Tag Archives: Ισραήλ

Ελληνικά ΜΜΕ και Γάζα 2014: Καταδικάστε την Παλαιστίνη απ’ όπου κι αν προέρχεται

2 Aug

Την ώρα που οι νεκροί στη Γάζα έχουν ξεπεράσει τους 1.500, δίνεται μια καλή αφορμή για να παρατηρήσει κανείς την πραγματικά θαρραλέα προσπάθεια των περισσότερων ελληνικών καθεστωτικών ΜΜΕ και των υπαλλήλων τους να αναθεωρήσουν τον ρόλο του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό. Διαφαίνεται δηλαδή μια συστηματική προσπάθεια “εξισορρόπησης των ευθυνών” και “αποδαιμονοποίησης” της ισραηλινής πολιτικής μέσω μακροσκελών άρθρων και επιφανειακών αναλύσεων, που σε όσους γνωρίζουν τι σημαίνει “παλαιστινιακό ζήτημα” και δεν είναι δημοσιογράφοι του FOXNews, θα προκαλούσε τουλάχιστον θυμηδία.

Κοινώς, μια γελοία απόπειρα εφαρμογής του “Καταδικάστε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται” σε διεθνές επίπεδο.

Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε για την τηλεοπτική πλευρά του φαινομένου, διότι η αποσπασματική φύση του μέσου το μετατρέπει σε μια εικονική αναπαράσταση της κυρίαρχης γραμμής του ελληνικού τύπου.

10534453_869437433083549_5492137575441552045_n

Να σημειωθεί επίσης ότι η μικρή βιβλιογραφία του παρόντος άρθρου προέρχεται εξολοκλήρου από Ισραηλινούς συγγραφείς.

Σταχυολογώντας λοιπόν τα κύρια σημεία στα ελληνικά “αναθεωρητικά” κείμενα για το Παλαιστινιακό, οι σκέψεις των δημοσιογράφων, αρθρογράφων και των λοιπών -γράφων περιστρέφονται γύρω από τρεις κύριους θεματικούς άξονες:

1. Οι επίθεσεις του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους δεν είναι γενοκτονία, δεν είναι δολοφονίες αμάχων και λοιπά γραφικά που ακούγονται εν έτει 2014 πια, παρωχυμένα, αλλά ένα ζήτημα που είναι καιρός να θεαθεί χωρίς παρωπίδες.

2. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι οι “καλοί” της υπόθεσης διότι έχουν εκλέξει την “τρομοκρατική οργάνωση” της ΧΑΜΑΣ και χρησιμοποιούν και αυτοί βία κατά των Ισραηλινών.

3. Η ελληνική κοινή γνώμη παρουσιάζει αντισημιτικά συναισθήματα επειδή συνήθιζε τις τελευταίες δεκαετίες να δηλώνει συμπαράσταση στους Παλαιστίνιους και να κατακρίνει τις πρακτικές του ισραηλινού κράτους.

Προκειμένου να τεθούν τα πράγματα σε σωστή βάση είναι χρήσιμο να κατευθυνθούμε πρώτα στη ρίζα του ζητήματος, η οποία βρίσκεται στη γενικότερη τάση δημιουργίας των εθνών-κρατών του 19ου αι. αλλά απλώνεται και ισχυροποιείται στα μέσα του 20ου αι. Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948, μετά το τέλος ενός πολέμου που οι Ισραηλινοί αποκαλούν Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και οι Παλαιστίνιοι Νάκμπα – η καταστροφή. Ένας τρομαγμένος και κατατρεγμένος λαός έψαχνε να βρει καταφύγιο και κράτος, και το κατόρθωσε μ’ ένα φοβερό τίμημα εις βάρος ενός άλλου λαού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948, περισσότερο απ’ το μισό του τότε παλαιστινιακού πλυθησμού —1.380.000 άνθρωποι— εκδιώχθηκε από την πατρίδα του από τον ισραηλινό στρατό. Μολονότι το Ισραήλ ισχυρίστηκε επίσημα ότι η πλειοψηφία των προσφύγων ήταν φυγάδες και δεν απελάθηκαν, αρνήθηκε εντούτοις να επιτρέψει την επιστροφή τους, όπως επέβαλε μια απόφαση του Ο.Η.Ε. λίγο μετά τον πόλεμο του 1948. Έτσι, το έδαφος του Ισραήλ αποκτήθηκε μέσω της εθνοκάθαρσης των αυτόχθονων Παλαιστινίων κατοίκων. Η προπαγάνδα του “Μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη”, αποδεικνυόταν όσο αισχρή ακουγόταν.

Το 1967, μετά από τον “Πόλεμο των έξι ημερών” με τρεις γειτονικές αραβικές χώρες, το Ισραήλ κατέκτησε και έθεσε υπό την κατοχή του τη Δυτική Όχθη (από την Ιορδανία), τη Λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά (από την Αίγυπτο, επεστράφη αργότερα), και τα Υψίπεδα του Γκολάν (από τη Συρία). Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1967 ένα νέο κύμα Παλαιστινίων προσφύγων δραπέτευσε από τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, 250.000 άνθρωποι. Περί τα τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να ζουν σήμερα σ’ αυτές τις δύο περιοχές, υπό ισραηλινή κατοχή, περικυκλωμένοι από ισραηλινούς οικισμούς εποίκων που εγκαταστάθηκαν στο έδαφος τους.

xartis11406443102

Το Ισραήλ δημιουργήθηκε πάνω στα αιματοβαμμένα θεμέλια των παλαιστινιακών ερειπίων χρησιμοποιώντας ωμή στρατιωτική βία, αριστοτεχνική προπαγάνδα βασισμένη σε βοσκούς που κυκλοφορούσαν στην Παλαιστίνη πριν χιλιετίες, στα θύματα του Ολοκαυτώματος, αλλά και σε ιμπεριαλιστικές πρακτικές εξολόθρευσης πληθυσμών και συστηματικού αποικισμού που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αρχαία χρόνια και τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Ακούστηκε ένα εκπληκτικό επιχείρημα για όλα αυτά (αθάνατη “Κ”), που ισχυρίζεται ότι δεν τρέχει τίποτα που το Ισραήλ δεν αφήνει τους Παλαιστίνιους να δημιουργήσουν κράτος, γιατί έτσι κι αλλιώςς αυτό θα είναι σαν τις υπόλοιπες φανατισμένες “ισλαμοδημοκρατίες” της Μέσης Ανατολής. Ίδια λογικής συμπέρασμα με το ναζιστικό “σκοτώνουμε όλους τους Εβραίους τώρα γιατί θα μετά θα είναι μάστιγα για τον κόσμο”. Πώς αλλάζουν οι καιροί…

Όπως ανέφερε και ο Ισραηλινός φιλόσοφος Γεσαγιάχου Λάιμποβιτς, «Ένα κράτος που κυβερνά έναν εχθρικό πληθυσμό ενάμισι έως δύο εκατομμυρίων ξένων (ο τότε αριθμός των Παλαιστινίων στις κατεχόμενες περιοχές) δεν μπορεί παρά να μεταβληθεί σ’ ένα κράτος Σιν Μπετ (αστυνομικό κράτος), με όλα όσα αυτό συνεπάγεται όσον αφορά το πνεύμα της εκπαίδευσης, την ελευθερία λόγου και σκέψης και τη δημοκρατία”.

Η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους διατηρήθηκε εξ αρχής σε αυτό το επίπεδο κι αυτό δεν είναι κάποια αποκάλυψη, αλλά μια θλιβερή συνέπεια που απορρέει από ένα από τα πλέον μιλιταριστικα, εθνικιστικά κράτη του πλανήτη με τον ρατσισμό κατά των Αράβων θεσμοθετημένο στο κοινωνικοπολιτικό και νομοθετικό του οικοδόμημα. Από τη δεκαετία του ’70 και ύστερα, θα φέρει και την πολιτική-επικοινωνιακή-στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ. Οι δεκάδες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις-μακελειά, τα ηλεκτροφόρα τείχη του σήμερα, η μηδενική αναγνώριση πολιτικών δικαιωμάτων στους Παλαιστίνιους, η μη δυνατότητα μετακίνησης, η στέρηση πρόσβασης σε πηγές ύδατος, η στόχευση κτηρίων αμάχων, ο εμπορικός αποκλεισμός και μύρια όσα ακόμα επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους.

Συνεπώς, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να τοποθετηθεί η χρόνια αντίσταση των Παλαιστινίων απέναντι σε αυτήν την κατάσταση στο ίδιο καζάνι με την ιμπεριαλιστική βία των Ισραηλινών.

10458893_724677940937941_4171226710152736677_n

Δεν είναι όλες οι βίες ίδιες, όσο κι αν χτυπιούνται οι ψευτο-αναλυτές του ΣΚΑΙ και του Mega. Οπως δεν ήταν ίδια η βία του Βερκιγγετόριγα, των Ινδιάνων της Αμερικής, και του Κολοκοτρώνη. Φυσικά και θα εμφανιστούν και ακραίες μορφές βίας σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως οι καμικάζι στα λεωφορεία της Ιερουσαλήμ.

Αλλά τι έχει προηγηθεί; Και πέραν τούτου, τι άλλο θεωρεί ακραίο η αναθεωρητική πλευρά. Προφανώς είναι ακραίο να πολεμάς αυτούς που θέλουν να σε λιώσουν σαν σκουλήκι στο έδαφος. Είναι ακραίο να χρησιμοποιείς όπλα απέναντι στον τελευταίας τεχνολογίας χρησιμοποιούμενο εξοπλισμό του Ισραήλ που εισβάλλει στη Γάζα συντρίβοντας νοσοκομεία, σχολεία και παιδικά κορμιά στην άμμο. Ισως επειδή κάτω από το τέρμα που έπαιζαν υπήρχε σύραγγα για την Αίγυπτο. Δεν είναι “διαμάχη”, είναι εισβολή, δεν “πεθαίνουν αθώοι”, δολοφονούνται.

Αν λοιπόν όλα αυτά είναι ακραία, ας αναλογιστεί κάποιος το εξής απλό:

558963_533656379995601_1529305301_n

Η γενική στάση των ελληνικών κομμάων απέναντι στο “Παλαιστινιακό” ίσως ήταν από τις ελάχιστες φορές που δεν προκαλούσε κατακραυγή από το σύνολο του λαού και του πολιτικού κόσμου. Η στήριξη όμως, έστω και στα λόγια, που συνήθιζε να εκφράζει προς τους Παλαιστίνιους η ελληνική πλευρά, φυσικά και δεν συνιστά στοιχείο αντισημιτισμού. Αυτή είναι η προπαγάνδα του Ισραήλ που βαφτίζει αντισημιτική οποιαδήποτε στάση αντιδρά στην ξεδιάντροπη πολιτική του. Ο αντισημιτισμός υπάρχει όντως στην Ελλάδα, αλλά χάρις στους 700.000 που ψήφισαν χ.α. και Λάος αλλά και τα υπόλοιπα φασισταριά που κρύβονται πίσω από τον μανδύα της ΝΔ. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά που “διαφεύγει” από τους κουραδοαναλυτές των έγκριτων φυλλάδων. Μάλλον επειδή τα πραγματικά αφεντικά της χώρας έχουν πλέον ισχυρούς επαγγελματικούς δεσμούς με τα ισραηλινά κεφάλαια και οι πιλότοι αμφότερων κάνουν πισωκολλητά στον εναέριο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Δεν τους αδικώ. Δεν γνωρίζουν τη σημασία του αγώνα και της θυσίας παρά μόνο του σκύλου, του μπάσταρδου πιστού σκύλου. Δεν το γνωρίζουμε πια ως λαός, ή ακριβέστερα το ξεχάσαμε. Οι μεγαλύτερες γενιές πολιτών αυτής της ελληνικής κοινωνίας απέδειξαν τα τελευταία χρόνια ότι η ησυχία τους, περιχαρακωμένη μέσα στο μισογκρεμισμένο νοικοκυριό τους, είναι ό, τι πολυτιμότερο μέσα στη μιζέρια της άγνοιας.

Πάντως σήμερα, αυτή τη γνώση κατέχουν οι Παλαιστίνιοι. Οπως υπέδειξε πρώτα ο Θουκυδίδης και αργότερα ο Καστοριάδης, “ή ελεύθεροι ή ήσυχοι!”, και τα δύο μαζί δεν γίνοται. Αυτοί, διάλεξαν την περηφάνια και το τίμημα.

10360700_596533927132465_4553560497480479421_n

 

Διάβασε ακόμα

Σλόμο Σαντ: “ΠΩΣ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ”

Τάνια Ράινχαρτ, “ΙΣΡΑΗΛ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΠΩΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1948”

Νόρμαν Φίνκελσταϊν, “Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΏΜΑΤΟΣ”

Νόαμ Τσόμσκι: “ΜΟΙΡΑΙΟ ΤΡΙΓΩΝΟ, ΟΙ ΗΠΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ”

Advertisements

Παλαιστίνη ώρα μηδέν: Διδάσκοντας ζωή

12 Jul

Το παρακάτω ποίημα έγραψε πριν μερικά χρόνια η Rafeef Ziadah, μια Παλαιστίνια της διασποράς με ενεργό συμμετοχή στο αντιπολεμικό κίνημα αλλά και στα καλλιτεχνικά – ακαδημαϊκά δρώμενα.

Το έγραψε ως απάντηση σε ερώτηση ενός δημοσιογράφου, που ήταν η εξής:

“Δεν πιστεύετε ότι όλα θα είχαν επιλυθεί αν σταματούσατε να διδάσκετε στα παιδιά σας το μίσος;”

Μα είναι να γελάει να κανείς, που έλεγε και μια ψυχή.

Ναι, και μένα μου ήρθαν στο μυαλό οι τωρινές εικόνες των ισραηλιτικών βομβαρδισμών αλλά και εικόνες σαν κι αυτές του ΣΚΑΙ

10534453_869437433083549_5492137575441552045_n

εμπεδώνοντας ότι πουλημένα μυαλά και γραφίδες είναι φαινόμενα ενδημικά σε τούτον τον πλανήτη.

Ωστόσο, η νεαρή ακτιβίστρια φρόντισε να του απαντήσει με τους στίχους που ακολουθούν, οι οποίοι περιέχουν μια τραγική όσο και ηρωική αλήθεια. Ότι καθημερινά οι Παλαιστίνιοι διδάσκουν ζωή. Το ποίημα είναι σε ελεύθερη απόδοση στα ελληνικά από το μπλογκ της Jaquou Utopie.

 

Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή

Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και το όριο λέξεων

Σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και στο όριο λέξεων που ήδη είχε ξεπεραστεί με στατιστικούς υπολογισμούς του μέτρου ανταπόκρισης

Τελειοποίησα τα αγγλικά μου και έμαθα όλα τα ψηφίσματα του ΟΗΕ

Αλλά και πάλι, με ρώτησε, δεσποινίς Ziadah, δεν νομίζετε ότι όλα θα είχαν λυθεί αν απλά σταματούσατε να διδάσκετε τόσο μίσος στα παιδιά σας;

Παύση

Ψάχνω μέσα μου για τη δύναμη να δείξω υπομονή, αλλά η υπομονή δεν βρίσκεται στην άκρη της γλώσσας μου τη στιγμή που οι βόμβες πέφτουν στη Γάζα

Η υπομονή μόλις μου ξέφυγε

Παύση. Χαμόγελο.

Διδάσκουμε ζωή, κύριε.

Rafeef, μην ξεχνάς να χαμογελάς.

Παύση

Διδάσκουμε ζωή, κύριε

Εμείς, οι Παλαιστίνιοι, διδάσκουμε ζωή όταν αυτοί έχουν καταλάβει και τον τελευταίο ουρανό

Διδάσκουμε ζωή, αφού μετά τον τελευταίο ουρανό, έχτισαν τους εποικισμούς τους και τα τείχη του Απαρτχάιντ

Διδάσκουμε ζωή, κύριε

Αλλά σήμερα το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή, στριμωγμένο ώστε να χωράει στο ηχητικό και στο όριο λέξεων

Και απλά πέστε μας μια ιστορία, μια ανθρώπινη ιστορία

Βλέπετε, δεν είναι πολιτικό το θέμα

Θέλουμε απλά να πούμε στους ανθρώπους για σας και τον λαό σας, οπότε πείτε μας μια ανθρώπινη ιστορία

Μην πείτε τις λέξεις “απαρτχάιντ” και “κατοχή”

Το θέμα δεν είναι πολιτικό

Πρέπει να με βοηθήσετε, ως δημοσιογράφο, να σας βοηθήσω να πείτε την ιστορία σας που δεν είναι πολιτική

Σήμερα, το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή

Μήπως να μας πείτε την ιστορία για τη γυναίκα από τη Γάζα που χρειάζεται φάρμακα;

Μήπως εσείς;

Έχετε αρκετά σπασμένα κόκκαλα για να καλύψετε τον ήλιο;

Παραδώστε μου τους νεκρούς σας και δώστε μου τη λίστα με τα ονόματα τους με όριο τις 1200 λέξεις

Σήμερα, το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή που έπρεπε να χωρέσει στο ηχητικό και στο όριο λέξεων και να συγκινήσει όσους έχουν αναισθητοποιηθεί απέναντι στο αίμα των τρομοκρατών

Αλλά λυπήθηκαν

Λυπήθηκαν για τις αγελάδες πάνω από τη Γάζα

Κι έτσι, τους δίνω ψηφίσματα του ΟΗΕ και στατιστικές και καταδικάζουμε και θρηνούμε και απορρίπτουμε

Κι αυτές οι δύο πλευρές δεν είναι ισότιμες: κατακτητής και κατακτημένος

Και εκατό νεκροί και διακόσιοι νεκροί και χίλιοι νεκροί

Και ανάμεσα έγκλημα πολέμου και σφαγή, και εξαπολύω λέξεις και χαμογελάω “όχι εξωτική”, χαμογελάω “όχι τρομοκράτης”

Και ξαναμετράω, ξαναμετράω, εκατό νεκροί, χίλιοι νεκροί

Υπάρχει εκεί έξω κανείς;

Θα ακούσει κανείς;

Μακάρι να μπορούσα να θρηνήσω εκεί τα σωματά τους

Μακάρι να μπορούσα να τρέξω ξυπόλυτη σε κάθε καταυλισμό προσφύγων και να αγκαλιάσω κάθε παιδί, να του κλείσω τ΄αυτιά ώστε να μην αναγκάζεται να ακούει τους ήχους από τις βόμβες για το υπόλοιπο της ζωής του, σαν κι εμένα

Σήμερα, το σώμα μου ήταν μια τηλεοπτική σφαγή

Και ακούστε να σας πω,

Τίποτε δεν έκαναν ποτέ τα ψηφίσματα του ΟΗΕ γι’αυτό

Και κανένα ηχητικό, κανένα ηχητικό, κανένα ηχητικό δε θα τους φέρει πίσω

Κανένα ηχητικό δεν μπορεί να διορθώσει την κατάσταση

Διδάσκουμε ζωή, κύριε

Διδάσκουμε ζωή, κύριε

Εμείς, οι Παλαιστίνιοι, ξυπνάμε κάθε πρωί για να διδάξουμε όλο τον υπόλοιπο κόσμο ζωή.

 

 

Υ.Γ. Από τον Άρη Χατζηστεφάνου: “Κάποιοι από τους Ισραηλινούς στρατιώτες που σήμερα σκοτώνουν παιδιά από τα ασφαλή πιλοτήρια μαχητικών αεροσκαφών ίσως να εκπαιδεύτηκαν στην Ελλάδα, στις κοινές στρατιωτικές ασκήσεις”.

 

 

Διάβασε σχετικά: Η επέτειος κι ο νταβατζής

Οι Μεξικανοί κατά του Ισραήλ

7 Dec

Η Διεθνής Έκθεση Βιβλίου της Γουαδαλαχάρα είναι ένα από τα σπουδαιότερα πολιτιστικά γεγονότα σε ολόκληρο τον κόσμο. Διεξάγεται κάθε χρόνο στην πόλη Γουαδαλαχάρα του Μεξικού από το ομώνυμο πανεπιστήμιο, και διαρκεί από το τελευταίο Σάββατο του Νοέμβρη και για 9 μέρες, φιλοξενώντας περίπου 2.000 εκδοτικές εταιρείες από 40 χώρες και 600.000 ανθρώπους.

Ωστόσο το φετινό φεστιβάλ άνοιξε τις πόρτες του εν μέσω διαμαρτυριών και αντιδράσεων από φοιτητές και καθηγητές πανεπιστημίου, όπως και από το σύνολο των ακτιβιστικών ομάδων. Αιτία είναι η χώρα που επιλέχθηκε φέτος να έχει την τιμητική της στην έκθεση, δηλαδή το Ισραήλ.

mexicans_against_zionism

Κι αυτό διότι ότι δεν είναι δυνατόν να τιμάται ένα κράτος που ευθύνεται για χιλιάδες δολοφονίες αμάχων, που δημιουργήθηκε πάνω σε στη γη κάποιων άλλων και χρησιμοποιεί τρομοκρατία επί δεκαετίες στις γειτονικές χώρες. Πολιτικές που το συγκεκριμένο κράτος εξακολουθεί να ασκεί μέχρι και τώρα (βλ. “σχέδιο Prawer”).

Με μια εξαιρετικά ώριμη δήλωσή του, ο καθηγητής Ρομάν Μουνγκία επεσήμανε:

“Πολλοί φοιτητές και καθηγητές είναι κατά της οργανωτικής κλίκας που επέλεξε το Ισραήλ σαν επίτημο προσκεκλημένο κράτος. Δεν πιστεύουμε ότι είναι μια χώρα με πολιτική και κοινωνική ιστορία αντιπροσωπευτική πολιτιστικών εκδηλώσεων. Ουδείς από τα μέλη του αντι-FIL γκρουπ (σ.σ. γκρουπ κατά του φεστιβάλ) είναι αντισημίτες, αλλά ναι, είμαστε ανοικτά κατά του Σιωνισμού.”

Κατά του εβραϊκού κράτους εξέδωσαν ανακοίνωση μέχρι και Μεξικανο-εβραίοι καλλιτέχνες, συγγραφείς και κινηματογραφιστές, υπογραμμίζοντας ότι: “πρέπει να κρατήσουμε την ιστορία του κράτους του Ισραήλ στην επιφάνεια και το γεγονός ότι η δημιουργία του προκάλεσε μια τραγωδία: την τραγωδία του παλαιστινιακού λαού, που καταδικάστηκε στην εξορία.

Φυσικά, όλοι αντιλαμβάνονται ότι η έλευση του Ισραηλινού προέδρου Σιμόν Πέρες δεν είναι τυχαία. Στο πνεύμα του φεστιβάλ πάντα, ο ίδιος και η ισραηλινή μπουρζουαζία επισκέφτηκε επιχειρηματικά φόρουμ και τόνισε την πρόθεση ανάληψης πρωτοβουλιών και συνεργασίας με σκοπό τη σύσφιξη των δεσμών φιλίας μεταξύ των δύο χωρών. Ναι αυτό το κλασικό λεξιλόγιο που έχει το χρώμα του χρήματος.

Να σημειωθεί ότι μόνο ένας συγγραφέας που γράφει αραβικά συμμετείχε στην αντιπροσωπεία του Ισραήλ για την έκθεση, και κανένας από την Παλαιστίνη. Οι ακτιβιστές υποστηρίζουν ότι οι διοργανωτές απέρριψαν το αίτημά τους να προσκληθεί και η Παλαιστίνη μαζί με το Ισραήλ.

 

Ένα λαός βίωσε τη θηριωδία του ναζισμού, και γέννησε ένα κράτος με τον ίδιο στα σπλάχνα του.

Ένα… γαλατικό χωριό στο Ισραήλ!

5 Apr

Γειαα σας! Αυτή τη φορά ταξίδεψα σ’ ένα αναρχικό χωριό στο Ισραήλ… Φανταστικό? Κι όμως αληθινό!
Το χωριό λέγεται Κλιλ.

Όταν άκουσα τον Ταξιδευτή να μιλάει μέσα στο αεροπλάνο για αναρχία και αυτονομία, ζάρωσα από τον φόβο μου. Θυμήθηκα όλα όσα ακούω στα δικά μας δελτία ειδήσεων και το μόνο που ήξερα σχετικά, ήταν βία, ξυλοδαρμοί και επεισόδια… Πλάκα θα χει να φάει καμιά τάβλα κατακούτελα ο Ταξιδευτής μήπως έτσι και βάλει μυαλό και αλλάξουμε προορισμούς.

Τις κεραίες μου τόλμησα να τις βγάλω από την τσάντα ώρες αφού είχαμε φτάσει και αφού είχα σιγουρευτεί για τα καλά ότι επικρατούσε ησυχία.
Σε αντίθεση με όσα άκουγα λοιπόν εγώ το μόνο που αντίκρισα ήταν χαμογελαστούς και ήρεμους ανθρώπους. Σύρθηκα στο καπέλο του Ταξιδευτή για να έχω πλήρη εικόνα και να μάθω την ιστορία του τόπου.

Το χαμένο στο πράσινο... αυτόνομο Κλιλ

Το χαμένο στο πράσινο… αυτόνομο Κλιλ

Το 1979 η Ισραηλινή κυβέρνηση παραχώρησε ακαλλιέργητες δημόσιες εκτάσεις, σε μετανάστες, προβλέποντας όλους τους αναπτυξιακούς και πολεοδομικούς σχεδιασμούς. Όμως λογάριασαν χωρίς τον ξενοδόχο.

Οι πρώτες οικογένειες που βρέθηκαν στο Κλιλ αποφάσισαν πως είναι καλύτερα να ζήσουν βασιζόμενοι στις δικές τους δυνάμεις. Έτσι το χωριό έμεινε μακριά από όλες τις ευκολίες της εποχής( άσφαλτος, δημόσια ηλεκτροδότηση κ.τ.λ) και χτισμένο στην μέση του πουθενά , αν και στην πραγματικότητα σε απόσταση αναπνοής του από τα σύνορα του Λιβάνου, παραμένει περήφανο μέχρι και σήμερα.

14102010000150056

woodcottage

Τα σπίτια μακριά χτισμένα το ένα από το άλλο και χωρίς όρια ιδιοκτησίας. Οι πινακίδες γραμμένες στο χέρι. Τα χωράφια φροντίζουν για την διατροφή των οικογενειών και φυσικά μποτιλιαρίσματα κορναρίσματα και χαμός στις δημόσιες υπηρεσίες είναι απλά γεγονότα για τα οποία έχουν ακούσει απλά, γιατί στο Κλιλ βασιλεύει η ηρεμία μια και τίποτα από αυτά δεν υπάρχει.

14102010000162207

223513_518794384839741_293266261_n

Η παραγωγή των βρώσιμων προιόντων, οι ανεμογεννήτριες και τώρα τελευταία τα ενοικιαζόμενα δωμάτια είναι αρκετά για την οικονομία του μέρους και για να ζουν οι 1000 κάτοικοι μια ζωή χωρίς ελλείψεις. Φαντάζομαι βέβαια ότι στην Ισραηλινή κυβέρνηση αυτό το μικρό χωριό θα είναι τεράστιος πονοκέφαλος…

Κάθομαι και σκέφτομαι αυτά που εγώ είχα μάθει από τα ΜΜΕ και αυτά που είδα. Σύρθηκα μασουλώντας ένα μαρουλάκι, μπερδεμένος στις σκέψεις μου… Ίσως τελικά και οι αναρχικοί να είναι σαν τα νομίσματα, να έχουν κι αυτοί δύο όψεις ανάλογα με τις καταστάσεις που καλούνται να αντιμετωπίσουν.

379337_518794331506413_235386851_n

 

* Μπορείτε να επισκεφτείτε την ιστοσελίδα του Κλιλ εδώ και στο Facebook εδώ

%d bloggers like this: