Tag Archives: διαδηλώσεις

Φέργκιουσον Ώρα Μηδέν: Η Αμερική ατενίζει το παρελθόν

26 Nov

Protestors observe a moment of silence as they gather in front of the White House.  AP Photo Manuel Balce Ceneta

Αυτή τη στιγμή στο Φέργκιουσον, στη Νέα Υόρκη, στο Σικάγο, και όπου αλλού διαδηλώνουν μαχητικά οι Αμερικανοί, γράφεται ιστορία. Με τον ίδιο τρόπο που γραφόταν ιστορία τον ελληνικό Δεκέμβρη του ’08, τον αιγυπτιακό Φλεβάρη στην πλατεία Ταχρίρ και πέρσι στο τουρκικό πάρκο Γκεζί. Ανεξάρτητα από το όποιο πρόσκαιρο αποτέλεσμα, οι συνέπειες και η σημασία αυτών των γεγονότων θα φανούν στο εγγύς μέλλον, όταν κάποια στιγμή ενωθούν με τα νέα και παλιά θραύσματα συλλογικής αντίστασης και συνείδησης.

Τα γεγονότα που λαμβάνουν χώρα στην πολιτεία του Μιζούρι μετά την είδηση περί αθώωσης του δολοφόνου αστυνομικού, και η αποφασιστική αντίδραση των εξεγερμενών κατοίκων (λευκών και έγχρωμων) του Φέργκιουσον κατά των δυνάμεων καταστολής, είναι αδιαμφισβήτητα ιστορικής σημασίας για ένα κάρο λόγους που έχουν απαριθμήσει οι διάφοροι σχολιαστές, αναλυτές και ιστότοποι. Μάλιστα, διάσημες προσωπικότητες έσπευσαν να εκφράσουν τη λύπη τους για τον τραγικό χαμό, μαζί βέβαια με κάποια άστοχα σχόλια περί “ηρεμίας” και “όχι αντιεκδίκησης”, που δείχνουν ότι το να δηλώσουν κάτι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι πιο ουσιαστικό από το περιοχόμενο.

Τα σχόλια όλων αυτών ωχριούν μπροστά σε αυτήν την ανακοίνωση βετεράνων Αμερικανών στρατιωτών, που καλούν την Εθνοφυλακή να αφήσει τα όπλα και να σταθεί στο πλευρό των διαδηλωτών.

3039e790330347aeaa74b6ef809bdb29_5538fa27282b492cbb42a6afed7484c1_1_original.png

Πέραν των όσων (σωστών) έχουν ειπωθεί, είναι ιστορικής σημασίας α) επειδή αποτελούν ένα ατράνταχτο δείγμα ότι ο δομικός ρατσισμός του αμερικανικού κράτους είναι ολοζώντανος, παρά τις κατά καιρούς περισπούδαστες και βερμπαλιστικές αναλύσεις ή το “κουκούλωμα” και β) γιατί προσφέρουν το πάτημα να επανέλθουν στην κόχη της συλλογικής μνήμης οι μοναδικοί αγώνες κατά της ταξικής και της φυλετικής ανισότητας που είχε δώσει τον προηγούμενο αιώνα ένα μεγάλο μέρος της αμερικανικής κοινωνίας.

Ξεκινώντας από το πρώτο, πρέπει να σημειωθεί ότι το αυτό ξέσπασμα της μαύρης κοινότητας δεν οφείλεται αποκλειστικά στη δολοφονία του 18χρονου Μάικλ Μπράουν. Αναφέραμε πριν τον “δομικό ρατσισμό” και ο όρος αυτός πράγματι μπορεί να αποτυπώσει το φαινόμενο που συντελείται τις τελευταίες δεκαετίες στο Μιζούρι (και αλλού βέβαια). Το Μιζούρι ανήκε στις δουλοκτητικές πολιτείες μέχρι και το τέλος του Αμερικανικού Εμφυλίου (1865), απ’όταν φαινομενικά ο έγχρωμος πληθυσμός άρχισε να εισέρχεται σε μια διαδικασία θεσμικής και κοινωνικής ένταξης.

Ωστόσο, στο μεταίχμιο 19ου-20ου αι. η διαδικασία αυτή δέχθηκε ισχυρούς κλυδωνισμούς, αν και μπορούμε να πούμε ότι ποτέ δεν πήρε ουσιαστικό χαρακτήρα. Εκείνη την περίοδο, ο έγχρωμος πληθυσμός του Σεντ Λούις (το Φέργκιουσον είναι προάστιο της πόλης) αυξήθηκε σημαντικά. Οι λευκοί συνέχιζαν να μένουν σε διαφορετικές συνοικίες από τους μαύρους και μάλιστα το 1915 ψηφίστηκε νόμος που προέβλεπε ότι δεν επιτρεπόταν να μετακομίσει ένας πολίτης σε συνοικία που κατά 75% κυριαρχείτο από άτομα διαφορετικής φυλής. Οταν μάλιστα αργότερα ο νόμος καταργήθηκε, η διοίκηση Κτηματομεσιτών του Σεντ Λούις καθιέρωσε την πρακτική υπογραφής “διαθηκών” εκ μέρους λευκών, που δεσμεύονταν ότι δεν θα παραχωρούσαν τα σπίτια τους σε μαύρους για τα επόμενα 50 έτη (καταργήθηκε το 1949). Στον αντίποδα, οι έγχρωμοι κτηματομεσίτες δέχθηκαν μπαράζ επιθέσεων και απειλών θανάτου (ακόμα και βομβιστικές ενέργειες σε οικίες), ενώ παρόμοια συμπεριφορά από λευκά τάγματα εφόδου δέχονταν οικογένειες που μετακόμιζαν σε “άσπρες” γειτονιές” ή χρησιμοποιούσαν κοινόχρηστους χώρους.

B3Qy2XTIQAA5A8_.jpg large

Γενικότερα, τουλάχιστον μέχρι και τη δεκαετία του ’60, μέσω του αυστηρού καθορισμού παροχής στεγαστικών δανείων για υποθηκευμένα σπίτια, η Ομοσπονδιακή Αρχή Στέγασης προωθούσε σταθερά τακτικές φυλετικού διαχωρισμού.
Κατά τον Lipsitz: “Ακόμα και όταν εξαφανίστηκαν οι άμεσες αναφορές σε φυλετικά χαρακτηριστικά από τα εχγειρίδια των ομοσπονδιακών ελεγκτών, η φυλή παρέμεινε ο καθοριστικός παράγοντας σχετικά με το αν οι δανειολήπτες θα λάμβαναν χορηγούμενα στεγαστικά δάνεια από την Ομοσπονδία. Από το 1962 έως 1967, μόνο το 3.3% από 400.000 τις υποθήκες της ΟΑΣ στην ευρύτερη περιοχή του Σεντ Λούις πήγε σε μαύρους..”. Ετσι λοιπόν, από τη δεκαετία του ’70 και ύστερα ξεκίνησε η συστηματική μετοίκηση των μαύρων στα υποβαθμισμένα προάστια προς βορρά και ανατολή, όπου εντάσσεται και το Φέργκιουσον.

Αφού το “πρόβλημα” απομακρύνθηκε, ή έστω απομονώθηκε, “σχεδόν κάθε απόφαση που έχει παρθεί έκτοτε σχετικά με τον αστικό σχεδιασμό, την εκπαίδευση, την εργασία, τα μέσα μεταφοράς, τη φορολογία, τη στέγαση και την υγεία λήφθηκε για να εξυπηρετεί τις προτιμήσεις, τα προνόμια και την ιδιοκτησία που απέκτησαν οι λευκοί από ένα ρητά και υπερβολικά μεροληπτικό περιβάλλον αγοράς”.

Ετσι λοιπόν, βάσει έρευνας του 1990, το Σεντ Λούις κρίθηκε η 11η πιο “διαχωρισμένη” πόλη ανάμεσα σε πάνω από 200 μητροπολιτικές περιοχές των ΗΠΑ, γεγονός που στάθηκε αφορμή για το περιοχόμενο ενός ντοκιμαντέρ του BBC.

Παρά τις όποιες μετριάσεις έχουν παρουσιαστεί τις τελευταίες δύο δεκαετίες σε πολλές πτυχές του φυλετικού ρατσισμού, η αμερικανική κοινωνία μοιάζει ανίκανη ακόμα να αποβάλλει τα σύνδρομα ανωτερότητας απέναντι στους μαύρους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η στάση της αστυνομίας απέναντι στη μαύρη κοινότητα, και ειδικά απέναντι στη νεολαία. Κάθε μέρα στο Φέργκιουσον, στα άλλα προάστια, στην πολιτεία του Μιζούρι και γενικότερα σε πολλές γωνιές της χώρας, αστυνομικοί σταματούν στον δρόμο -υποτίθεται- για έλεγχο νεαρούς μαύρους, χρησιμοποιώντας λεκτική και σωματική βία, ενώ μπορούν να φορτώνουν εύκολα κατηγορίες χωρίς οι ίδιοι να υφίστανται συνέπειες. Η συμπεριφορά της ασυνομίας έχει μάλιστα την παθητική υποστήριξη μεγάλου μέρους του λευκού πληθυσμού. Να ασημειωθεί επίσης ότι τα πρόστιμα που συχνά ακολουθούν τον “έλεγχο” αποτελούν μια από τις σημαντικότερες πηγές εσόδων του δήμου.

eaae5027404d416396b95e93401ffbdf_5538fa27282b492cbb42a6afed7484c1_1_original

Εύλογα λοιπόν γίνεται αντιλητός ο συσσωρευμένος επί γενεές θυμός των εξεγερμένων πολιτών του Φέργκιουσον.

Βέβαια, δεν πρέπει να παραλείπεται και η ταξική πλευρά του ζητήματος. Τα γκέτο και οι “κόκκινες γραμμές” δεν διαχωρίζουν μόνο μαύρους και άσπρους αλλά και εύπορους με πτωχούς. Φυσικά αυτό δεν σημαίνει ότι όλοι οι λευκοί είναι και εύποροι ή το αντίθετο, όμως συχνά συμβαδίζει, ειδικότερα σε συγκεκριμένες περιοχές.

Εξ ου και πρέπει να ενώσουν τις δυνάμεις τους όχι μόνο τα μέλη της μαύρης κοινότητας, αλλά και όλοι όσοι αντιλαμβάνονται την αισχρή δομή αυτού του αμερικανικού απαρτχάιντ που συνεχίζει να υφίσταται, με αλλοιωμένη μορφή αλλά ίδια ουσία, στον 21ο αιώνα. Στη χώρα όπου ένας μαύρος άνθρωπος σκοτώνεται κάθε 28 ώρες.

rotestors march up Seventh Avenue towards Times Square in NYC.  AP PhotoJohn Minchillo

Κάποτε η Αμερική αποτελούσε το ισχυρότερο πεδίο ταξικών αγώνων, σε μια περίοδο μάλιστα που ο καπιταλισμός και οι πιστοί του υψώνονταν άπιαστοι και κτηνώδεις. Κάποτε τα συνδικάτα της καλούσαν απεργία και έτρεμε η γη. Αν κάποια στιγμή ο λαός της τα θυμηθεί αυτά, ίσως τελικά η κατάρρευση του συστήματος έλθει από τη “μήτρα” του.

 

ef1a4edb1bd24b5bbb1d92103f98fe2c_5538fa27282b492cbb42a6afed7484c1_1_original

 

Διάβασε:

Howard Zinn: A People’s History of the United States

George Lipsitz: How Racism Takes Place

Philip Dray: There Is Power in a Union, The Epic Story of Labor in America

 

Θυμήσου:

Palikari – O Luis Tikas και η σφαγή του Λάντλοου

Ταξισυνειδησία – Η άγνωστη ιστορία του ελληνοαμερικανικού ριζοσπαστισμού

Advertisements

Η ώρα της Τουρκίας (;)

1 Jun

419106_10151385728206792_1986170855_n

Μια ηλιόλουστη μέρα ξημερώνει και η γέφυρα του Βοσπόρου έχει πλημμυρίσει από δεκάδες χιλιάδες διαδηλωτές κάθε ηλικίας, που έχουν ξεκινήσει από την Ανατολία με κατεύθυνση την Ταξίμ. Συγκρούσεις έχουν ξεσπάσει κοντά στην Μπεσίκτας. Για την ακρίβεια ποτέ δε σταμάτησαν. Ενώ μπάτσοι προσπαθούν να φτιάξουν φράγματα για να αποτρέψουν τους διαδηλωτές να προσεγγίσουν την πλατεία Ταξίμ.

Αυτό που συμβαίνει αυτή τη στιγμή στην Τουρκία είναι μια γενικευμένη κοινωνική εξέγερση και ύστερα απ’ όλη αυτή την δολοφονική καταστολή βασικό αίτημα των διαδηλωτών είναι η παραίτηση της κυβέρνησης. Το πάθος των εξεγερμένων είναι απερίγραπτο, αν λάβουμε υπόψη ότι οι περισσότεροι που συμμετείχαν στις ολονύχτιες συγκρούσεις παραμένουν άυπνοι στους δρόμους και οργανώνονται ακόμα καλύτερα. Τα μηνύματα που στέλνουν οι ίδιοι μιλάνε για την οργή που νιώθουνε απέναντι στους κρατικούς λειτουργούς, που καταστέλλουν και δολοφονούν, μιλάνε για ελευθερία και για το αντίτιμο της, τον αγώνα με κάθε μέσο και κόστος.

Από την άλλη το καθεστώς κρύβεται και δεν έχει κάνει καμία δήλωση για τα χθεσινά γεγονότα. Ενώ την ίδια στιγμή στέλνει εκατοντάδες μπάτσους με αεροπλάνα από την Αττάλεια με κατεύθυνση την Ισταμπούλ θέλοντας έτσι να ενισχύσει τις εκεί δυνάμεις καταστολής που σήμερα θα έχουν απεναντί τους παραπάνω κόσμο και σίγουρα περισσότερη οργή.

Η τηλεόραση επιβεβαιώνει με απόλυτο τρόπο την ρήση: The revolution will not be televized

Πορεία αλληλεγγύης γίνεται αυτή την ώρα στο Los Angeles και τον Καναδά

Βίντεο από τα νυχτερινά που αποτυπώνει την αποφασιστικότητα και την αλληλεγγύη μεταξύ των εξεγερμένων

Πηγή: athens.indymedia.org

%d bloggers like this: