Tag Archives: κράτος δολοφόνος

Ελληνικά ΜΜΕ και Γάζα 2014: Καταδικάστε την Παλαιστίνη απ’ όπου κι αν προέρχεται

2 Aug

Την ώρα που οι νεκροί στη Γάζα έχουν ξεπεράσει τους 1.500, δίνεται μια καλή αφορμή για να παρατηρήσει κανείς την πραγματικά θαρραλέα προσπάθεια των περισσότερων ελληνικών καθεστωτικών ΜΜΕ και των υπαλλήλων τους να αναθεωρήσουν τον ρόλο του Ισραήλ στο Παλαιστινιακό. Διαφαίνεται δηλαδή μια συστηματική προσπάθεια “εξισορρόπησης των ευθυνών” και “αποδαιμονοποίησης” της ισραηλινής πολιτικής μέσω μακροσκελών άρθρων και επιφανειακών αναλύσεων, που σε όσους γνωρίζουν τι σημαίνει “παλαιστινιακό ζήτημα” και δεν είναι δημοσιογράφοι του FOXNews, θα προκαλούσε τουλάχιστον θυμηδία.

Κοινώς, μια γελοία απόπειρα εφαρμογής του “Καταδικάστε τη βία απ’ όπου κι αν προέρχεται” σε διεθνές επίπεδο.

Δεν χρειάζεται να συζητήσουμε για την τηλεοπτική πλευρά του φαινομένου, διότι η αποσπασματική φύση του μέσου το μετατρέπει σε μια εικονική αναπαράσταση της κυρίαρχης γραμμής του ελληνικού τύπου.

10534453_869437433083549_5492137575441552045_n

Να σημειωθεί επίσης ότι η μικρή βιβλιογραφία του παρόντος άρθρου προέρχεται εξολοκλήρου από Ισραηλινούς συγγραφείς.

Σταχυολογώντας λοιπόν τα κύρια σημεία στα ελληνικά “αναθεωρητικά” κείμενα για το Παλαιστινιακό, οι σκέψεις των δημοσιογράφων, αρθρογράφων και των λοιπών -γράφων περιστρέφονται γύρω από τρεις κύριους θεματικούς άξονες:

1. Οι επίθεσεις του Ισραήλ στους Παλαιστίνιους δεν είναι γενοκτονία, δεν είναι δολοφονίες αμάχων και λοιπά γραφικά που ακούγονται εν έτει 2014 πια, παρωχυμένα, αλλά ένα ζήτημα που είναι καιρός να θεαθεί χωρίς παρωπίδες.

2. Οι Παλαιστίνιοι δεν είναι οι “καλοί” της υπόθεσης διότι έχουν εκλέξει την “τρομοκρατική οργάνωση” της ΧΑΜΑΣ και χρησιμοποιούν και αυτοί βία κατά των Ισραηλινών.

3. Η ελληνική κοινή γνώμη παρουσιάζει αντισημιτικά συναισθήματα επειδή συνήθιζε τις τελευταίες δεκαετίες να δηλώνει συμπαράσταση στους Παλαιστίνιους και να κατακρίνει τις πρακτικές του ισραηλινού κράτους.

Προκειμένου να τεθούν τα πράγματα σε σωστή βάση είναι χρήσιμο να κατευθυνθούμε πρώτα στη ρίζα του ζητήματος, η οποία βρίσκεται στη γενικότερη τάση δημιουργίας των εθνών-κρατών του 19ου αι. αλλά απλώνεται και ισχυροποιείται στα μέσα του 20ου αι. Το κράτος του Ισραήλ ιδρύθηκε το 1948, μετά το τέλος ενός πολέμου που οι Ισραηλινοί αποκαλούν Πόλεμο της Ανεξαρτησίας και οι Παλαιστίνιοι Νάκμπα – η καταστροφή. Ένας τρομαγμένος και κατατρεγμένος λαός έψαχνε να βρει καταφύγιο και κράτος, και το κατόρθωσε μ’ ένα φοβερό τίμημα εις βάρος ενός άλλου λαού. Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1948, περισσότερο απ’ το μισό του τότε παλαιστινιακού πλυθησμού —1.380.000 άνθρωποι— εκδιώχθηκε από την πατρίδα του από τον ισραηλινό στρατό. Μολονότι το Ισραήλ ισχυρίστηκε επίσημα ότι η πλειοψηφία των προσφύγων ήταν φυγάδες και δεν απελάθηκαν, αρνήθηκε εντούτοις να επιτρέψει την επιστροφή τους, όπως επέβαλε μια απόφαση του Ο.Η.Ε. λίγο μετά τον πόλεμο του 1948. Έτσι, το έδαφος του Ισραήλ αποκτήθηκε μέσω της εθνοκάθαρσης των αυτόχθονων Παλαιστινίων κατοίκων. Η προπαγάνδα του “Μια γη χωρίς λαό για έναν λαό χωρίς γη”, αποδεικνυόταν όσο αισχρή ακουγόταν.

Το 1967, μετά από τον “Πόλεμο των έξι ημερών” με τρεις γειτονικές αραβικές χώρες, το Ισραήλ κατέκτησε και έθεσε υπό την κατοχή του τη Δυτική Όχθη (από την Ιορδανία), τη Λωρίδα της Γάζας και τη χερσόνησο του Σινά (από την Αίγυπτο, επεστράφη αργότερα), και τα Υψίπεδα του Γκολάν (από τη Συρία). Κατά τη διάρκεια του πολέμου του 1967 ένα νέο κύμα Παλαιστινίων προσφύγων δραπέτευσε από τη Δυτική Όχθη και τη Λωρίδα της Γάζας, σύμφωνα με ισραηλινές πηγές, 250.000 άνθρωποι. Περί τα τρία εκατομμύρια Παλαιστίνιοι εξακολουθούν να ζουν σήμερα σ’ αυτές τις δύο περιοχές, υπό ισραηλινή κατοχή, περικυκλωμένοι από ισραηλινούς οικισμούς εποίκων που εγκαταστάθηκαν στο έδαφος τους.

xartis11406443102

Το Ισραήλ δημιουργήθηκε πάνω στα αιματοβαμμένα θεμέλια των παλαιστινιακών ερειπίων χρησιμοποιώντας ωμή στρατιωτική βία, αριστοτεχνική προπαγάνδα βασισμένη σε βοσκούς που κυκλοφορούσαν στην Παλαιστίνη πριν χιλιετίες, στα θύματα του Ολοκαυτώματος, αλλά και σε ιμπεριαλιστικές πρακτικές εξολόθρευσης πληθυσμών και συστηματικού αποικισμού που δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν από τα αρχαία χρόνια και τη Ρωμαϊκή περίοδο.

Ακούστηκε ένα εκπληκτικό επιχείρημα για όλα αυτά (αθάνατη “Κ”), που ισχυρίζεται ότι δεν τρέχει τίποτα που το Ισραήλ δεν αφήνει τους Παλαιστίνιους να δημιουργήσουν κράτος, γιατί έτσι κι αλλιώςς αυτό θα είναι σαν τις υπόλοιπες φανατισμένες “ισλαμοδημοκρατίες” της Μέσης Ανατολής. Ίδια λογικής συμπέρασμα με το ναζιστικό “σκοτώνουμε όλους τους Εβραίους τώρα γιατί θα μετά θα είναι μάστιγα για τον κόσμο”. Πώς αλλάζουν οι καιροί…

Όπως ανέφερε και ο Ισραηλινός φιλόσοφος Γεσαγιάχου Λάιμποβιτς, «Ένα κράτος που κυβερνά έναν εχθρικό πληθυσμό ενάμισι έως δύο εκατομμυρίων ξένων (ο τότε αριθμός των Παλαιστινίων στις κατεχόμενες περιοχές) δεν μπορεί παρά να μεταβληθεί σ’ ένα κράτος Σιν Μπετ (αστυνομικό κράτος), με όλα όσα αυτό συνεπάγεται όσον αφορά το πνεύμα της εκπαίδευσης, την ελευθερία λόγου και σκέψης και τη δημοκρατία”.

Η πολιτική του Ισραήλ απέναντι στους Παλαιστίνιους διατηρήθηκε εξ αρχής σε αυτό το επίπεδο κι αυτό δεν είναι κάποια αποκάλυψη, αλλά μια θλιβερή συνέπεια που απορρέει από ένα από τα πλέον μιλιταριστικα, εθνικιστικά κράτη του πλανήτη με τον ρατσισμό κατά των Αράβων θεσμοθετημένο στο κοινωνικοπολιτικό και νομοθετικό του οικοδόμημα. Από τη δεκαετία του ’70 και ύστερα, θα φέρει και την πολιτική-επικοινωνιακή-στρατιωτική ενίσχυση των ΗΠΑ. Οι δεκάδες εκκαθαριστικές επιχειρήσεις-μακελειά, τα ηλεκτροφόρα τείχη του σήμερα, η μηδενική αναγνώριση πολιτικών δικαιωμάτων στους Παλαιστίνιους, η μη δυνατότητα μετακίνησης, η στέρηση πρόσβασης σε πηγές ύδατος, η στόχευση κτηρίων αμάχων, ο εμπορικός αποκλεισμός και μύρια όσα ακόμα επιβεβαίωσαν τους χειρότερους φόβους.

Συνεπώς, είναι εκ των πραγμάτων αδύνατον να τοποθετηθεί η χρόνια αντίσταση των Παλαιστινίων απέναντι σε αυτήν την κατάσταση στο ίδιο καζάνι με την ιμπεριαλιστική βία των Ισραηλινών.

10458893_724677940937941_4171226710152736677_n

Δεν είναι όλες οι βίες ίδιες, όσο κι αν χτυπιούνται οι ψευτο-αναλυτές του ΣΚΑΙ και του Mega. Οπως δεν ήταν ίδια η βία του Βερκιγγετόριγα, των Ινδιάνων της Αμερικής, και του Κολοκοτρώνη. Φυσικά και θα εμφανιστούν και ακραίες μορφές βίας σε τέτοιες περιπτώσεις, όπως οι καμικάζι στα λεωφορεία της Ιερουσαλήμ.

Αλλά τι έχει προηγηθεί; Και πέραν τούτου, τι άλλο θεωρεί ακραίο η αναθεωρητική πλευρά. Προφανώς είναι ακραίο να πολεμάς αυτούς που θέλουν να σε λιώσουν σαν σκουλήκι στο έδαφος. Είναι ακραίο να χρησιμοποιείς όπλα απέναντι στον τελευταίας τεχνολογίας χρησιμοποιούμενο εξοπλισμό του Ισραήλ που εισβάλλει στη Γάζα συντρίβοντας νοσοκομεία, σχολεία και παιδικά κορμιά στην άμμο. Ισως επειδή κάτω από το τέρμα που έπαιζαν υπήρχε σύραγγα για την Αίγυπτο. Δεν είναι “διαμάχη”, είναι εισβολή, δεν “πεθαίνουν αθώοι”, δολοφονούνται.

Αν λοιπόν όλα αυτά είναι ακραία, ας αναλογιστεί κάποιος το εξής απλό:

558963_533656379995601_1529305301_n

Η γενική στάση των ελληνικών κομμάων απέναντι στο “Παλαιστινιακό” ίσως ήταν από τις ελάχιστες φορές που δεν προκαλούσε κατακραυγή από το σύνολο του λαού και του πολιτικού κόσμου. Η στήριξη όμως, έστω και στα λόγια, που συνήθιζε να εκφράζει προς τους Παλαιστίνιους η ελληνική πλευρά, φυσικά και δεν συνιστά στοιχείο αντισημιτισμού. Αυτή είναι η προπαγάνδα του Ισραήλ που βαφτίζει αντισημιτική οποιαδήποτε στάση αντιδρά στην ξεδιάντροπη πολιτική του. Ο αντισημιτισμός υπάρχει όντως στην Ελλάδα, αλλά χάρις στους 700.000 που ψήφισαν χ.α. και Λάος αλλά και τα υπόλοιπα φασισταριά που κρύβονται πίσω από τον μανδύα της ΝΔ. Αυτή είναι η ειδοποιός διαφορά που “διαφεύγει” από τους κουραδοαναλυτές των έγκριτων φυλλάδων. Μάλλον επειδή τα πραγματικά αφεντικά της χώρας έχουν πλέον ισχυρούς επαγγελματικούς δεσμούς με τα ισραηλινά κεφάλαια και οι πιλότοι αμφότερων κάνουν πισωκολλητά στον εναέριο χώρο της ανατολικής Μεσογείου.

Δεν τους αδικώ. Δεν γνωρίζουν τη σημασία του αγώνα και της θυσίας παρά μόνο του σκύλου, του μπάσταρδου πιστού σκύλου. Δεν το γνωρίζουμε πια ως λαός, ή ακριβέστερα το ξεχάσαμε. Οι μεγαλύτερες γενιές πολιτών αυτής της ελληνικής κοινωνίας απέδειξαν τα τελευταία χρόνια ότι η ησυχία τους, περιχαρακωμένη μέσα στο μισογκρεμισμένο νοικοκυριό τους, είναι ό, τι πολυτιμότερο μέσα στη μιζέρια της άγνοιας.

Πάντως σήμερα, αυτή τη γνώση κατέχουν οι Παλαιστίνιοι. Οπως υπέδειξε πρώτα ο Θουκυδίδης και αργότερα ο Καστοριάδης, “ή ελεύθεροι ή ήσυχοι!”, και τα δύο μαζί δεν γίνοται. Αυτοί, διάλεξαν την περηφάνια και το τίμημα.

10360700_596533927132465_4553560497480479421_n

 

Διάβασε ακόμα

Σλόμο Σαντ: “ΠΩΣ ΕΠΙΝΟΗΘΗΚΑΝ ΟΙ ΕΒΡΑΙΟΙ”

Τάνια Ράινχαρτ, “ΙΣΡΑΗΛ-ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΗ, ΠΩΣ ΝΑ ΔΩΣΟΥΜΕ ΤΕΛΟΣ ΣΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΤΟΥ 1948”

Νόρμαν Φίνκελσταϊν, “Η ΒΙΟΜΗΧΑΝΙΑ ΤΟΥ ΟΛΟΚΑΥΤΏΜΑΤΟΣ”

Νόαμ Τσόμσκι: “ΜΟΙΡΑΙΟ ΤΡΙΓΩΝΟ, ΟΙ ΗΠΑ ΤΟ ΙΣΡΑΗΛ ΚΑΙ ΟΙ ΠΑΛΑΙΣΤΙΝΙΟΙ”

Advertisements

Τα παγκάκια και τα μίσια νομιμοποιούν φαρμακονήσια

24 Jan

Σκέφτομαι αυτές τις μέρες, τω όντι λίγο μαζοχιστικά, πόσοι νοικοκυραίοι (και πιστοί χριστιανοί) εδώ γύρω μου, σου, του, ένιωσαν μια πουτάνα κρυφή χαρά, ένα σκίρτημα ικανοποίησης, στο άκουσμα ότι μια ντουζίνα άνθρωποι έχασαν τη ζωής του στο Φαρμακονήσι, στην προσπάθειά τους να έρθουν παράνομα στην Ελλάδα.

Ένα “ναι ρε πούστη, στον διάολο τα μουνόπανα”, θα φύγε πνιχτό από μερικούς.

Δεν συζητώ για τους 400.000 φανερούς.

(Αυτό που με οδηγεί στην ψυχαναγκαστική παράνοια είναι ότι τα γεγονότα στο Φαρμακονήσι συμπέφτουν στην επικαιρότητα με το τεστ “χριστιανότητας”)

 

Διαβάζοντας έπειτα αυτά, όταν έφτασαν οι διασωθέντες στον Πειραιά,

“Προσπαθήσαμε να ανεβούμε στη βάρκα του λιμενικού και εκείνοι μας χτυπούσαν για να πέσουμε πάλι στο νερό, ενός χρονού παιδί φώναζε και ζητούσε βοήθεια”

“Επίτηδες μας πέταξαν στη θάλασσα και μας έβριζαν”.

λύγισα. Λύγισα στην ιδέα πόση θολούρα στη σκέψη και ψυχή μαύρη, μπορεί πραγματικά να εδράζεται στα εσώψυχα ενός λαού.

Απέναντι σε αυτήν την κτηνώδη κρατική συμπεριφορά (το βίο αβίωτο του αρχηγόμπατσου θυμηθείτε), απάθεια. Τίποτα καμιά αντίδραση. Γιατί ένας ο λαός, μέσα στην παράκρουση που έχει πάθει από τα απανωτά γαμήσια της αξιοπρέπειας και της ύπαρξής του, έχει εκλέξει και νομιμοποιήσει αυτούς:

 

Γιατί πρέπει πάντα να φταίνε οι άλλοι. Να φταίνε επειδή μπαίνουν στα λεωφορεία, επειδή έχουν άλλον θεό, να φταίνε επειδή κάνουν ό,τι χαμαλοδουλειά μπορεί να βάλει ένας αρρωστημένος νους, επειδή βιάζονται από τον κάθε στερημένο, επειδή μαχαιρώνονται από τον κάθε άριο, φταίνε επειδή παίρνουν τα παγκάκια, και να φταίνε ακόμα επειδή βιώνουν στο πετσί τους πόλεμο, σφαγές, βασανιστήρια και ψάχνουν με μάτια κόκκινα μια ελπίδα. Μια γαμημένη, τελευταία ελπίδα, που τελικά πεθαίνουν πριν από αυτή. “Όχι άλλα μίσια σε τούτη τη γη ωρέ”, έλεγε μια ψυχούλα.

Δεν σε/με αντέχω πατριώτη. Μας τα έχουν πάρει σχεδόν όλα, είναι μεγάλο κρίμα όμως που χάσαμε την ανθρωπιά.

 

Πολιτικές δολοφονίες στην Ελλάδα της ”ανάπτυξης”

4 Apr

861549_491728557541559_2005241884_n

Σαν σήμερα πριν ένα ακριβώς χρόνο έγινε η πολιτική δολοφονία Χριστούλα στο Σύνταγμα, δεν γράφω φυσικά αυτοκτονία γιατί δεν το θεωρώ αυτοκτονία, όπως δεν θεωρώ αυτοκτονίες και τις υπόλοιπες περίπου 3000 χιλιάδες που έχουν συμβεί τα τελευταία χρόνια στη χώρα, αντιθέτως είναι πολιτικές δολοφονίες που έγιναν από τις κυβερνήσεις των τελευταίων χρόνων που έβαψαν τα χέρια τους με αίμα.

Χθες ακούσαμε το Τσίπρα να μεταμορφώνεται για ακόμη μια φορά από νοικοκυραίος σε αντιστασιακός καθώς επανέλαβε στο λόγο του περισσότερες από τρεις φορές τη λέξη αντίσταση και πως ο τόπος έχει ανάγκη από αντίσταση, συμφωνούμε έχει ανάγκη ο τόπος από αντίσταση αλλά από αληθινή αντίσταση κι όχι από πασαρέλα μπροστά από τη βουλή, επίσης έχει ανάγκη από αντίσταση κι όταν βγαίνει στο εξωτερικό και στις περίφημες αγορές, η αντίσταση δεν είναι πλαστελίνη που φτιάχνει ο καθένας στα μέτρα του, έχει ανάγκη από την αριστερά που θα ξεβολεύει από το βόλεμα του καθενός και θα απαιτεί συμμετοχή.

Χθες είδαμε τη τρικομματική χούντα να μας ανακοινώνει όλο χαρά περηφάνια και καμάρι με το κλασσικό ξύλινο λόγο πως ο φόρος ακινήτων άλλαξε μορφή, πλέον θα αποδίδεται προοδευτικά και τα ακίνητα που δεν έχουν ηλεκτρισμό θα αποδίδουν το φόρο κατευθείαν στην εφορία, αυτό ακούσαμε χθες από τους εθνοσωτήρες. Ο Βενιζέλος μας είπε για την αξιοπιστία του ΠΑΣΟΚ και πως είναι ο εγγυητής της ενότητας που τόσο έχει ανάγκη ο τόπος, παράλληλα έπαιξε το κλασσικό πρόστυχο παιχνίδι των ημερών, πως αν δεν πάρουμε όλα τα μέτρα που μας επιβάλουν οι Ευρωπαίοι δολοφόνοι συνάδελφοι τους θα καταλήξουμε σαν τη Κύπρο, όσοι χρησιμοποιούν το παράδειγμα της Κύπρου θα έπρεπε να κρεμαστούν εις διπλούν καθώς χρησιμοποιούν τους οικονομικούς δολοφόνους ως μοναδική λύση και έτσι προσπαθούν να τους νομιμοποιήσουν.

Ο Κουβέλης έβαλε κόκκινες γραμμές μάλλον στα ψυχοφάρμακα και είπε πως η υπεύθυνη αριστερά θα σώσει το τόπο και υποσχέθηκε σταδιακή απαγκίστρωση από το μνημόνιο και το χαράτσι. Ο Σαμαράς μίλησε με τη παναγία, είπε ένα ποίημα που έγραψε και υποσχέθηκε πως η Ελλάδα δεν θα γίνει τριτοκοσμική χώρα, μέσα σε όλα άρχισαν να κάνουν την εμφάνιση τους στα κανάλια δημοσκοπήσεις που θέλουν την Ελλάδα να εγκαταλείπει το ευρώ αν δεν κάνει ότι της υποδεικνύει η Τρόικα, το έδαφος ετοιμάζεται για το τέταρτο μνημόνιο το οποίο θα είναι αναγκαίο, θα είναι μονόδρομος, θα είναι ευτυχία για τον τόπο.

Ένα χρόνο μετά την πολιτική δολοφονία Χριστούλα τίποτα δεν άλλαξε στο τόπο, υπάρχει η ίδια ακινησία, η ίδια κυβέρνηση, η ίδια αριστερά, ο ίδιος λαός, ο ίδιος φόβος κι αυτό από μόνο του είναι τρομακτικό πόσοι ακόμη πρέπει να δολοφονηθούν από το κράτος για να αντιδράσουμε τελικά; Πόσους αναστεναγμούς φυλάμε τελικά, πόσα όνειρα αντέχουμε ακόμα να δούμε να  πεθαίνουν και πόσες ελπίδες να σβήνουν;

Το μεγαλύτερο πρόβλημα της κοινωνίας αυτή τη στιγμή είναι η θολή στόχευση που έχουμε. Tο μνημόνιο, οι φόροι κι όλος ο παραλογισμός των τελευταίων ετών έγινε για ένα και μοναδικό σκοπό για τη διάσωση των τραπεζών. Πολύ απλά οι τράπεζες μπήκαν πάνω από τους ανθρώπους, χιλιάδες άνθρωποι δολοφονήθηκαν από το κράτος για τη διάσωση του τραπεζικού συστήματος στη χώρα.

Οι πολιτικές δολοφονίες που ζούμε μπορούν να συγκριθούν μόνο με τις πολιτικές δολοφονίες της χούντας κι αυτό δεν είναι βέβαιο καθώς στις μέρες μας οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τον αριθμό της μαύρης επταετίας κι είμαστε ακόμα στην αρχή και κάπου εδώ πρέπει να αναλογιστούμε το πόσο συνηθίσαμε το θάνατο, πόσο συμβιβαστήκαμε να σκύβουμε το κεφάλι στο κράτος που διψά για αίμα, καλή η αντίσταση του Τσίπρα αλλά η αντίσταση θέλει σύγκρουση θέλει αντίδραση όταν σε χαστουκίζουν δεν γυρνάς το άλλο μάγουλο αλλά χτυπάς κι εσύ, όταν η ερώτηση τους είναι βία η απάντηση δεν μπορεί να είναι συνθήματα και λουλούδια λυπάμαι αλλά καμία επανάσταση δεν έγινε χωρίς βία ούτε του Γκάντι τελικά.  Η αντίσταση θέλει σύγκρουση και κυρίως θέλει στόχευση. Στόχος δεν είναι μόνο το μνημόνιο αλλά να ανατραπεί η κεντρική εξουσία που για δεκαετίες κατατρώει τη χώρα.

Για το τέλος να αναφέρουμε ένα στοιχείο του Ινστιτούτου Ψυχικής Υγείας  την τελευταία τριετία έχει διπλασιαστεί η συχνότητα των αυτοκτονιών στην Ελλάδα κι έχει τετραπλασιαστεί το ποσοστό της κατάθλιψης και των ψυχικών νοσημάτων.

Τώρα που σου πήραν τα πάντα μην αφήσεις να σου πάρουν και τη ζωή σου, κυρίως μην αφήσεις να σου πάρουν τη ψυχή σου, βγες πάλεψε, χτύπα τους με κάθε τρόπο, δεν έχεις τίποτα να χάσεις κι έχεις πολλά να κερδίσεις πρώτα και πάνω απ’ όλα τη ζωή σου και την αξιοπρέπεια σου, το μέλλον που σου στέρησαν και το δικαίωμα να ονειρευτείς ξανά…

Το τραγούδι αυτό είναι αφιερωμένο σε όσους έφυγαν δολοφονημένοι από το κράτος δολοφόνο.

%d bloggers like this: