Tag Archives: Παύλος Φύσσας

Όχι άλλους αποχαιρετισμούς

10 Oct

10387674_10152320451316945_6532556748491097444_n

Ασυναρτησίες…

Παύλος Φύσσας, Κώστας Κατσούλης, Λουκάνικος, Μητσάρας.

Τον Παύλο και τον Κώστα τους πήρε ο ίδιος θάνατος. Το μίσος για το διαφορετικό. Μια εποχή χωρίς μπέσα, το θάρρος τους, ο φασισμός. Ο Παύλος και ο Κώστας έζησαν και πέθαναν όρθιοι. Αντίθετα οι δολοφόνοι τους ζούσαν και ζουν γονατιστοί. Γονατιστοί απέναντι στο σύστημα και στα αφεντικά τους. Ο Παύλος και ο Κώστας ήξεραν από τιμή αντίθετα οι δολοφόνοι τους ήξεραν μόνο από αίμα.

Ο Πάυλος  και ο Κώστας αποφάσισαν να σταθούν μόνοι τους απέναντι στις αγέλες που έρχονταν κατά πάνω τους για να προστατέψουν τους πιο αδύναμους από τις παρέες τους. Θα μπορούσαν να το βάλουν στα πόδια και να σωθούν, αντίθετα έμειναν αποφασιστικά να αντιπαλέψουν τους φασίστες και τους ”αλλόθρησκους”. Η περίπτωση τους δείχνει τελείως διαφορετική και όμως είναι τόσο ίδια. Ο Κώστας πλήρωσε με τη ζωή του ότι ήταν οπαδός διαφορετικής ομάδας, λες και το γήπεδο και η κερκίδα δεν είναι χώρος διαπάλης και ταξικής συνείδησης. Ο Παύλος πλήρωσε το ότι ήταν μιας κάποιος διαφορετικής ιδεολογίας. Η λέξη κλειδί είναι το διαφορετικό. Όποιος δεν ανέχεται το διαφορετικό μάλλον κλείνει το μάτι στο φασισμό.

Παιδιά της εργατικής τάξης του Πειραιά και οι δύο. Αποφάσισαν τη στιγμή της σύγκρουσης να τα βάλουν με αυτούς που μισούν τη διαφορετικότητα.

Με τον Λουκάνικο είχαμε περπατήσει και γαβγίσει μαζί σε διάφορες πορείες. Αυτός βέβαια ήταν πολύ πιο συνεπείς από όλους εμάς. Ήταν πάντα εκεί. Άνθρωποι και λύκοι σε κοινούς αγώνες για έναν διαφορετικό κόσμο όπως τον φανταζόταν ο καθένας. Πάντα σιχαινόμουν τα αφεντικά και αυτά που έβγαζαν με λουριά τα σκυλιά τους βόλτα αν και με το πέρασμα των χρόνων καταλάβαινα πως μάλλον τα σκυλιά έβγαζαν βόλτα αυτούς. Και τα άλλα αφεντικά εκείνα που εκμεταλεύονταν ανθρώπους καταστάσεις και συναισθήματα.

Ο Λουκάνικος ήταν πάντα στη πρώτη γραμμή δεν έλειπε ποτέ. Έχουμε ανασάνει τα ίδια δακρυγόνα, έχουμε φάει ξύλο από τους ίδιους μπάτσους και μάλλον έχουμε ”γαβγίσει” απέναντι στα ίδια γουρούνια. Ακόμη τον θυμάμαι να γυροφέρνει στη Πλατεία Συντάγματος αγέρωχος και άφοβος.

Και τον Μητσάρα θυμάμαι στην ίδια πλατεία. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν το καλοκαίρι στην συγκέντρωση ενάντια στις φυλακές τύπου Γ’.  Tα μηνύματα που πάντα έστελνε θα μπορούσαν να αποτελούν τροφή για σκέψη και προβληματισμό απέναντι στη κοινωνία της αποχαύνωσης. Το παραλήρημα άλλωστε όπως έλεγε κι ένας κορυφαίος ψυχίατρος κάτι έχει να πει. Κι αυτός είχε περάσει από τα γήπεδα όσοι ασχολείστε θα τον θυμάστε πίσω από τις κάμερες να κρυφογελάει στις συνεντεύξεις παιχτών και προπονητών.

Τα πλακάτ του ήταν τα πιο ”αντιεξουσιαστικά” twitter. Κι αυτός πάντα παρών δεν έλειπε ποτέ αντίθετα με εμάς που ψάχνουμε αφορμές να λείπουμε. Όταν θες ψάχνεις τρόπους όταν δεν θες δημιουργείς αφορμές. Και η κοινωνία της μιζέριας, της ψευτιάς και του φόβου έψαχνε πάντα αφορμές για να λείπει ενώ εκείνος με το πλακάτ και το χαμόγελο τους έψαχνε τρόπους να είναι εκεί.

Διάβασα σήμερα πως για το Μητσάρα η είδηση δεν έχει επιβεβαιωθεί και τεκμηριωθεί. Ξέρετε εσείς κάποιον άστεγο ή άνθρωπο του ”περιθωρίου” που να επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του; Ποίος νοιάζεται άλλωστε; Το σύστημα; Το κράτος; Οι ”κοινωνικές υπηρεσίες”; Οι δημοσιογράφοι;

Σκεφτόμουν πόσο μοναδική και προσωπική στιγμή είναι ο θάνατος. Τι να νιώθει εκείνη τη στιγμή που φεύγει μια ψυχή; Τι να σκέφτεται; Ακούει κάτι; Παίρνει μαζί του πράγματα που γούσταρε από αυτό το κόσμο;

Αν πάντως παίρνει, έχει να πάρει πολλά από τους λίγους. Έχει να πάρει τη ζεστασιά, την φλόγα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όλων μας γιατί είμαστε δύο κόσμοι σε πόλεμο και ο πόλεμος θα τελειώσει μόνο όταν ο δικός μας κόσμος κερδίσει. Γιατί χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους και σκύλους δίπλα μας σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι. Γιατί ο καπιταλισμός δημιουργεί την απανθρωπιά και συμβάλει στην απουσία των πάντων.

Γι’ αυτό δεν αντέχω άλλους αποχαιρετισμούς.

Παρών.

Ασυναρτησίες…

Πέρασε ένας χρόνος

17 Sep

_DSC8697

Βράδυ βλέπαμε ποδόσφαιρο σε μια καφετέρια. Είχε μπει για τα καλά το φθινόπωρο στη πόλη και στις ψυχές μας.

Μια ακόμη νέα σεζόν θα ξεκινούσε και όλα έδειχναν μουντά. Σαν να ξέραμε τι θα γίνει από πριν.

Τελειώνει το παιχνίδι. Καθόμαστε λίγο στη πλατεία να τα πούμε και γυρνάμε στα σπίτια μας. Ξαφνικά χτυπάει το τηλέφωνο είναι περασμένες δώδεκα. ”Κάτι έγινε στη Τσαλδάρη, φασίστες επιτέθηκαν σε κάτι παιδιά που άραζαν σε μια καφετέρια”. Ήταν η εποχή που η χρυσή αυγή σύμφωνα με δημοσκοπήσεις άγγιζε το 10%, ήταν η εποχή που ο Παπαδημητρίου στο ΣΚΑΙ ζητούσε μια πιο σοβαρή χρυσή αυγή. Ήταν η εποχή που στρωνόταν ο δρόμος για την συγκυβέρνηση της ΝΔ με τη χρυσή αυγή. Ήταν η εποχή που ο Φαήλος καλόπιανε το Κασιδιάρη στα πάνελ. Ήταν η εποχή που μια χρυσή αυγή θα μας έσωζε. Ήταν η εποχή του χρυσή αυγή να ξεβρομίσει ο τόπος.

Τώρα τι εποχή αλήθεια είναι;

Μπαίνω γρήγορα στο Internet οι πρώτες πληροφορίες είναι μπερδεμένες, υπάρχει τραυματίας, υπάρχει μαχαιρωμένος, υπάρχει νεκρός; Μια γνωστή που βρισκόταν στο σημείο με πληροφορεί πως μάλλον ο τραυματίας υπέκυψε,στην αρχή δεν μπορώ καν να το πιστέψω. Περνάει η ώρα σε ανεξάρτητα site στο Ίντερνετ αρχίζει να διαδίδεται η είδηση πως υπάρχει νεκρός από μαχαίρι φασίστα. Περίπου στις 3 το πρωί ο γιατρός από το κρατικό της Νίκαιας το επιβεβαιώνει.

Ξέρω τι θα γίνει την επόμενη μέρα. Ήξερα πως θα ερχόταν και εκείνη η μέρα που οι φασίστες δεν θα μπορέσουν να κρύψουν μια δολοφονία.

Τσαλδάρη απόγευμα χιλιάδες κόσμου, τα στενά στο Κερατσίνι γεμάτα. Η οργή διάχυτη. Αναρωτιέμαι πρέπει να φτάσουμε κάθε φορά στο σημείο να θρηνήσουμε νεκρό για να μαζευτεί τόσος κόσμος; Μα κάθε μέρα δεν θρηνούμε μέσα μας για τα όνειρα που βλέπουμε να πεθαίνουν; Για τη κοινωνία που άλλαξε τόσο γρήγορα και πια μας ξεπέρασε οριστικά; Για τις σάρκες που κυκλοφορούν γύρω μας φτωχαίνοντας την εμπειρία και το βίωμα της ζωής θέλοντας να αυτοαποκαλούνται άνθρωποι; Τι στο διάολο έχουμε κάνει  τις ψυχές και τα σώματα μας αποθήκες οργής και θυμού; Και τι σήμαινε ρε πούστη μου τελικά το δεν με ενδιαφέρει η πολιτική; Δεν με αφορά ο φασισμός; Νομίζεις πως θα σε ρωτήσει αν σε αφορά ή όχι; Και εμάς γιατί μας αφορούσε; Θέλαμε να κάνουμε πολιτική καριέρα; Πως στο καλό αντέχουμε να ζούμε στην ίδια κοινωνία μαζί τους;

Η πορεία ξεκινάει. Σύγκρουση από το πρώτο δευτερόλεπτο, λύσσα και οργή. Κάτι ξεχασμένοι ταγματασφαλίτες πίσω από τα ματ να πετάνε πέτρες, σπασίματα, φωτιές, συνθήματα, δακρυγόνα, κατεδαφισμένες τράπεζες, οργή, ένα μείγμα εκρηκτικό.

Τελειώνει η πορεία. Ακολουθεί το πρώτο θ(αίμα). Ο Παύλος νεκρός στην αγκαλιά της κοπέλας του. Εξώφυλλο. Οι περιπτεράδες στο Κερατσίνι και στην Αμφιάλη αρνούνται να κρεμάσουν στα περίπτερα τους την εφημερίδα. Στην υπόλοιπη χώρα πουλάει αρκετές χιλιάδες φύλλα. Ο κομιστής εμπορευόταν το θάνατο ενός νεαρού μουσικού. Αυτός που καλούσε στην εκπομπή του το Καιάδα. Πόση ηθική παρακμή σε μια τόση δα χώρα;

Μπορεί να έχουμε γράψει και εκατό κείμενα για το φασισμό. Πια είμαι βέβαιος πως αυτή η χώρα θα τον κουβαλάει πάντα μέσα της όπως τον κουβαλούσε και επί δεκαετίες. Είναι απίστευτο το πόσο μεθοδικά στρώθηκε ο δρόμος  για το φασισμό. Έχει τόσες μορφές που μοιάζει με Λερναία Ύδρα κόβεις ένα κεφάλι και πετιούνται δυο. Για να μιλήσει βέβαια κανείς για το φασισμό θα πρέπει να μιλήσει για το καπιταλισμό για το σύστημα που τον γεννά και τον θρέφει. Εκτός λοιπόν από το πολιτικό και οικονομικό φασισμό. Υπάρχει ο φασισμός στις προσωπικές σχέσεις, η εκμετάλευση των συναισθημάτων, υπάρχει αυτή η γαμημένη απολίτικη στάση. Και εκείνο το αν χρησιμοποιήσεις βια γίνεσαι κι εσύ φασίστας. Στη δεκαετία του 90′ στρώθηκε ο δρόμος. Τότε γιγαντώθηκε αυτό το σάπιο σύστημα του lifestyle. Σφακιανάκης, Πλούταρχος, Κωστόπουλος, ξανθιές απολίτικες γλάστρες, μεσημερινά ξεκατινιάσματα, διακοποδάνειο, ακριβά αμάξια, μπουζούκια, τρόμος… Και όταν αυτό το σύστημα κατέρρευσε στη θέση του γεννήθηκε ο ”εναλλακτισμός”. Free press, εναλλακτικά έντυπα που προτείνουν ψαγμένα φτηνά μπαράκια, πως θα τη πέσεις στις φίλες σου, το σύστημα έχοντας καταρρεύσει οικονομικά έψαχνε ένα νέο τρόπο ακίνδυνης εκτόνωσης. Η αποχαύνωση και ο ιλουστρασιόν τρόπος ζωής ήταν και πάλι εδώ τα μπουζούκια θα γίνονταν urban party και οι απρόσωπες και ψεύτικες ανθρώπινες σχέσεις θα ήταν πάλι στο προσκήνιο.

Πέρασε ένας χρόνος λοιπόν και ακόμα θυμάμαι εκείνο το βράδυ και την επόμενη μέρα. Μάλλον το ρολόι μου έχει σταματήσει γενικά από απογοήτευση και όχι από μπαταρία. Μέχρι και κόμμα έκαναν οι εναλλακτικούληδες (καλησπέρα καλησπέρα) και κάποιοι που πέρασαν τα πάνδεινα από τους φασίστες ”φλερτάρουν” μαζί του.

Και όσο για την επόμενη μέρα δεν ξέρω τι να περιμένω πια. Είμαστε ικανοί μέσα σε ένα χρόνο να ξεχάσαμε. Να πούμε δεν πειράζει ήταν μια κακή στιγμή. Μπήκαν και προσωρινά στη φυλακή οι χρυσαυγίτες όλα καλά. Και όμως πειράζει… Αλλά δεν θέλουμε να το δούμε. Όπως δεν θέλαμε ποτέ να δούμε τίποτα που θα μας ξεβολέψει.

Πέρασε ένας χρόνος και ακόμη λείπεις.

Πέρασε ένας χρόνος και ακόμα λείπουν οι άνθρωποι με τις φλογισμένες καρδιές εκείνης της νύχτας,

Πέρασε ένας χρόνος και δεν φοβηθήκαμε (έστω και αν καμιά φορά κλαίμε).

Πέρασε ένας χρόνος και ακούμε ακόμα τα τραγούδια σου.

Πέρασε ένας χρόνος και είσαι ακόμα εδώ.

Εκεί έζησε και δολοφονήθηκε η Δημοκρατία

19 May

Στην αρχαία Αθήνα εδραιώθηκε και άνθισε η Δημοκρατία, η άμεση Δημοκρατία, η αληθινή Δημοκρατία δηλαδή. Από χθες το βράδυ η πόλη που μας έμαθε την έννοια της Δημοκρατίας είναι η πόλη που την ”δολοφόνησε”.

Δεν είναι η πρώτη φορά βέβαια, οι δολοφονίες είχαν αρχίσει το Δεκέμβρη του 2008 με μια σφαίρα. Είχαν συνεχιστεί το 2011 στο Σύνταγμα με χημικά και ξύλο, και είχαν κορυφωθεί με την δολοφονία του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι. Έτσι το ματωμένο κορμί της Δημοκρατίας περιφερόταν σαν φάντασμα στις γειτονιές της πόλης για χρόνια. Μέχρι χθες…

Χθες δεν άντεξε και απεβίωσε. Ο Κασιδιάρης συγκέντρωσε 16,19% στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας. Αυτό σημαίνει περίπου εικοσιπέντε  χιλιάδες ψήφους. Από χθες το βράδυ εικοσιπέντε χιλιάδες βασανιστές ασέλγησαν στο κουφάρι της Δημοκρατίας. Εικοσιπέντε χιλιάδες είναι υποψήφιοι δολοφόνοι, γιατί τώρα πια δεν έχουν καν την δικαιολογία πως δεν ήξεραν.

Ήξεραν και ψήφισαν συνειδητά, είχα γράψει πριν λίγο καιρό πως δεν ξεμπερδέψαμε με την χρυσή αυγή και πως πολλοί ήταν έτοιμοι να τους ψηφίσουν ξανά και ξανά. Το  φίδι  δεν είχε πέσει σε χειμερία νάρκη , είχε κουρνιάσει και περίμενε καρτερικά να δαγκώσει ξανά και ξανά. Η ευκαιρία που είχαμε να στείλουμε τους ναζί για άλλον μισό αιώνα στις τρύπες τους πέρασε ανεπιστρεπτί. Όχι μόνο δεν αφανίστηκαν αλλά επέστρεψαν συσπειρωμένοι και δυνατοί.

Το ξέπλημα του Κασιδιάρη άλλωστε είχε ξεκινήσει βδομάδες πριν. Το Mega δια στόματος Τρέμη είχε τρέξει να ξεκαθαρίσει ”Άλλο Χρυσή Αυγή, άλλο Κασιδιάρης” και ο Σαμαράς είχε δηλώσει ”Αν ψηφίσουν οι Αθηναίοι Σύριζα η πόλη θα παραδοθεί στην Αναρχία”. Έτσι στρώθηκε ο δρόμος για τον Κασιδιάρη και η πολυπόθητη αφύπνιση των λαϊκών μαζών δεν ήρθε ούτε αυτή τη φορά.

Το συντριπτικό μέρος της κοινωνίας μας είναι χαζό, βάφεται με ντεκαπάζ και ξεσαλώνει στα μπουζούκια, είναι χίπστερ, απολιτίκ και αδιαφορεί για τα πάντα. Όταν αδιαφορείς λοιπόν για τους συνανθρώπους σου, για τις μειονότητες, για τα εργασιακά σου δικαιώματα, για τα αδιέξοδα σου σαν κοινωνία στρώνεις τον δρόμο για το φασισμό. Ας μην γελιόμαστε άλλο στην κοινωνία μας είναι βαθιά ριζωμένος ο φασισμός εδώ και δεκαετίες. Αποδείξεις πολλές, ταγματασφαλίτες, χίτες, βασιλικοί, συνταγματάρχες.

Το 16,19% μετά την δολοφονία του Φύσσα είναι ένα τρομακτικό ποσοστό. Και πριν ήταν τώρα όμως οι μάσκες έπεσαν. Υπάρχουν δίπλα μας ”άνθρωποι” που μισούν το διαφορετικό και επικροτούν τον φασισμό στην πιο στυγνή μορφή του. Και η χρονική στιγμή είναι κομβική. Δείτε τι συμβαίνει με τους ναζί στην Ουκρανία. Η εκλογική άνοδος της ακροδεξιάς γεννά νεκροταφεία.

Σε ένα τέτοιο κοιμητήριο βρίσκεται από χθες το βράδυ και η περίφημη δημοκρατία των Αθηνών. Να την θυμόμαστε μόνο ως άμεση και όχι ως αστική. Αφού την χάσαμε που την χάσαμε ας την ωραιοποιήσουμε μέσα μας για το πως θα θέλαμε να είναι.

Στις 18 Σεπτεμβρίου δολοφονήθηκε ο Παύλος Φύσσας. Στις 18 Μαΐου οχτώ μήνες μετά δολοφονήθηκε η Δημοκρατία με ποσοστό 16,19%.

 

 

Δεν έχουμε εμφύλιο, έχουμε ανθρωπιά

20 Sep

keratsini-dolofonia-640-480x360

Έπαιξαν μπάλα με το κεφάλι ενός Αιγύπτιου, δολοφόνησαν σε νυχτερινή περιπολία έναν Ιρακινό πέρυσι τον Αύγουστο στο κέντρο, δολοφόνησαν τα πνευματικά τους αδέρφια στο Θησείο έναν μικροπωλητή στις γραμμές του τρένου. Όταν σοβάρεψαν αποφάσισαν πως η χώρα κινδυνεύει από την αναρχοαριστερή προπαγάνδα κι έτσι αποφάσισαν να σκοτώσουν κι τα ”μιάσματα” του έθνους.

Οι πληροφορίες που έρχονται στο φως της δημοσιότητας για κάποιους από εμάς ήταν γνωστές ξέραμε χρόνια πριν τι είναι η χρυσή αυγή, μακάρι να μάθει κι ο καθυστερημένος νοικοκυραίος επιτέλους τι είναι η χρυσή αυγή, ο μαυρόψυχος δοσίλογος δεν θα μάθει ποτέ αυτός θα είναι πάντα επικίνδυνος αυτό άλλωστε έχει αποδειχθεί ιστορικά. Από την κατοχή, τον εμφύλιο, την εθνική αντίσταση, το πολυτεχνείο ως τις μέρες μας…

Ο φασίστας φυσικά δεν έχει πρόβλημα με τους μετανάστες, αλλά με τους φτωχούς μετανάστες, ακριβώς το ίδιο πρόβλημα έχει και με την πολιτική εχθρός του είναι η αριστερά, οι αναρχικοί, οι αντιφασίστες δεν είναι τα κόμματα που εξουσίασαν κι έφεραν τη χώρα στο γκρεμό. Και πως να είναι εχθρός τους αυτό το σύστημα που τους ανέσυρε από το βάλτο για να τους χρησιμοποιήσει για όσο καιρό χρειαστεί.

Οι σχέσεις της αστυνομίας με τη χρυσή αυγή είναι επίσης γνωστές εδώ και δεκαετίες είναι η ίδια πολυκατοικία που τους χωρίζει μια μεσοτοιχία, τα ποσοστά άλλωστε της χρυσής αυγής στο σώματα ασφαλείας(;;;) ξεπερνούν το 60%, δεν είναι μόνο η ιδεολογική συγγένεια που έχουν  αλλά εξυπηρετούν ακριβώς το ίδιο σύστημα, προστατεύουν σαν πιστά σκυλιά τ’ αφεντικά τους με κάθε τρόπο και μέσο και εξοντώνουν όσους τους πολεμούν και τους αντιμάχονται.

Όταν ο εισαγγελέας μπήκε στα κεντρικά γραφεία της χρυσής αυγής οι διμοιρίες άφησαν τους βουλευτές της χρυσής αυγής να κάνουν παρέλαση μέσα στα γραφεία και να χαριεντίζονται με τις κάμερες, φυσικά στην αντιφασιστική πορεία δεν ήταν τόσο χαλαροί, ένας διαδηλωτής έχασε το μάτι του από ρίψη δακρυγόνου, το καθήκον της αστυνομίας βέβαια δεν σταμάτησε εκεί, διμοιρίες έμειναν μέχρι τις πρωινές ώρες έξω από πολυκατοικία για να συλλάβουν διαδηλωτές που φιλοξενήθηκαν από τους ίδιους τους κατοίκους για να γλυτώσουν από τις δολοφονικές επιθέσεις των γουρουνιών. Κρίμα που δεν έδειξαν τον ίδιο ζήλο και στη δολοφονία του Παύλου, αν δεν ήταν θεατές για περισσότερα από 15 λεπτά στο περιστατικό ο Παύλος θα ζούσε, αν οι άντρες της ομάδας (αη)Δίας δεν είχαν περίοδο κι αν η γυναίκα δεν είχε παντελόνια κανείς δεν θα είχε συλληφθεί να είστε σίγουροι γι’αυτό.

Τα καναλάκια τους που εμφάνιζαν τον Playboy κασιδιάρη, τους υπηρέτες του λαού παναγιώταρο, τον πνευματικό ηγέτη μιχαλολιάκο. Τα μεσημεριανάδικα που έψαχναν το ανθρώπινο πρόσωπο της χρυσής αυγής.

Θυμάμαι σαν τώρα τα επιχειρήματα για τα συσσίτια της χρυσής αυγής που δίνουν φαγητό σε Έλληνες, μάλλον το μαχαίρι που έκοβε τις μερίδες φαγητό έκοβε και καρδιές ανθρώπων Ελλήνων κι μεταναστών, εδώ δεν κάνουν διακρίσεις.

Γελάω επίσης με το επιχείρημα του μπουμπούκου, του Δένδια, του Βενιζέλου, του Σαμαρά για τη θεωρία των δυο άκρων και τον επικείμενο εμφύλιο. Προφανώς κάτι τέτοιο είναι γελοίο όταν οι φασίστες εφορμούν με τις ευλογίες τους κράτους και της αστυνομίας και δολοφονούν ανθρώπους, είναι προφανές πως θα αμυνθείς αλλιώς θα πεθάνεις. Ο καπιταλισμός στηρίζεται στη βια, ολόκληρο το σύστημα είναι βασισμένο στη βια, η αντί-βία χρησιμοποιείται είτε ως μια μορφή άμυνας, είτε για μια συγκεκριμένη περίοδο για να αλλάξει ο ρους της ιστορίας, ως εργαλείο για μια μεταβατική περίοδο ώστε να αλλάξουν τα πράγματα.

Όσοι ήταν στις πορείες στο Κερατσίνι καταλαβαίνουν τι σημαίνει αντί-βία, γιαγιάδες να ανοίγουν τις αυλές τους να σώσουν κόσμο, παππούδες να τα βάζουν με την αστυνομία να ουρλιάζουν γουρούνια δολοφόνοι, να βλέπεις ανθρώπους κάθε ηλικίας με τα μάτια τους οργισμένα να βγάζουν φλόγες μια λύσσα κι ένας βουβός θρήνος, περισσότεροι από 10 χιλιάδες διαδηλωτές, σε κάθε στενό του Κερατσινίου αποφασισμένοι, ο Πειραιάς των εργατών, της φτωχολογιάς, των μεταναστών δεν έχει χώρο για τους φασίστες, δεν έχει ανοχή, δεν έχει υπομονή οι παππούδες κι οι γιαγιάδες θυμήθηκαν τα νιάτα τους και πως να φοβηθούν από τη χρυσή αυγή όταν αντιμετώπισαν Γερμανούς, γερμανοτσολιάδες, χύτες, ταγματασφαλίτες.

Τα στενά πλημμύρισαν οργή, τα μάτια πετούσαν φωτιές, κανείς δεν φοβήθηκε κανείς δεν έκανε πίσω, χημικά, ξύλο, ταγματασφαλίτες να πετάνε πέτρες πίσω από τους ματατζήδες κι κανένας δεν φοβήθηκε όλοι εκεί με ένα και μοναδικό σύνθημα ”ΑΠΟΨΕ ΠΕΘΑΙΝΕΙ Ο ΦΑΣΙΣΜΟΣ”.

Δεν έχουμε εμφύλιο προφανώς, έχουμε ανθρωπιά δεν ανεχόμαστε το φασισμό δεν ανεχόμαστε να πεθαίνουν άνθρωποι επειδή είναι αριστεροί, επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα, επειδή έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις, επειδή έχουν ιδιαιτερότητες, επειδή είναι διαφορετικοί, επειδή είπαν σε μια καφετέρια γαμώ τη χρυσή αυγή και να πέφτεις νεκρός, επειδή είναι εργάτες και συνδικαλιστές. Γιατί δεν είναι εμφύλιος να μάχεσαι το φασισμό και να θες να παραμείνεις ζωντανός όχι  μόνο σωματικά αλλά και ψυχικά.

Γιατί χθες ήταν οι μετανάστες, προχθές οι αριστεροί, πριν λίγο καιρό οι ομοφυλόφιλοι, σε λίγο καιρό θα είσαι ΕΣΥ και κανείς δεν θα έχει μείνει να σε βοηθήσει γιατί κάποτε δεν βοήθησες κι εσύ κανέναν.

Η χρυσή αυγή δεν πρέπει να απαγορευτεί από το κράτος γιατί κάτι τέτοιο θα την κάνει να μοιάζει αντισυστημική, από το ίδιο σύστημα που την γέννησε και την έθρεψε, οι φασίστες πρέπει να απομονωθούν από εμάς από την κοινωνία να φοβούνται να εμφανιστούν σε πλατείες, δρόμους, δουλειές, η χρυσή αυγή πρέπει να ακυρωθεί στην πράξη κοινωνικά.

Είχα γράψει πριν μήνες πως όλοι στη χώρα είμαστε μελλοθάνατοι και πως στη κάλπη ρίχνουμε κόκκινη ψήφο όχι από ιδεολογία αλλά επειδή είναι βουτηγμένη στο αίμα, το θέμα είναι πόσο ακόμα αντέχουμε να χάνουμε συνανθρώπους μας και την ανθρωπιά μας;;;

%d bloggers like this: