Tag Archives: κρίση

Τα κροσέ

20 Dec

Τις τελευταίες μέρες μάθαμε οτι το…πανελλήνιο ρεκόρ ανεργίας έσπασε για άλλη μια φορά, αυτή τη φορά απο τον Σεπτέμβρη του 2013. 27,4% ήτοι 1.376.463 άνθρωποι, ακριβώς 1 εκατομμύριο περισσότεροι απο τον Σεπτέμβρη του 2008. Και τους τελευταίους μήνες λειτουργούν και επιδοτούμενα ολιγόμηνα προγράμματα του ΟΑΕΔ…

Επίσης καυτό θέμα είναι οι πλειστηριασμοί ακινήτων που στόχος της τροικας είναι να αγγίξουν και την πρώτη(!) κατοικία.

Το τελευταίο μοιάζει ως η τελευταία(;) μπουνιά για να μας βγάλουν νοκ αουτ.

968full-rocky-iv-screenshot

Τα βάζεις όλα κάτω σε μια σειρά, τα διαδοχικά βήματα της επίθεσης και καταλαβαίνεις οτι όλο αυτό το σχέδιο, είναι σχέδιο εξόντωσης λαού. Σαν εκείνα του Αδόλφου…

Πρώτα άρχισαν να σου κόβουν  τον μισθό σου που αν τυχόν δουλεύεις ακόμα μάλλον θα έχει μείνει ο μισός.

Μετά έβαλαν χέρι στις καταθέσεις σου. Σου πήραν τα λεφτά σου. Ατελείωτα μπουνίδια φόρων και χαρατσιών. Η γυναίκα στην ουρά στο ταχυδρομείο για το χαράτσι και την ίδια στιγμή ο άντρας στην ουρά στην εφορία για την δόση.

Κάπου εκεί πολύ πιθανόν να σου πήραν και το αμάξι σου .

Μετά σε έδιωξαν απο την δουλειά σου. Σου έφεραν μεγάλη ένταση στο σπίτι σου, έψαχνες χαρτζιλίκι για τα παιδιά σου, σε πίεσαν, σε απογοήτευσαν.

robert-de-niro-raging-bull

Σε απομάκρυναν απο τους φίλους σου, σε κόλλησαν σε έναν υπολογιστή  και σε μια τηλεόραση, σε έκλεισαν σπίτι σου.

Μπορεί η οικογένεια σου να διαλύθηκε.

Πολλοί δεν άντεξαν και αφαίρεσαν και την ζωή τους.

Άλλα σπίτια κλείνουν απο ένα μαγκάλι

Και πλέον για όσους συνεχίζουν για έναν ακόμα γύρο έχοντας πια για μόνα περιουσιακά στοιχεία τις ζωές τους και τα σπίτια τους, το χτύπημα σπάει την πόρτα του σπιτιού τους…

Deacon3_2229582a

Και μετά τι ; Τι άλλο  μένει; Η ζωή σου.

Μετά, λένε, θα έρθει η ανάπτυξη. Βεβαίως και θα ερθεί. Αλλά να ορίσουμε εξ αρχής για ποιούς. Γιατί ζωές με 540( και αν) ευρω, δεν ξαναχτίζονται.

Και για όλα αυτά τα “μπουνίδια” που τρώμε τόσα χρόνια, για το βιωτικό επίπεδο που έχεις χάσει και για όσα στερείσαι, σε μπουκώνουν με εναν οχετό μαλακίας για να πιστεύεις οτι φταίνε

….οι μετανάστες που τους ταίζουμε και μας τρώνε τις δουλειές και οι αναρχοαριστεροάπλυτοι που δεν συνεργάζονται για να σωθεί το έθνος…..

raging bull (1)

Δεν φταίνε αυτοί που κυβερνούν, δεν είναι αυτοί επικίνδυνοι, δεν είναι αυτοί δολοφόνοι.

Ούτε εσύ κοινωνία φταίς, γιατί αν σου πούμε οτι φταίς μπορεί να πάρεις ανάποδες και να μας κυνηγάς.

Φταίνε οι άλλοι. Για όλα. Όλοι οι άλλοι. Και μέχρι να το καταλάβουν και όσοι δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, ο πρώην γκόμενος της Βίσση, προσφέρει δωρεάν ματ και Χρυσή Αυγή για να σου κάνουν εντατικά.

Η αντοχή και η δύναμη που κρύβει ο κάθε άνθρωπος όμως, δεν μπορεί να προβλεφθεί.

2009666-rocky_iv_original_k

Advertisements
Video

Landscapes of Emergency

18 Jul

Το φιλμ Landscapes of Emergency είναι μία σύντομη ματιά πάνω στο άτυπο καθεστώς έκτακτης ανάγκης που επισκιάζει, σήμερα, τις λειτουργίες και τα φαινόμενα του δημόσιου χώρου στην Αθήνα της κρίσης.

Εμπιστευόμενο τις αναγνώσεις δύο νομικών, δοκιμάζει ένα πέρασμα μέσα από τα σκοτεινά τοπία που αφήνει πίσω του το νέο δόγμα της δημόσιας ασφάλειας. Και επιλέγει να δει την κρίση ως τρόπο διαχείρισης της αστικής καθημερινότητας, ως τρόπο στρατιωτικής της διαχείρισης. Συνιστά μία θεματική παρέμβαση-παρέκκλιση στα πλαίσια του The Space That Remains, ενός ερευνητικού νήματος του συλλογικού εγχειρήματος υπό τον τίτλο http://www.crisis-scape.net. Αλλά μέσα από τα παρεκκλίνοντα χαρακτηριστικά του, απλώς, επικυρώνει τους αρχικούς φόβους που οδήγησαν στο ξετύλιγμα του νήματος αυτού.

Με άλλα λόγια, επιβεβαιώνει το ότι ο χώρος που απομένει είναι όλο και λιγότερος και πως η έκτακτη ανάγκη μας εκπαιδεύει, τελικά, να ζούμε με την απώλεια αυτή.

Η παιδεία του να είσαι απαίδευτος

11 Mar

Στη χώρα αυτή έχοντας μπερδέψει πολλές έννοιες εδώ και πολλά χρόνια μπερδέψαμε και την έννοια της παιδείας, μάλλον με την έννοια της μόρφωσης, στην Ελλάδα ο πατέρας καμάρωνε που η κόρη του ξέρει ξένες γλώσσες, τελείωσε το πανεπιστήμιο, έκανε μεταπτυχιακό, αλλά η έννοια της ήταν να βρει γκόμενους, να βαφτεί να πάει στο κλαμπάκι να χαζοκουνηθεί, να βαφτεί, να ψωνίζει εσώρουχα και η ζωή κυλούσε όμορφα. Καμάρωνε που ο γιος του αγόραζε με δάνεια ακριβά αυτοκίνητα, ασχολιόταν με μηχανές όλη μέρα να πουλάει μούρη σε χαζογκόμενες σαν την αδερφή του, να κάνει το μάγκα στους μετανάστες, να κοκορεύεται στα φανάρια, να χρεώνεται στις τράπεζες, να πηγαίνει στα μπουζούκια και στα κλαμπάκια με τις νεολαίες της σχολής του.

Παιδεία ήταν επίσης σε κάθε νοικοκυριό να υπάρχουν απαραίτητα τρία αυτοκίνητα και εξοχικά σπίτια, άλλωστε η ευτυχία αν και υποθηκευμένη μετριέται με υλικά αγαθά να λες έχω αυτό, έχω το άλλο δυστυχώς μυαλό δεν έχω αλλά αυτό δεν χρειάζεται δεν το μετράει και κανείς. Θυμηθείτε το σκάνδαλο με το χρηματιστήριο ήταν το χαρακτηριστικότερο παράδειγμα για τη παιδεία της χώρας, χιλιάδες άνθρωποι που δεν είχαν ξανακούσει τη λέξη μετοχές έσπευσαν να εμπλακούν προσδοκώντας σε γρήγορο και άκοπο χρήμα δεν είναι τυχαίο που το πιο γνωστό βιβλίο στη χώρα μας είναι ο αλχημιστής ήταν ένα σχετικά μικρό βιβλίο που έλεγε πως αν θέλεις κάτι πολύ θα γίνει γιατί θα σε βοηθήσει το σύμπαν.

Τα σχολεία και τα πανεπιστήμια της χώρας δεν έβγαλαν και δεν πρόκειται ποτέ να παράγουν προσωπικότητες, είναι απλά μια μηχανή που παράγει ειδικότητες που τώρα πια κι αυτές τις είναι αχρείαστες, για να γίνεις άλλωστε χρήσιμος στη κοινωνία όπως μας έλεγαν στα σπίτια μας θα πρέπει να μπεις μέσα σ’ αυτή, στην χώρα του αχαλίνωτου εγωισμού αυτό είναι δύσκολο, είμαστε παρτάκηδες κι αυτό το δείχνουμε με κάθε ευκαιρία, δεν έχουμε μάθει να δρούμε, να σκεφτόμαστε, να πράττουμε μαζί, ποτέ δεν κατάλαβα εκείνο το ένας για όλους κι όλοι για έναν, όλοι για όλους τόσο απλό…

Έμπαινα σε σπίτια και έβλεπα δύο και τρεις τηλεοράσεις, περιοδικά lifestyle, περιοδικά για αυτοκίνητα και έψαχνα απεγνωσμένα να δω ένα κόμικ, ένα βιβλίο, ένα περιοδικό για μουσική, για σινεμά, ένα γαμημένο βιβλίο όχι για να το παίξεις ψαγμένος ή κουλτουριάρης (σιχαμερές λέξεις και οι δυο) αλλά γιατί αποκλείεται σαν άνθρωπος να μην ήθελες να δεiς και να μάθεις κάτι καινούργιο πέρα από αυτά.

Κι όμως δεν θέλαμε να μάθουμε και φαινόταν πως δεν θέλουμε να μάθουμε από το τρόπο που ψηφίζαμε (όσοι ψήφιζαν), από το τρόπο που καταναλώναμε (δεν τα φάγαμε μαζί), από το τρόπο που διασκεδάζαμε, μα πολύ περισσότερο φαινόταν η απαιδευσιά μας από τα δεν μας, δεν αντιδρούσαμε, δεν σκεφτόμασταν, δεν αλλάζαμε, δεν ζητούσαμε συγνώμη, δεν δεν δεν…

Κι αν δεν υπήρχαν όλα αυτά τα δεν, σήμερα δεν θα είχαμε οικονομική κρίση…

Δεν θα είχαμε κοινωνική και πολιτισμική κρίση πολύ περισσότερο…

Δεν θα είχαμε Σαμαρά, Βενιζέλο, Κουβέλη, Παπανδρέου, Μπόμπολα, Λαμπράκη, Καραμανλή και καμιά 30αριά ακόμη εκτρώματα…

Δεν θα είχαμε φασίστες και δεν μιλάω για τη χρυσή αυγή μόνο…

Δεν θα είχαμε αστυνομία σε κάθε στενό της πόλης…

Δεν θα είχαμε Ιερισσό…

Δεν θα είχαμε πολλά αλλά τουλάχιστον θα είχαμε ο ένας τον άλλο…

Παιδεία είναι ο τρόπος που σκέφτεσαι, που δράς, που ζεις όσα πανεπιστήμια κι αν βγάλεις μπορεί να μείνεις κενός, ακόμη κι αν ξέρεις 30 γλώσσες δεν θα μιλήσεις ποτέ τη γλώσσα της αλήθειας, η παιδεία είναι οι φορές που άκουσες τον άλλον και πήρες κάτι απο αυτόν, που έδωσες κι εσύ κάτι σ’ αυτόν, αποκλειστική κι αδιαπραγμάτευτη γνώση δεν υπάρχει σε τίποτα, ούτε κι αλάθητο βγές μάθε πράξε, γιατί αλλιώς θα χαθείς στις αυθεντίες και θα καταλήξεις σαν κι αυτούς…

Εξ ορισμού εξορία

8 Mar

Μπανγκόκ 1999
Δουλεύω ξεναγός σε μια χώρα μακρινή όσο και η νεοελληνική ύβρη του νεοπλουτισμού εκείνη την εποχή. Ελληνες τουρίστες ξεφορτώνουν κάμερες, βρισιές και προκαταλήψεις απέναντι στους ντόπιους, καλυμμένοι πίσω από μια γλώσσα αμετάφραστη και μια ψυχή άψαχτη. Βιντεοσκοπούν τα γεύματα στα 5άστερα ξενοδοχεία αλλά και τη φτώχεια και τη δυστυχία στους δρόμους της νεοφιλελεύθερης πρωτεύουσας, επιμένοντας ότι στην “πατρίδα” δε θα αφήναμε ποτέ τον κόσμο να πεθαίνει στο δρόμο.

Κάνω πατρίδα μου την ασιατική «βρωμιά», κι εξορία μου την νεόπλουτη κι αλαζονική Ελλάδα.

Βερολίνο 2001
Δουλεύω γκαρσόνι, φύλακας σε τουαλέτα γηπέδου, κάνω τον Άη Βασίλη και τη μασκότ της πόλης για να σπουδάσω ξανά, ανθρωπολογία αυτή τη φορά. Φίλοι και συγγενείς στην Ελλάδα – καλυμμένοι πίσω από μια καλή δουλειά και μια ήσυχη συνείδηση- με χλευάζουν που άφησα τα Οικονομικά και την καλή θέση, μου προσάπτουν ότι μετανάστευσα «για να μην πάω στρατό».

Κάνω πατρίδα μου το γκασταρμπαιτερλίκι ιμιτιασιόν, κι εξορία μου την ευημερούσα και στρατόκαυλη Ελλάς.

Κάιρο 2004
Φυγαδεύω τον εαυτό μου από την χώρα εν μέσω Ολυμπιακών Αγώνων, με αφορμή την πρώτη εθνογραφική έρευνα στην Αίγυπτο. Αντί τελετής έναρξης στην Τι Βι, βολτάρω στην Αλεξάνδρεια του Καβάφη και το παλιό Κάιρο των Αιγυπτιωτών της παροικίας, διαβάζω τις περιπέτειές τους σε μια χαμένη Ανατολή γεμάτη αγκαλιές και μυρωδιές και γλώσσες. Χουλιγκάνοι στην ‘πατρίδα’ πανηγυρίζουν την κατάκτηση του ευρώ φωνάζοντας «δεν θα γίνεις Ελληνας ποτέ». Καλύμμένοι πίσω από ελληνικές σημαίες και το δίκιο του γηγενή, μαχαιρώνουν αλλοδαπούς που τολμάνε να πανηγυρίσουν τη δική τους νίκη μερικές εβδομάδες μετά.

Κάνω πατρίδα μου την αγκαλιά της Αλεξάνδρειας, κι εξορία μου την Ολυμπιακή κι αιμοσταγή Ελλάδα.

Βουδαπέστη 2006
Ξεκινάω το διδακτορικό σε μια χώρα του πρώην ανατολικού μπλόκ, στην οποία ζουν τα παιδιά και τα εγγόνια των ανταρτών που διέφυγαν από την “πατρίδα” όταν νίκησαν οι πρώην συνεργάτες των Ναζί οπλισμένοι με αγγλικά όπλα κι αμερικάνικα χρήματα. Κάνω βόλτες στο χωριό ‘Μπελλογιάννης’, χτισμένο από την ουγγρική κυβέρνηση ως καταφύγιο στους εξόριστους Ελληνες αντάρτες και μιλάω με τους κατοίκους του, οι οποίοι προτιμούν να ζουν ως μετανάστες στην ξενόφοβη Ουγγαρία παρά ως ντόπιοι στην ξενόφοβη Ελλάδα.

Κάνω πατρίδα μου τη μνήμη του ούγγρου Μπελλογιάννη, κι εξορία μου την Ελλάδα των Ναζί, πρώην και νυν.

Βυρηττός 2010
Κάνω την διδακτορική μου έρευνα σε μια χώρα-χωνευτήρι διωκόμενων από τα κάθε είδους αυταρχικά καθεστώτα ανά τους αιώνες. Μαρωνίτες και Δρούζοι στα βουνά, Κούρδοι κι Αρμένιοι στις πόλεις, Σιιίτες και Παλαιστίνιοι στο νότο, αλλά και κάποια εγγόνια Ελλήνων που ξέφυγαν από την Καταστροφή της Σμύρνης. Συναντάω τον Μιχάλη, του οποίου ο παππούς δεν κατάφερε τότε να περάσει απέναντι και κατέληξε στο Λίβανο, προσωρινά, ήλπιζε. Αλλά οι φίλοι του που τα κατάφεραν κι έφτασαν στην “πατρίδα” τού είπανε να μην έρθει γιατί τους βρίζουν οι ΄γηγενείς΄και τους λένε τουρκόσπορους και γύφτους. Προτίμησε να ζήσει στο χωνευτήρι του Λιβάνου ως ξενόγλωσσος ξένος, παρά στην Ελλάδα ως ελληνόφωνος μπάσταρδος.

Κάνω πατρίδα μου την χώρα του τουρκόσπορου Μιχάλη, κι εξορία την καθαρόαιμη κι αμπαστάρδευτη Ελλάδα.

Παρίσι 2012
Αρχίζω διδασκαλία και μεταδιδακτορική έρευνα στην πόλη που φιλοξένησε τους φυγάδες του «Ματαρόα», του πλοίου που φόρτωσε υπότροφους του Γαλλικού Ινστιτούτου Αθηνών – φιλόσοφους, μηχανικούς, καλλιτέχνες και γιατρούς – για να τους γλιτώσει από τον εμφύλιο που μαινόταν στην ‘πατρίδα’. Διαβάζω τον φυγά του Ματαρόα, Καστοριάδη, να υμνύει την αρχαιοελληνική δημοκρατία, όχι ως καρικατούρα ανωτερότητας όπως την καπηλεύονται οι σύγχρονοί του αλλά ως πρόταγμα αυτονομίας, ανυπακοής κι ανησυχίας. Ή ησυχία ή ελευθερία, και τα δύο δεν γίνεται, γράφει ο Κορνήλιος και ποτέ δεν είχε πιο πολύ δίκιο όσο σήμερα.

Κάνω πατρίδα μου το αμπάρι του θαλασσοδαρμένου Ματαρόα, κι εξορία την Ελλάδα της ησυχίας, τάξης κι ασφάλειας.

istanbul_birds

Πηγή: ikariamag.gr

Πώς το κάνουν οι Ίβηρες

4 Mar

Απο Πορτογάλους και Ισπανούς μάλλον βρισκόμαστε σε χειρότερη μοίρα.Κι όμως το ζούν πολύ διαφορετικά απο έμας.Η συσπείρωση,η ωριμότητα,η ενότητα,η συμμετοχή είναι σε πολύ υψηλότερα level απο τα αντίστοιχα δικά μας.Τα παραδείγματα πολλά.Ποιός ξεχνά τον καταστηματάρχη στην Μαδρίτη.

sfwe

Κάποια πράγματα στην Ιβηρική χερσόνησο είναι αρκετά πιο απλά.Όπως το οτι οι διαδηλώσεις γίνονται Σ/Κ για να μπορούν όλοι και κατεβαίνουν χιλιάδες χιλιάδων,ενωμένοι στους δρόμους.Η έμφαση δεν δίνεται στο να εμποδίσουμε την καθημερινότητα πιστεύοντας οτι έτσι τιμωρούμε το κράτος αλλά στο να δώσουμε όλοι μαζί ένα πειστικό ηχηρό μήνυμα.Αυτό συνέβη για άλλη μια φόρα στην Πορτογαλία προχθές. Διαβάζουμε:

Πορτογαλία: Ενάμιση εκατομμύριο διαδηλωτές ενάντια στην τρόικα και τη δεξιά κυβέρνηση

Οι διαδηλώσεις χθες 2 Μάρτη, σε 40 πόλεις, συγκέντρωσαν –σύμφωνα με αναφορές στον Τύπο- 1,5 εκατομμύριο ανθρώπους ενάντια στην τρόικα (ΔΝΤ, ΕΚΤ, ΕΕ) και τη δεξιά συμμαχική κυβέρνηση η οποία, υπό το πρόσχημα της «αποπληρωμής του χρέους» -ένα χρέος που δεν είναι δημόσιο, αλλά ιδιωτικό, και που «εθνικοποιήθηκε» προς εξυπηρέτηση των ιδιωτικών φορέων που το είχαν συσσωρεύσει- επιχειρεί μια μαζική αντιμεταρρύθμιση της οποίας στόχος είναι να καταστρέψει το κοινωνικό κράτος, να κόψει μισθούς και επιδόματα, να προωθήσει τις διαθεσιμότητες, να πραγματοποιήσει μια μαζική μεταφορά πόρων από την εργασία στο κεφάλαιο.

Στη Λισσαβόνα, οι δρόμοι γέμισαν από ανθρώπους που θέλουν να απαλλαγούν από την δεξιά κυβέρνηση και την τρόικα, οι οποίοι βάδισαν την απόσταση 2,6 χιλιομέτρων από την Πλατεία Marques de Pombalό που άρχιζε η διαδήλωση ως το Terreiro do Paço, απέναντι από τον ποταμό Tagus, όπου κατέληγε. Όταν η κεφαλή της διαδήλωσης ξεκίνησε να κινείται, ήδη η μακρά Λεωφόρος Ελευθερίας (Avenida da Liberdade) που εκτεινόταν πίσω της ήταν γεμάτη από ένα ανθρώπινο κύμα που φώναζε συνθήματα όπως «Είναι ώρα να φύγει η κυβέρνηση» και «οι τραπεζίτες είναι αυτοί που χρωστάνε λεφτά εδώ». Όπως στις 25 Απρίλη, 1974, στην αρχή της Επανάστασης των Γαρυφάλλων, ο λαός τραγούδησε ξανά «Λαός ενωμένος ποτέ νικημένος» (O povo unido jamais será vencido). Η διεθνής διάσταση των προβλημάτων που αντιμετωπίζουν οι Πορτογάλοι και οι λαοί της νότιας Ευρώπης δεν ξεχάστηκε κι αυτή: «Ισπανία, Ελλάδα, Ιρλανδία, Πορτογαλία – ο αγώνας μας είναι διεθνής» τραγουδούσαν οι διαδηλωτές («Espanha, Grécia, Irlanda, Portugal – a nossa luta é internacional»).

edfwevfg

Στο Πόρτο, τη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, κατέβηκαν 400.000 άνθρωποι στους δρόμους -η μεγαλύτερη διαδήλωση στην ιστορία της πρωτεύουσας του πορτογαλικού βορρά- η οποία γέμισε ασφυκτικά την τεράστια Πλατεία των Συμμάχων.

«Κλέφτες», «διεθφαρμένοι», «ληστές» ήταν κάποιες από τις λέξεις που εμφανίζονταν σε αυτοσχέδιες αφίσες που κρατούσαν οι άνθρωποι. «Ψηφίστε καλύτερα Αλί Μπαμπά, τουλάχιστον ξέρουμε πως έχει μόνο 40 κλέφτες», έλεγε μία.

Για πρώτη φορά, το μεγαλύτερο συνδικάτο, η CGTP, καθοδηγούμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα, συμμετείχε δημόσια σε μια πρωτοβουλία που δεν την ξεκίνησε το ίδιο

Οι διαδηλώσεις καλέστηκαν από την κολεκτίβα Que se Lixe aTroika (στμ: κάτι σαν «στο διάολο η τρόικα») μια ένωση ακτιβιστικών ομάδων, και όχι από τα αριστερά κόμματα και τα συνδικάτα. Όμως το Μπλόκο της Αριστεράς και το ΚΚ Πορτογαλίας ανακοίνωσαν την υποστήριξή τους και κάποιοι από τους ηγέτες και βουλευτές αυτών των αριστερών κομμάτων ήταν παρόντες, όπως και από το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Για πρώτη φορά, το μεγαλύτερο συνδικάτο, η CGTP, καθοδηγούμενο από το Κομμουνιστικό Κόμμα, συμμετείχε δημόσια σε μια πρωτοβουλία που δεν την ξεκίνησε το ίδιο.

Από την άλλη, ο António José Seguro, γενικός γραμματέας των Σοσιαλιστών, το μεγαλύτερο κόμμα της αντιπολίτευσης, επέλεξε να λείπει σε μια μικρή πόλη στο Alentejo όπου δεν είχε διαδήλωση και να κάνει αμφιλεγόμενες δηλώσεις, αναφερόμενος στην ανάγκη αλλαγής πολιτικής, αλλά όχι κυβέρνησης.

Ένα σημάδι κρίσης είναι ότι σχεδόν 24 ώρες μετά από αυτά τα γεγονότα ούτε ο πρόεδρος ούτε η κυβέρνηση έχουν πει λέξη για τις μαζικές διαδηλώσεις.

Ένα άλλο σημάδι, της σύνδεσης των χθεσινών διαδηλώσεων με την δημοκρατική επανάσταση της 25 Απρίλη 1974 ήταν πως το «Grândola, vila morena», το τραγούδι που χρησιμοποιήθηκε ως σινιάλο για τους στρατιώτες που κινήθηκαν για να ανατρέψουν τη δικτατορία, τραγουδήθηκε από πολλές χιλιάδες στόματα, από το νότο ως το βορρά της χώρας, ακόμα και στο εξωτερικό, όπως στο Παρίσι, όπου εκατό διαδηλωτές συγκεντρώθηκαν στο Πορτογαλικό Προξενείο.

«Την (επανάσταση της) 25 Απρίλη που έκανε ο πατέρας μου θα πρέπει να την ξανακάνω εγώ η ίδια», δήλωσε η Isabel Mora, μια 46χρονη γυναίκα που διαδήλωνε δίπλα στην 16χρονη κόρη της.

Πηγή: rproject.gr

%d bloggers like this: