Tag Archives: καπιταλισμός

Αλλάζοντας την τροχιά της σκέψης. Ποιός δημιουργεί θέσεις εργασίας;

7 Jan

Στο πέρας των χιλιετιών οι αντιλήψεις, οι πεποιθήσεις και οι απόψεις των ανθρώπων εξελίσσονταν και εξελίσσονται ακολουθώντας την..εξέλιξη της γνώσης. Σωστά;

Για παράδειγμα , κάποτε πιστεύαμε πως η γη είναι επίπεδη, αργότερα ότι η γη είναι το κέντρο του ηλιακού συστήματος και σήμερα συνεχίζουμε επίσης να αναζητάμε τι και γιατί υπάρχει στο σύμπαν.

Κάποτε η δουλεία ήταν αποδεκτή πραγματικότητα, σήμερα δεν είναι.

Σήμερα επίσης πιστεύουμε πως τις θέσεις εργασίες τις δημιουργούν , τις προσφέρουν οι επιχειρηματίες, οι πλούσιοι. Σωστά;

Εν μέρει. Πιο συγκεκριμένα αυτό που πιστεύουμε είναι πως για να προσλάβει ο επιχειρηματίας πρέπει να φορολογείται λίγο και ο εργαζόμενος να μην κοστίζει πολύ,  ή μάλλον πιο σωστά να είναι ο εργαζόμενος ανταγωνιστικός ανάλογα με την επικρατούσα οικονομική κατάσταση. Σωστά;

Νομίζω ναι.

Και προχωρώντας παρακάτω ποια η ιεραρχία των δεδομένων που επηρεάζουν τις προσλήψεις;

-Οικονομική ευμάρεια. Κράτος που δεν χρωστά , μισθοί που αυξάνονται πάνω από τον πληθωρισμό, σταθερότητα συντάξεων, σταθερή και αυξανόμενη αγοραστική δύναμη. Και κάτι ακόμα, σταθερό ήπιο φορολογικό καθεστώς.

-Δηλαδή όλο και μεγαλώνει η μεσαία τάξη κυρίως, όλο και μειώνεται η ανεργία, όλο και πληθαίνουν σταδιακά οι πλούσιοι.

-Άρα δαπανά η κοινωνία περισσότερα, άρα οι επιχειρήσεις έχουν περισσότερη δουλειά, προσλαμβάνουν, δίνουν αυξήσεις , επεκτείνονται , επενδύουν, σημειώνουν  μεγαλύτερα κέρδη.  Άρα..προσλαμβάνουν είπαμε. Αυτός είναι ο κύκλος.

Και όταν η κατάσταση είναι δύσκολη όπως σήμερα τι πρέπει να γίνει για να γίνουν προσλήψεις;

-Να πέσουν οι φόροι για τις επιχειρήσεις αλλά και για τα υψηλά εισοδήματα.

-Να..πέφτει ο βασικός μισθός.

-Και να αρχίσει το κράτος να ξαναδίνει χρήματα στον κόσμο για να επανέλθει η αγοραστική του δύναμη.

Και ποιός ορίζει την ευμάρεια όμως; Το κράτος. Αν το κράτος χρωστάει και δεν έχει λεφτά , καταρρέουν οι τράπεζες που έχουν δανείσει το κράτος άρα δεν δίνουν δάνεια για επενδύσεις, το κράτος ρίχνει μισθούς και συντάξεις..πέφτει η αγοραστική δύναμη και αρχίζουν οι απολύσεις, συρρικνώνεται η μεσαία τάξη, οι φτωχοί πληθαίνουν , οι τιμές ανεβαίνουν για να συντηρηθούν τα έσοδα, όμως με τους πλούσιους γίνεται κάτι..οξύμωρο. Γίνονται λιγότεροι και πλουσιότεροι! Σωστά; Τα στοιχεία και τα ελληνικά και τα ευρωπαικά των τελευταίων ετών το έχουν αποδείξει.

Γιατί αυτό; Γιατί οι..όψιμοι δυνατοί παίκτες της προυπάρχουσας ευμάρειας δεν έχουν τις οικονομικές αντοχές των παραδοσιακών μεγάλων παικτών. Άρα οι παραδοσιακοί “μεγάλοι” κερδίζουν από παντού. Από τις απολύσεις και τους μισθούς που πέφτουν , από τους ανταγωνιστές που μειώνονται, από τις τιμές που δεν πέφτουν, από τα φορολογικά ελαφρυντικά που απαιτούν για να μην…απολύσουν κι άλλους. Άρα ίσια βάρκα ίσια πανιά για αυτούς. Κατανοητό; Αρκετά νομίζω.

Και έτσι εξηγήσαμε την ιεραρχία των συνθηκών που επηρεάζουν τις προσλήψεις όταν δεν υπάρχει ευμάρεια.

Αυτή είναι η αντίληψη που …”κυβερνά”.

Και τι καταλάβαμε;

                         Ο καπιταλισμός στηρίζεται στο κράτος!

Για να το δούμε αλλιώς.

Μέχρι τώρα είδαμε , εξηγήσαμε πως για να προσληφθώ και εγώ και εσύ και όλοι εμείς οι σχεδόν 2 εκατομμύρια άνεργοι της Ελλάδα για παράδειγμα, πρέπει να ικανοποιηθούν όλα τα αιτήματα των επιχειρηματιών. Γιατί οι πλούσιοι δημιουργούν τις θέσεις εργασίας. Αυτή την καραμέλα μας πιπιλάνε επι δεκαετίες. Αλλιώς αν τους πας σε κάτι κόντρα (π.χ φορολογία) τα μαζεύουν και φεύγουν, λένε. Η πεμπτουσία του καπιταλισμού. Δεν υπάρχουν χώρες, δεν υπάρχει κανένας πατριωτισμός. Υπάρχουν μόνο αγορές.

Πόσο σωστό είναι αυτό όμως;

Μήπως τις θέσεις εργασίες τις δημιουργούν οι ..ίδιοι οι εργαζόμενοι;

Μήπως οι δουλειές δημιουργούνται από την μεσαία τάξη; Από τους πελάτες;

Σκέψου κάτι πολύ απλό.

Αν αύριο όλοι οι συνταξιούχοι και όλοι οι εργαζόμενοι είχαν 200..300ευρω το μήνα παραπάνω.

Αν η υπερφορολόγηση των χαμηλών εισοδημάτων σταματούσε.

Μήπως θα άρχιζες να καλύπτεις ξανά τις ανάγκες σου και τις επιθυμίες σου; Μήπως θα έκανες εκείνο το ταξίδι που σχεδίαζες πριν 5χρόνια; Μήπως θα έκανες ένα δώρο στα γενέθλια του πατέρα σου; Του κολλητού σου; Μήπως θα αποφάσιζες ότι μπορείς να βάλεις 2-3 κατοστάρικα δόση και να πάρεις επιτέλους ένα νέο αυτοκίνητο; Τα ..”μήπως” είναι αμέτρητα, μα καταλήγουν σε ένα.

 Μήπως αν εσύ ήσουν πιο άνετος οικονομικά θα δούλευα και εγώ;

Αν 500000, 1εκατομμύριο 3εκατομμύρια άνθρωποι ήταν πιο άνετοι και όχι κάτω απο το όριο της φτώχειας, θα δούλευε και το κολλητάρι μου και ο γιός σου και το αγόρι σου; Αν αντί να προστατέψουμε τα ανώτερα στρώματα πνίγοντας τα κατώτερα , κάναμε το ανάποδο , το αντίστροφο, ποιό δηλαδή;

Δηλαδή αν η σκληρή οικονομική πολιτική είχε ασκηθεί κατά κύριο λόγο στους 100-200-300000χιλιάδες αρκετά πλούσιους έως δισεκατομμυριούχους που υπάρχουν στην χώρα και έπεφτε μικρότερο βάρος στα υπόλοιπα εκατομμύρια Έλληνες τι θα γινόταν;

Μήπως οι θέσεις εργασίας που θα είχαν χαθεί θα ήταν απείρως λιγότερες από τις  πάνω από 800000 θέσεις που έχουν χαθεί από το 2008 και μετά; Ναι θα χάνονταν θέσεις σε προιόντα και υπηρεσίες πολυτελείας.

Μήπως θα είχαν επιβιώσει χιλιάδες περισσότερες μικρές και μεγάλες επιχειρήσεις καθώς η αγοραστική δύναμη του λάου δεν θα είχε συνθλιβεί;

Μήπως τα έσοδα των επιχειρήσεων θα παρέμεναν σε παραπλήσια επίπεδα; Άρα λιγότερες απολύσεις και λιγότερες μειώσεις μισθών για να διατηρηθούν τα απαραίτητα κέρδη για την λειτουργία των επιχειρήσεων λόγω της υψηλότερης φορολογίας που θα υπήρχε;

Μήπως και οι τράπεζες θα μπορούσαν ακόμα να δίνουν δάνεια σε επιχειρήσεις που θα ζορίζονταν και δεν θα ήταν φορτωμένες όπως σήμερα με 70δις ληξιπρόθεσμα δάνεια;

Μήπως δεν θα είχαν αυτοκτονήσει τόσες χιλιάδες άνθρωποι;

Μήπως δεν θα είχαμε τέτοια ραγδαία αύξηση του ρατσισμού και του φασισμού;

Δεν θα συνεχίσω. Και εσύ που  το διαβάζεις τώρα μπορείς να σκεφτείς πολλά ακόμη για να προσθέσεις στη λίστα.

Επιστρέφουμε σε αυτό που είπαμε στην αρχή. Αντιλήψεις υπάρχουν πολλές και δεν είναι όλες σωστές. Δεν είναι για πάντα σωστές.

Ο καπιταλισμός άλλωστε τι μας παρέχει; Μια ποικιλία επιλογών.

Αλλά απαγορεύει ποικιλία πολιτικών. Καμία δεν θα είναι η καλύτερη. Αλλά σίγουρα υπάρχει καλύτερη.

Δεν υπάρχει τίποτα δεδομένο. Σκέψου. Μπορείς να το πας κι εσύ και όλοι μας ένα βήμα παρακάτω. Μια πρόταση παραπέρα.

Το βλέπεις άλλωστε.

Η επιλογή είναι αν  500 άνθρωποι πουλήσουν το 3 αμάξι και το δεύτερο εξοχικό στην Αράχωβα για να πληρώσουν κατιτίς παραπάνω στην εφορία ή να βάλουν κάτι παραπάνω στην επιχείρηση τους και όχι να τα στείλουν όλα στην Ελβετία ή αν χιλιάδες χιλιάδων άνθρωποι πουλήσουν το ένα και μοναδικό τους αμάξι για να τα βγάλουν και τον επόμενο μήνα πέρα.

Τόσο απλά.

Καταλαβαίνεις τελικά ποιοι είναι οι.. πραγματικοί προδότες που αναζητάς; Ποιοι ξεπουλάνε τη χώρα ; Ποίοι δεν είναι “πατριώτες” ; Ποίοι ταίζουν τον φασισμό; Ποίοι συνεργάζονται μαζί του;

Σαφώς και καταλαβαίνεις.

Όχι άλλους αποχαιρετισμούς

10 Oct

10387674_10152320451316945_6532556748491097444_n

Ασυναρτησίες…

Παύλος Φύσσας, Κώστας Κατσούλης, Λουκάνικος, Μητσάρας.

Τον Παύλο και τον Κώστα τους πήρε ο ίδιος θάνατος. Το μίσος για το διαφορετικό. Μια εποχή χωρίς μπέσα, το θάρρος τους, ο φασισμός. Ο Παύλος και ο Κώστας έζησαν και πέθαναν όρθιοι. Αντίθετα οι δολοφόνοι τους ζούσαν και ζουν γονατιστοί. Γονατιστοί απέναντι στο σύστημα και στα αφεντικά τους. Ο Παύλος και ο Κώστας ήξεραν από τιμή αντίθετα οι δολοφόνοι τους ήξεραν μόνο από αίμα.

Ο Πάυλος  και ο Κώστας αποφάσισαν να σταθούν μόνοι τους απέναντι στις αγέλες που έρχονταν κατά πάνω τους για να προστατέψουν τους πιο αδύναμους από τις παρέες τους. Θα μπορούσαν να το βάλουν στα πόδια και να σωθούν, αντίθετα έμειναν αποφασιστικά να αντιπαλέψουν τους φασίστες και τους ”αλλόθρησκους”. Η περίπτωση τους δείχνει τελείως διαφορετική και όμως είναι τόσο ίδια. Ο Κώστας πλήρωσε με τη ζωή του ότι ήταν οπαδός διαφορετικής ομάδας, λες και το γήπεδο και η κερκίδα δεν είναι χώρος διαπάλης και ταξικής συνείδησης. Ο Παύλος πλήρωσε το ότι ήταν μιας κάποιος διαφορετικής ιδεολογίας. Η λέξη κλειδί είναι το διαφορετικό. Όποιος δεν ανέχεται το διαφορετικό μάλλον κλείνει το μάτι στο φασισμό.

Παιδιά της εργατικής τάξης του Πειραιά και οι δύο. Αποφάσισαν τη στιγμή της σύγκρουσης να τα βάλουν με αυτούς που μισούν τη διαφορετικότητα.

Με τον Λουκάνικο είχαμε περπατήσει και γαβγίσει μαζί σε διάφορες πορείες. Αυτός βέβαια ήταν πολύ πιο συνεπείς από όλους εμάς. Ήταν πάντα εκεί. Άνθρωποι και λύκοι σε κοινούς αγώνες για έναν διαφορετικό κόσμο όπως τον φανταζόταν ο καθένας. Πάντα σιχαινόμουν τα αφεντικά και αυτά που έβγαζαν με λουριά τα σκυλιά τους βόλτα αν και με το πέρασμα των χρόνων καταλάβαινα πως μάλλον τα σκυλιά έβγαζαν βόλτα αυτούς. Και τα άλλα αφεντικά εκείνα που εκμεταλεύονταν ανθρώπους καταστάσεις και συναισθήματα.

Ο Λουκάνικος ήταν πάντα στη πρώτη γραμμή δεν έλειπε ποτέ. Έχουμε ανασάνει τα ίδια δακρυγόνα, έχουμε φάει ξύλο από τους ίδιους μπάτσους και μάλλον έχουμε ”γαβγίσει” απέναντι στα ίδια γουρούνια. Ακόμη τον θυμάμαι να γυροφέρνει στη Πλατεία Συντάγματος αγέρωχος και άφοβος.

Και τον Μητσάρα θυμάμαι στην ίδια πλατεία. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν το καλοκαίρι στην συγκέντρωση ενάντια στις φυλακές τύπου Γ’.  Tα μηνύματα που πάντα έστελνε θα μπορούσαν να αποτελούν τροφή για σκέψη και προβληματισμό απέναντι στη κοινωνία της αποχαύνωσης. Το παραλήρημα άλλωστε όπως έλεγε κι ένας κορυφαίος ψυχίατρος κάτι έχει να πει. Κι αυτός είχε περάσει από τα γήπεδα όσοι ασχολείστε θα τον θυμάστε πίσω από τις κάμερες να κρυφογελάει στις συνεντεύξεις παιχτών και προπονητών.

Τα πλακάτ του ήταν τα πιο ”αντιεξουσιαστικά” twitter. Κι αυτός πάντα παρών δεν έλειπε ποτέ αντίθετα με εμάς που ψάχνουμε αφορμές να λείπουμε. Όταν θες ψάχνεις τρόπους όταν δεν θες δημιουργείς αφορμές. Και η κοινωνία της μιζέριας, της ψευτιάς και του φόβου έψαχνε πάντα αφορμές για να λείπει ενώ εκείνος με το πλακάτ και το χαμόγελο τους έψαχνε τρόπους να είναι εκεί.

Διάβασα σήμερα πως για το Μητσάρα η είδηση δεν έχει επιβεβαιωθεί και τεκμηριωθεί. Ξέρετε εσείς κάποιον άστεγο ή άνθρωπο του ”περιθωρίου” που να επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του; Ποίος νοιάζεται άλλωστε; Το σύστημα; Το κράτος; Οι ”κοινωνικές υπηρεσίες”; Οι δημοσιογράφοι;

Σκεφτόμουν πόσο μοναδική και προσωπική στιγμή είναι ο θάνατος. Τι να νιώθει εκείνη τη στιγμή που φεύγει μια ψυχή; Τι να σκέφτεται; Ακούει κάτι; Παίρνει μαζί του πράγματα που γούσταρε από αυτό το κόσμο;

Αν πάντως παίρνει, έχει να πάρει πολλά από τους λίγους. Έχει να πάρει τη ζεστασιά, την φλόγα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όλων μας γιατί είμαστε δύο κόσμοι σε πόλεμο και ο πόλεμος θα τελειώσει μόνο όταν ο δικός μας κόσμος κερδίσει. Γιατί χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους και σκύλους δίπλα μας σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι. Γιατί ο καπιταλισμός δημιουργεί την απανθρωπιά και συμβάλει στην απουσία των πάντων.

Γι’ αυτό δεν αντέχω άλλους αποχαιρετισμούς.

Παρών.

Ασυναρτησίες…

Καλά μαντάτα

3 Jul

Θέλω όταν με παίρνουν τηλέφωνο ή μου στέλνουν μήνυμα να ακούω καλά νέα.

Λαχταράω να ακούσω καλά νέα, τίποτα μαυρίλα…

Δεν σέβονται ούτε την κατάθλιψη μου.

Έμαθα μέσα σε λίγη ώρα ότι ένα απομονωμένο και πανέμορφο χωριό έμεινε χωρίς κτελ, μιας και το κτελ έγινε ιδιωτικό και οι ιδιώτες αποφάσισαν πως αφού δεν έχουν τα έσοδα που θέλουν μπορούν να παρατήσουν τους κατοίκους του χωριού στη τύχη τους, ειδικά τους γηραιότερους θα σκέφτηκαν που είχαν προλάβει την εποχή με τα γαϊδουράκια, απλά τώρα γαϊδούρια έγιναν οι άνθρωποι.

Έμαθα πως η παιδιατρική κλινική του Ασκληπιού της Βούλας κλείνει γιατί οι περικοπές που αποφασίστηκαν είναι πάνω από την υγεία των παιδιών και την αγωνία των γονιών τους.

Έτσι σκέφτηκα το μέλλον και τα γηρατειά του τόπου πόσο σίγουροι πρέπει να αισθάνονται και κυρίως πόσο τους υπολογίζει η πατρίδα τους (που λένε και οι πατριώτες), το πρώτο έργο του Άδωνη ήταν εκπληκτικό, πολλοί από τους γονείς που ψήφιζαν επί χρόνια τους επίδοξους δολοφόνους των παιδιών τους ελπίζω να πήραν χαμπάρι.

Έμαθα πως για 160 ευρώ μια οικογένεια στο Πέραμα που αποτελείται από έναν πατέρα που εργάζεται στη ζώνη του Περάματος μια άνεργη σύζυγο και τρία ανήλικα παιδιά έμεινε χωρίς ρεύμα.

Γι’ αυτό έχω γίνει αγριάνθρωπος και δεν μιλάω με κανέναν αφού μόνο κακά νέα ακούω και βαρέθηκα να κλαιγόμαστε ή θα τους γαμήσουμε ή θα τους αφήσουμε να μας σκοτώσουν.

Εγώ λέω να πάω διακοπές γιατί εδώ που είμαι μου έχει πέσει ο ουρανός στο κεφάλι.

2040 The Shelter

12 May

Πρόκειται για μια επιστημονικής φαντασίας ταινία μικρού μήκους 19λεπτών, σε σκηνοθεσία του Ιωάννη Νικηφόρου και παραγωγούς τους “Demode”(δεύτερη τους ταινία μετά το “Lay a Bet”) που κυκλοφόρησε το 2010.

Τοποθετείται στο 2040, με το υπάρχον σύστημα να έχει καταρρεύσει και την κοινωνία σε συνθήκες χάους. Τρεις φίλοι, τρεις διαφορετικοί χαρακτήρες έχουν εγκλωβιστεί καιρό σε μια αυτοσχέδια κρυψώνα, μα τώρα τα τρόφιμα…τελειώνουν. Θα επιβιώσουν;

Η ταινία είναι βασισμένη στις θεωρίες του κοινωνιολόγου Immanuel Wallerstein ο οποίος υποστηρίζει πως η συστημική κρίση είναι τόσο ισχυρή, όπου το σύστημα αντιμετωπίζει τόσα προβλήματα, ώστε δεν μπορεί να τα λύσει μέσα απο αυτό.

“Μπορεί να καταλήξουμε σε ένα σύστημα καλύτερο απο τον καπιταλισμό ή μπορεί και να οδηγηθούμε και σε ένα σύστημα χειρότερο απο τον καπιταλισμό. Το μόνο πράγμα που δεν μπορούμε να έχουμε είναι το καπιταλιστικό σύστημα.”

Πρωταγωνιστούν:Αναστάσιος Ζέρβας, Ναταλία Χατζή, Κωνσταντίνος Μπούρδος, Χριστίνα Μπαναλοπούλου.

Σενάριο:Κωνσταντίνος Μπούρδος

%d bloggers like this: