Tag Archives: Ντονμπάς

Ιnna Levitan: Η Ισραηλινή που μάχεται τους Νεοναζί στην Ουκρανία

28 Sep

Το παρακάτω κείμενο αφορά την Inna Levitan, μια ισραηλινή αντιφασίστρια και μητέρα δύο παιδιών, που άφησε το σπίτι της και τον τόπο της για να ενισχύσει το αντιφασιστικό κίνημα της Ουκρανίας στον εμφύλιο με τους νεοναζί συμμάχους της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αναρτήθηκε για πρώτη φορά στην ισραηλινή ιστοσελίδα mako.co.il, ενώ η μετάφραση έγινε από τα αγγλικά και το newcoldwar.org από τον φίλο Νίκο Λ.

11940579_871695999579901_1796653412_o_c

 

Χιλιάδες αθώοι νεκροί, ανατολή εναντίον της δύσης, νεοναζί ενάντια στους κομμουνιστές – ο εμφύλιος πόλεμος στην Ουκρανία είναι μια αιματηρή και σκληρή σκηνή μάχης, αν και είναι σχεδόν ανήκουστα όλα αυτά από τα ΜΜΕ. Μια Ισραηλινή, μια μητέρα δύο παιδιων, έγινε ενήμερη για τις φρίκες που πραγματοποιούνται στα ανατολικά της χώρας και αποφάσισε να ταξιδέψει και να ενισχύσει τους αυτονομιστές στην Ουκρανία. «Πώς θα μπορούσα να ανταποκριθώ διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ»;

«Συνέλαβαν έναν πολίτη σε ένα από τα σημεία ελέγχου τους και του έκοψαν όλα τα εσωτερικά όργανά του. Είδα με τα μάτια μου έναν μαχητή που επέστρεψε από την αιχμαλωσία με τη μύτη του κομμένη, ένα αυτί κομμενο και τη γλώσσα του ακρωτηριασμένη, χωρίς το ένα μάτι, και όταν έβγαλε τα ρουχα του, όταν ξεντύθηκε εντελώς, ολόκληρο το σώμα του είχε σκαλισματα των αγκυλωτών σταυρών. Αυτές οι περιπτώσεις μιλούν από μονες τους, ακόμα κι αν τα ισραηλινά ΜΜΕ δεν μιλούν για αυτά».

Όταν καποιος ακούει αυτά τα πράγματα, μπορεί να φανταστεί ότι αυτό ήταν μια κατάθεση κάποιου που επιστρέφει από το Ιράκ ή τη Συρία και είδε τις φρίκες του ISIS. Αλλά αυτές οι δύσκολες λέξεις εκφράστηκαν από την Inna Levitan, μια ισραηλινή ηλικίας 37 ετών, μια μητέρα δύο κοριτσιών, που άφησε τα πάντα πίσω της και πήγε στο μέτωπο του εμφύλιου πολέμου στην Ουκρανία. Μπήκε στους Ρώσους αυτονομιστές, όχι για να παλέψει την Ουκρανία αλλά για να καταπολεμήσει το φαινόμενο της ανάπτυξης ναζισμού στη χώρα. «Ήρθα να καταστρέψω τον φασισμό. Όχι την Ουκρανία».

 

Από το Τελ Αβίβ στην Ουκρανία

Μέχρι πριν ένα χρονο,η Inna, μια ντόπια του Αζερμπαϊτζάν, δεν ήξερε τί γινόταν μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας. «Ήξερα ότι κάτι συνέβαινε εκεί, όπως οι περισσότεροι Ισραηλινοί» λέει. Συνεχιζουμε τη συνομιλία μαζι της ενώ είναι στην ανατολική Ουκρανία, στην καρδιά της σύγκρουσης.

«Μια ημέρα, κάποιος που ήξερα πολύ καλά μου εέπε ότι πηγαίνει στην Ουκρανία. Η άμεση αντίδρασή μου ήταν – «για ποιο λογο;». Άρχισε να μου εξηγεί για τους νεοναζί εκεί, αλλά δεν τον άκουσα τόσο προσεκτικά. Ο ανθρωπος έφυγε και εξαφανίστηκε, αν και είχε υποσχέθει να έχουμε επαφή κάθε μέρα.  Αποφάσισα να ανακαλύψω τι συμβαίνει εκεί και έψαξα on-line για πληροφορίες και από τις δύο μεριες.»

Οι πληροφορίες που η Inna ανακάλυψε on-line την τάραξαν μέχρι το κόκκαλο. Διάβασε για τις βαριές περιπτώσεις της κατάχρησης των αθώων, των αθώων πολιτών που εμειναν χωρίς ουτε ένα καταφύγιο αφου τα σπίτια τους ειχαν βομβαρδιστεί και καταστράφει τελειως, μιας δύσκολης οικονομικής κατάστασης και ολόκληρων χωριών που υπάρχουν σε πρωτόγονες συνθηκες, όλα αυτά προερχομενα από τις επιθετικές ενέργειες του ουκρανικού στρατού. Αυτό είχε ως συνέπεια, να αποφασίσει να μαζέψει μερικά πράγματα της και να μπει σε ένα αεροπλάνο σε μία προσπάθεια να βρεί τον φίλο της. Στην αρχή έφθασε στη Ρωσία και οπου έμαθε ότι ο φιλος της σκοτώθηκε, αλλά τελικά πήγε στο κέντρο της Ουκρανίας και κατόρθωσε να τον εντοπίσει.

Μετά από δύο εβδομάδες, επέστρεψε στο Ισραήλ με την καρδιά της ανήσυχη. Μετά από έναμιση μήνα, αποφάσισε να επιστρέψει στην Ουκρανία, αυτή τη φορά στην ανατολικη Ουκρανια και για απεριόριστη χρονική περίοδο. «Ηθελα να δω η ίδια τι πραγματικά συνέβαινε εδώ. Εάν όλα αυτά που ακούγονται για τους Ναζί και τις ενέργειές τους ήταν πράγματι η αλήθεια».

 

«Είμαι ανίκανη να σκοτώσω»

Η Inna προσχώρησε σε μια κομμουνιστική ταξιαρχία με το όνομα «Prizak» (φάντασμα), η οποία μαχεται στη ανατολική πόλη Lugansk και περιλαμβανει μεταξύ 100 έως 120 στρατιώτες που είναι πολίτες της Ουκρανίας, της Ρωσίας και άλλων χωρών. Αναφέρει ότι αγοράζουν από μόνοι τους τις αυτοσχεδιασμένες στολές τους στα καταστήματα, σε αντίθεση με τα όπλα και τα πυρομαχικά, των οποίων την προέλευση αρνείται δικαιολογημένα να αποκαλύψει. «Δεν πολεμώ με τα όπλα, απολύτως όχι. Είμαι επίσης ανίκανη να σκοτώσω,» είπε κατά την εξιστορήση περιληπτικά για την εργασία της στο μέτωπο ως συλλέκτρια πληροφοριών.

«Δεν έχετε καμία ιδέα σε τι συνθηκες οι άνθρωποι ζουν εδώ. Προτού έρθω εδώ δεν μπορούσα να φαντάστω ότι κάτι τέτοιο ήταν δυνατό. Είναι σε ένα επίπεδο όπου μια ηλικιωμένη γυναίκα πρέπει να υπολογίσει εάν μπορεί να διαθέσει για να αγοράσει ζάχαρη ωστε να έχει ενα γλυκό τσάι, και καταλήγει τελικά στο συμπέρασμα ότι δεν έχει καμία τέτοια επιλογή» μας λέει οταν εξήγει τις δύσκολες συνθήκες. «Επ’ευκαιρία έδωσα σε εκείνη την γυναίκα οτιδηποτε μου είχε μείνει από τα χρήματα μου, αλλά δεν συζητάμε εδώ μόνο για μια γυναίκα, είναι ολόκληρο έθνος». Επιπλέον, μιλά επίσης για τους καλούς ανθρώπους που την περιβάλλουν, όπως οι φίλοι της στην ταξιαρχία: «Πολλοί άνθρωποι μαζεύτηκαν εδώ από πολλα μερη στον κόσμο. Εδώ κανένας δεν ασχολείται με την υπηκοότητα ή τη θρησκεία σου και κάθε πρόσωπο δέχεται τον άλλο όπως είναι. Παραδείγματος χάριν, ξέρουν ότι δεν τρώω χοιρινό κρέας και προσπαθουν να μου φέρνουν kosher τρόφιμα (τρόφιμα που επιτρέπονται από την εβραική θρησκεία να καταναλώνονται), όσο το δυνατόν περισσότερο».

Σε όλες τις συνομιλίες μαζί της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό.

Εάν υπάρχει ένα πράγμα για το οποιο είναι σίγουρη, αυτο είναι ο ισχυρισμός για τη βοήθεια των ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στο μέτωπο – κάτι που δεν έχει καμία σχέση με την πραγματικότητα μας λέει. «Δεν υπάρχει κανένας ρωσικός στρατός εδώ. Υπάρχουν μερικοί άνθρωποι εδώ, μερικοί από τους οποίους δεν υπηρέτησαν ποτέ σε οτιδήποτε στρατιωτικο, που δεν δέχονται οποιαδήποτε οικονομική μέριμνα και έφθασαν εκεί απλά γιατι ετσι τους υποδήλωνε η αρχή τους» μας εξηγεί.
Σε όλες τις συνομιλίες μαζι της, επαναλαμβάνει και υπογραμμίζει ότι δεν πήγε να παλέψει ενάντια στην Ουκρανία αλλά ενάντια στο φασισμό και το ναζισμό. Λέει τις περιπτώσεις των φρικιαστικών αγριοτήτων στις οποίες εκτεθηκε, που ξυπνούν τα δυσκολότερα συναισθήματα: «Μίλησα σε μια γυναίκα που με είπε για το πώς έλαβε το σώμα της 14χρονης κόρης της σε ένα ξύλινο κουτι, ειχε βιαστει από μια ομάδα Ναζί, υποβλήθηκε στα βασανιστήρια (αυτό ήταν ξεκαθαρο και μονο στη θεα του σώματος) και μετά από αυτό της γεμισαν τα γεννητικά όργανά με αφρό τσιμεντου. Δεν ξέρω που είναι αυτή η γυναίκα τώρα, δεν ξέρω εάν είναι καν ζωντανή, ξέρω ότι αυτό δεν ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός. Άκουσα πολλά πράγματα, επίσης από τους ανθρώπους που είναι μαζί μου και που μου επιβεβαίωσαν τέτοιες περιπτώσεις.»

Πρέπει να σημειωθεί ότι τα στοιχεία των παρόμοιων φρικιαστικων ιστοριών, μπορούν να βρεθούν σε μια ευρεία κλιμακα φρικιαστικών εικόνων που υπαρχουν on-line.

 

Αγκυλωτοί σταυροί που υποστηρίζονται από τον ουκρανικό στρατό

Ο ναζισμός στον ουκρανικό στρατό, παραδείγματος χάριν στο τάγμα Aydar, είναι ένα γνωστό φαινόμενο. Οι ίδιοι μαχητες κυματιζουν ναζιστικές σημαίες και έχουν τατουαζ αγκυλωτούς σταυρούς στο σώμα τους, και μπορείτε εύκολα να βρείτε έναν ατελείωτο αριθμό φωτογραφιών και βίντεο που τους δείχνουν να χαιρετούν ναζιστικα. Δεν τους ενδιαφερει και ούτε καν προσπαθούν να κρύψουν το γεγονός ότι είναι Ναζί, το οποίο δηλώνει σαφώς την άσβεστη έχθρα τους για τους αυτόνομους Ρώσους κομμουνιστές, καθως και το ιδιο να συμβαινει από την άλλη πλευρα. Να σημειώσουμε ότι τις τελευταίες εβδομάδες, το Διαδίκτυο είναι γεμάτο με ενοχλητικές ειδήσεις για την ενδυνάμωση του φαινομένου – ακούμε για τα νεοναζί καλοκαιρινά εκπαιδευτικα κάμπινγκ, και ¨πεφτουμε¨ πανω σε συγκλονιστικά βίντεο οπως αυτό που είδαμε αυτή την εβδομάδα στο οποίο ένα μικρό κορίτσι κάνει το ναζιστικό χαιρετισμό και κρατά ένα τεράστιο μαχαίρι.

Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από το ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό

Εντούτοις, παρόλο που καυχιούνται ότι είναι Ναζί, εκείνοι οι «ουκρανικοί πατριώτες» δεν διστάζουν να δεχτούν στις τάξεις τους τους ισλαμιστές μαχητές – και ακόμα και τους ισραηλινούς Εβραίους. Ένα χρόνο πριν, τα ισραηλινά ΜΜΕ εξέθεσαν την ιστορία ενός πρώην Γκολάνιου μαχητή, ο οποίος συντάχθηκε στην ίδια ακραία δεξιά ταξιαρχία και ούτε καν έκρυψε την ταυτότητά του. Στη συνέντευξη, εξιστορεί τις φρίκες που εγιναν στην πραγματικοτητα από τους ρωσικούς αντιπάλους, οι οποίοι ληστευαν, βίαζαν και δολοφονούσαν τους πολίτες. Περιέγραψε επίσης πώς οι φίλοι του στο τάγμα τον σέβονται παρά την ταυτότητά του και πώς λατρεύουν τον ισραηλινό στρατό και επιθυμούν να ακούσουν περισσότερα για αυτον. Το αγωνιστικό υπόβαθρο του ίδιου Γκολάνιου μαχητή  – ο ίδιος ρωσικής προέλευσης – είναι ο λόγος που λαμβάνει το σεβασμό από αυτούς τους μαχητές και όχι λόγω της αγάπης για το Ισραήλ.

Στον ουκρανικό στρατό, που δεχεται σημαντικά χτυπήματα στη μάχη με τους αυτονομιστές, υπάρχουν επίσης Αραβες μουσουλμάνοι μαχητές, και οι Ισραηλινοί στρατιώτες που εξιστορουνται στην ίδια συνέντευξη γίνονται σεβαστοί επίσης όπως είναι. Θα ήταν ενδιαφέρον να δούμε τι είδους μεταχειρίση θα είχαν λάβει εάν δεν φορούσαν την ουκρανική στολή.

Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς

Το τάγμα Aidar αναγνωρίστηκε ως τμήμα του ουκρανικού στρατού μόνο τον Αύγουστο του 2014, όταν έλαβαν οι μαχητές του τις στολές και πιο εξεζητημενο εξοπλισμό. Νωρίτερα, ήταν μια εθελοντική μονάδα που ειχε συνταχθει από τους Ουκρανούς δεξιούς εξτρεμιστές που θέλησαν να παλεψουν τη ρωσική εισβολή στη χώρας τους. Το ίδιο πατριωτικό τάγμα που χρηματοδοτήθηκε από έναν από τους πλουσιότερους ανθρώπους στον κοσμο, ο οποίος, αυτό πρέπει να ειπωθεί, είναι Εβραίος, κατηγορείται από τον οργανισμο ανθρώπινων δικαιωμάτων ότι εχει διαπραξει βίαια εγκληματα πολεμου. Παρ’όλα αυτα, όταν το ίδιο ρωσο-ισραηλινο-ουκρανικο ατομο ακουσε τις κατηγορίες σχετικά με αυτόν και σχετικά με μια αυστηρή παραβίαση ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εξήγησε ότι σε έναν πόλεμο, όλα συμβαίνουν και ότι το εξτρεμιστικό δεξί τάγμα, κέρδισε την καλή φήμη του επειδή είναι θανατηφόρο.

Τα παγκόσμια μέσα δεν συζητούν πάρα πολύ, σχεδον καθόλου, τις φρίκες που η Inna περιγράφει. Αυτά τα φρικτά εγκλήματα, αντίθετα με αυτά που διαπράχθηκαν από την ISIS, δεν γίνονται μπροστά στη κάμερα προκειμένου να δημιουργηθεί μια επίδραση δημόσιων σχέσεων, αλλά ήσυχα, προφανώς ακόμη και με χαλαρό αυθορμητισμό.

Η Inna εξιστορεί ότι μόνο στο παρελθόν αρκετές ημέρες ξένοι δημοσιογράφοι αρχίζαν να μπαινουν στη ζώνη σύγκρουσης, και ένα ρωσικό κανάλι της πήρε συνέντευξη ακόμη και από το Skype. Αφότου μπήκε η πλήρης συνέντευξη της στο YouTube, αντιμετώπισε Ισραηλίνους on-line ο οποιοι ανταποκρίθηκαν με απειλές: «Απλά γύρνα πίσω εδώ, πόρνη», της έγραψε ένας από αυτούς, ενώ άλλοι έστειλαν προσωπικά μηνύματά και θέλησαν να μάθουν που βρίσκονται οι κόρες της. «Ένας από αυτούς μου ευχήθηκε να μείνω χωρίς χέρια και χωρίς πόδια, και ότι θα ζήσω ως ακρωτηριασμένο άτομο όλη μου τη ζωή» λέει.

«Έλαβα επίσης ένα μήνυμα όπου μου ειπαν ότι σίγουρα πρέπει να ξέρω ότι μόλις επιστρέψω, θα μου σπάσουν τα χερια και τα πόδια μου. Με αυτούς τους ανθρώπους έζησα για 25 χρονια; Αυτοι ειναι οι ισραηλινοί άνθρωποι;»

 

«Οι άνθρωποι είναι εδώ πολύ απλοί αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες»

Οταν ερευνάς βαθιά όλο αυτό που συντελείται στην Ουκρανία, μπορείς να καταλάβεις ότι στον πυρήνα, η αντιπαράθεση δεν προέρχεται απαραιτήτως από την σύγκρουση για την αποκτηση περιοχων ή λόγω των εθνικών διαφορών αλλά και -ίσως ειδικά- είναι ένας ιδεολογικός πόλεμος οπου η έχθρα και ο ρατσισμός τον συνοδεύουν μόνο.

Ο Alexei Marko (Dobri), ένας από τους ιδρυτές της ταξιαρχίας Prizrk που η Inna εντάχθηκε, υποστηρίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι καν μεταξύ των Ρώσων και Ουκρανών, όπως το μεγαλύτερο ποσοστό του κόσμου θεωρεί. «Πολλοί άνθρωποι σκέφτονται ότι ο πόλεμος εδώ είναι μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας, αλλά αυτό είναι κάτι που απέχει πολύ από την αλήθεια. Και στις δύο πλευρές υπάρχουν πολύ απλοί άνθρωποι, αλλά με πολύ διαφορετικές ιδεολογίες. Ο πόλεμος που είναι εδώ είναι μεταξύ μιας δυτικής ναζιστικής ιδεολογίας με μια φασιστική ιδεολογία και μιας ανατολικης σοσιαλο-κομμουνιστικής ιδεολογίας, ακόμα κι αν υπάρχουν Ρώσοι, Ουκρανοί, Εβραίοι, Άραβες, ακόμη και Αρμένιοι, Ιταλοί και Ισπανοί και στις δύο πλευρές.»

Σύμφωνα με την Inna, ο στόχος δεν είναι να καταστρέψει, αλλά να χτίσει. «Δεν ήρθα εδώ να σκοτώσω. Πίστεψα ότι ακριβώς όπως το Ισραήλ χτίστηκε εκ του μηδενός τότε, είναι δυνατό να χτιστεί και εδώ επίσης ένα δικαιότερο κράτος.»

«Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν υποστηρίζουν»

Έχετε δύο κόρες στο σπίτι. Δεν φοβάσαι ότι κάτι μπορεί να συμβεί σε σενα; «Μερικοί από τους φίλους μου σκοτώθηκαν, κατά κυριο λογο από ναρκες, αλλά ούτε καν σκέφτομαι για τέτοια πράγματα. Πέρασα από πολλές κρίσεις στη ζωή μου, από την παιδική ηλικία, αλλά είχα πάντα την απόλυτη πίστη ότι όλα θα πάνε καλά στο τέλος. Εδώ επίσης έχω μέσα μου την ίδια πίστη.

Μεγάλωσα και ανατράφηκα στο Ισραήλ. Μου λέτε σαν Ισραηλινή που είμαι, σε τελευταία ανάλυση, και είμαι βέβαιη ότι εσείς τιμάτε την μνήμη του ολοκαυτώματος κάθε χρόνο την ημέρα του ολοκαυτώματος, με το να στέκεστε όταν παίζει η σειρήνα, εγώ στέκομαι, ο καθένας μας στέκεται, γιατί μας εκπαίδευσαν κατά αυτόν τον τρόπο; Για την ομορφιά; Πώς θα μπορούσα να αντιδράσω διαφορετικά στο φαινόμενο του ναζισμού που αναπτύσσεται εδώ;»

Αλλά πέρα από τις σιδηρα αρχές της, πίσω από τις οποίες στέκεται εκατό τοις εκατό, πολύ δύσκολες προσωπικές παραχωρήσεις συνοδεύουν το προκλητικό βήμα που πήρε. Μετά από την απόφασή της να φύγει για την Ουκρανία, έχασε βασικά σχεδόν κάθε αγαπημένο της στο Ισραήλ. «Το πιο βαρύ τίμημα που πληρώνω είναι η επαφή με τις κόρες μου. Έχασα την επαφή με την οικογένεια και τους φίλους μου. Δεν με καταλαβαίνουν και δεν με υποστηρίζουν».

Τέλος, η Inna ζήτησε μόνο ένα πράγμα: «Θα είμαι περισσότερο από ευτυχής εάν κατορθώσετε να ανοίξετε τα μάτια των ανθρώπων. Τότε θα ξεχάσουν την κατανάλωση του γρήγορου φαγητού και τα reality στην τηλεοραση για μια στιγμή και θα αρχίσουν να σκέφτονται από μόνοι τους.»

Advertisements
%d bloggers like this: