από τα σύνορα του Λιβάνου, παραμένει περήφανο μέχρι και σήμερα.

14102010000150056

woodcottage

Τα σπίτια μακριά χτισμένα το ένα από το άλλο και χωρίς όρια ιδιοκτησίας. Οι πινακίδες γραμμένες στο χέρι. Τα χωράφια φροντίζουν για την διατροφή των οικογενειών και φυσικά μποτιλιαρίσματα κορναρίσματα και χαμός στις δημόσιες υπηρεσίες είναι απλά γεγονότα για τα οποία έχουν ακούσει απλά, γιατί στο Κλιλ βασιλεύει η ηρεμία μια και τίποτα από αυτά δεν υπάρχει.

14102010000162207

223513_518794384839741_293266261_n

Η παραγωγή των βρώσιμων προιόντων, οι ανεμογεννήτριες και τώρα τελευταία τα ενοικιαζόμενα δωμάτια είναι αρκετά για την οικονομία του μέρους και για να ζουν οι 1000 κάτοικοι μια ζωή χωρίς ελλείψεις. Φαντάζομαι βέβαια ότι στην Ισραηλινή κυβέρνηση αυτό το μικρό χωριό θα είναι τεράστιος πονοκέφαλος…

Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που εγώ είχα μάθει από τα ΜΜΕ και αυτά που είδα. Σύρθηκα μασουλώντας ένα μαρουλάκι, μπερδεμένος στις σκέψεις μου… Ίσως τελικά και οι αναρχικοί να είναι σαν τα νομίσματα, να έχουν κι αυτοί δύο όψεις ανάλογα με τις καταστάσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

379337_518794331506413_235386851_n

 

* Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Κλιλ εδώ και στο Facebook εδώ

%d bloggers like this: