Tag Archives: καλοκαίρι

Τα διόδια

15 Aug

Όχι δεν θα σας μιλήσω για νέες αυξήσεις, τιμές και αυτοκινητόδρομους. Τα διόδια, πέρα απο μεγάλος μπελάς και βραχνάς για κάθε ταξίδι, για μένα συμβολίζουν και κάτι άλλο.

Το φευγιό.

Οι προετοιμασίες, το κλείσιμο του σακβουαγιαζ, το κλείσιμο του σπιτιού…

Τα τελευταία βασανιστικά χιλιόμετρα μέσα απο την γκρίζα βιομηχανική ζώνη του τέρατος-πόλη…

Η όποια καθυστέρηση , οι νταλίκες ,  η όποια κίνηση στα διόδια και μετά…

Και μετά φεύγοντας κάθε φορά απο τα διόδια της Ελευσίνας προς την μεγάλη ανηφόρα, το μάτι πάει στον πλαινό καθρέπτη.

Εργοστάσια, μισογκρεμισμένα κτίρια, τσιμινιέρες, διυλιστήρια, γερανοί, πλοία και τσιμέντο..το ατελείωτο τσιμέντο των πολυκατοικιών.

Πλέον,αρχίζουν όλα και μικραίνουν, απομακρύνονται, η ταχύτητα ανεβαίνει, ο αέρας χτυπά πιο δυνατά.

Και ναι τώρα πατάς και το play στην μουσική. Δραπετεύσαμε για άλλη μια φορά.

Ναι, δραπετεύεις, αυτή είναι η λέξη. Έτσι ορίζεται η επιτυχία απομάκρυνσης απο την πόλη-μέγγενη που σφίγγει μυαλά και ψυχές.

Σταγόνες ευτυχίας αρχίζουν να ρέουν στο αίμα. Ενέργειας και ενθουσιασμού.

Σαν τις ταινίες με τα μεγάλα κακά τέρατα που ο μικροσκοπικός πρωταγωνιστής ξεφεύγει τελευταία στιγμή απο τα σαγόνια..τα χέρια του εκάστοτε τέρατος. Ετσι και το κάθε αυτοκίνητο.

Καλά να περάσετε όσοι δεν έχετε φύγει ακόμα και να απολαμβάνετε τις διαδρομές. Να χαζεύετε την θάλασσα, τα χωριά, τα δάση και τα σύννεφα.

Advertisements

Περιπλανιέμαι

8 Aug

Η επαρχία είναι πιο ανθρώπινο μέρος.

Πας σκασμένος και μαυρισμένος κάπου κι έρχεται ένας παππούς που έχει ένα καφενείο σε μια πλατεία στη μέση του πουθενά και σου λέει ” τι έπαθες παιδί μου” και πριν προλάβεις να απαντήσεις επανέρχεται με ένα τσιπουράκι όλα θα φτιάξουν.

Κι έτσι έρχεται το πρώτο κέρασμα και μετά το δεύτερο, το τρίτο και πίνεις και ξεδίνεις.

Άντε να του εξηγήσω πόσο δύσκολη κάνουμε τη ζωή μας από μόνοι μας.

Θα γυρίσει και θα μου πει καλά πόσο μαλάκες είσαστε και δίκιο θα έχει.

Έτσι λοιπόν πήγα σε μια πολύ ωραία πλατεία σε ένα βουνό που είχε και τρεχούμενο νερό και συνάντησα το παππού με τα τσίπουρα.

φωτογραφία0010

 

Τα είπαμε πίνοντας ή πίνοντας τα λέγαμε δεν θυμάμαι καλά.

Αυτό που θυμάμαι με βεβαιότητα είναι πως είναι τέλειο να συναντάς αληθινούς ανθρώπους, που έχουν μια λαϊκή σοφία που δεν μπορεί να συγκριθεί με τα πτυχία όλου του κόσμου. Κουβέντα για την κρίση και ποια κρίση στ’ αρχίδια μου μου λέει ο παππούς τα παράγω όλα μόνος μου, τσίπουρο, φαγητά, λαχανικά από τον κήπο ακόμα και νερό πίνω από την πηγή και με κρατάει νέο. Μου είπε για τους πολιτικούς μια παροιμία ”ο πούστης με τα ψέμματα και η πουτάνα τους όρκους παιδί μου”, για τις γυναίκες μου είπε να μην σκάω είναι σαν τα λεωφορεία πάντα περνάει το επόμενο αλά αυτός πέρασε όλη του τη ζωή με τη γυναίκα του.

Έτσι τράβηξα προς την παραλία και πήγα στο πειρατικό βαρκάκι μου.
φωτογραφία0015

 

Όλοι έχουμε ανάγκη από ουρανό και θάλασσα, να ανοίξει το μάτι μας και η ψυχή μας. Που τόσο μας μαύρισαν γιατί τους το επιτρέψαμε.

Όταν γυρίσω στην Αθήνα αν δω την ίδια ηρεμία και τις ίδιες μούμιες θα φύγω, δεν αντέχω άλλο μαύρισα.

Η θα τους γαμήσουμε ή θα εξαφανιστούμε έτσι δεν αντέχεται άλλο.

Όποιος με παίρνει από την Αθήνα είναι έτοιμος να καταρρεύσει αλλά όλο τον χειμώνα που τους έλεγα πως κάτι πρέπει να κάνουμε, μου έλεγαν έλα μωρέ, εκατό παππούδες ήθελα και τότε να δεις τι θα γινόταν αντάρτες θα είμασταν, εμείς οι πιο μικροί  έχουμε γίνει πολύ βουτυρόπαιδα δυστυχώς.

Το τέλος της περιπλάνησης με βρήκε να περπατάω χιλιόμετρα δίπλα από την θάλασσα.

φωτογραφία0017

 

Και σκεφτόμουν πως με το ρεύμα πάνε μόνο τα νεκρά ψάρια, ειδικά αυτά που έχουν πεθάνει μέσα τους και τα κάνουν ότι θέλουν οι ”καρχαρίες”.

Δεν το λες κι ευτυχισμένο κι ξέγνοιαστο το καλοκαίρι αλλά είναι ένα πολύ καλό μάθημα για το φθινόπωρο.

 

 

 

Καλοκαιρινές περιπέτειες

4 Aug

Είναι ένα καλοκαίρι γεμάτο ανατροπές για εμένα. Με πλοκή μυθιστορηματική. Τα πάνω έρχονται κάτω και τα κάτω πάνω και εγω στροβιλίζομαι ανάμεσα σε επιλογές, σε κουρτίνες που ανοιγοκλείνουν.

Η επίμονη αναζήτηση εργασίας σε οτιδήποτε για οπουδήποτε ξεκίνησε με τηλεφωνικό κέντρο τηλεπωλήσεων. Η αντοχή μου δεν κράτησε πάνω απο 2μέρες σε αυτό το σάπιο και βρομερό περιβάλλον. Πρόσωπα γεμάτα πονηριά, με σαρδόνια χαμόγελα και επιφανειακή ευγένεια, έτοιμα να βγάλουν..χαβλιόδοντες.

Ύστερα βρέθηκα μια..τελευταία συνέντευξη μακριά απο την μετεγκατάσταση σε χώρα του αραβικού κόλπου. Στην τελική πεντάδα υποψηφίων. Και από εκεί που έψαχνα σπίτι, τιμές τροφίμων και συνθήκες διαβίωσης στην πόλη αυτή των 50βαθμών κελσίου που απαγορεύεται το φλερτ και το αλκοόλ…βρέθηκα σε ένα νησί των δυτικών Κυκλάδων. Δοκιμαστικά για δουλειά. Έμεινα 6μέρες, γνώρισα κόσμο, ένιωσα οικεία, ένιωσα ζεστασία με άτομα που ήξερα λίγες μέρες ή ώρες. Με ανθρώπους που μοιραζόμουν σφηνάκια, τραγούδια, χορούς και χαμόγελα. Συγκατοικούσα με τον έμπειρο “ανταγωνιστή ” μου για την θέση και αυτός να με στηρίζει με κάθε τρόπο. Πρόλαβα να δεθώ, πρόλαβα να αποκτήσω φίλους, να νιώσω επιθυμητός, πρόλαβα να ανοίξω την καρδιά μου και να μου ανοίξουν τις δικές τους.

Και έφυγα. Γύρισα πίσω, δεν με κράτησαν. Και 2 μέρες πρίν φύγω τελικά για διακοπές έχοντας μαζέψει κάποια καλά χρήματα απο την περιπέτεια μου στο νησί και έχοντας πάρει απόφαση πλέον οτι δεν πρόκειται να βρεθεί κάποια  δουλειά, με ζήτησαν σε δουλειά, στην Αθήνα, στον τουριστικό κλάδο και καλή. (Απο την ίδια εταιρία με είχαν καλέσει και όταν ήμουν στο νησί αδυνατώντας τότε να πάω στη συνέντευξη). Βρέθηκα σε δίλημμα μεγάλο. Πήγα για εκπαίδευση 2 μέρες. 3 το μεσημέρι ήμουν στην Ακρόπολη, 5 στο Μπλού Σταρ. Θα τα έπαιζα όλα για όλα. Δεν μπορούσα να σκίσω τα εισιτήρια τελευταία στιγμή. Ήθελα έστω και για λίγες μέρες να δραπετεύσω απο την Αθήνα της απογοήτευσης και των αναμνήσεων μιας κακής σεζόν. Να πατήσω off σε όλα και να μην σκέφτομαι τίποτα. Έπρεπε να φύγω απο εδώ.

Φωτογραφία0163

Μα οι ανατροπές δεν έλεγαν να σταματήσουν. Ένα τηλεφώνημα την στιγμή που βρισκόμουν στο νησί της “ψημένης” , με καλούσε άμεσα στο νησί των δυτικών Κυκλάδων. Είχα επιλεγεί τελικά ως έσχατη λύση σε ένα μαγαζί που βρισκόταν σε ταραχή τέλος Ιουλίου. Το απέρριψα. Και κατάφερα να ολοκληρωθούν οι διακοπές και να προσληφθώ τελικά εδώ, στην Αθήνα, ξεκινώντας απο αύριο.

Γιατί σας τα διηγήθηκα όλα αυτά;

Γιατί ξημερώματα Παρασκεύης, βρισκόμουν στην πρύμνη ενος πλοίου επιστρέφοντας. Καθόμουν μόνος, χάζευα το…απόλυτο σκοτάδι που έσπαγε μόνο απο τα αφρισμένα κύματα και απο τα φώτα των φάρων και των νησιών. Ο αέρας ήταν δυνατός και η αλμύρα της θάλασσας γινόταν..κρέμα προσώπου.

Κι όμως αυτό το σκοτάδι έμοιαζε στα μάτια μου ένας υπέροχος καμβάς χρωμάτων.

Πλησιάζοντας στην Αθήνα τα φώτα απέναντι ήταν φανταχτερά και ατελείωτα. Έβλεπα φώτα απο παραλιακά κλαμπ να αστράφτουν. Έβλεπα μια πάχνη φωτός να καλύπτει όλη την πόλη. Φώτα που λειτουργούν σαν θερμοκήπιο. Σαν κλουβί. Σου κρύβουν τα αστέρια, τα αστέρια που βρίσκονται εκατομμύρια εκατομμυρίων χιλιόμετρα μακριά. Σου κρύβουν την αλήθεια, σε παραμυθιάζουν, σου κρύβουν την φυγή.

Δεξιά όμως, πίσω απο το πλοίο χάζευα πάλι αυτό τον υπέροχο καμβά. Ήταν όλα σκοτεινά.

Και αυτό το σκοτάδι ήταν σαν να με καλούσε να το περπατήσω και να ανακαλύψω μόνος τα φώτα-σταθμούς που κρύβει.

Φωτογραφία0169

%d bloggers like this: