Tag Archives: στη ρωγμή του χρόνου

Να ‘μουν μάνα πειρατής

20 Jul

Πέρασα μια βδομάδα στον παράδεισο του χωριού. Το μέρος που μπορεί να μου γιατρεύει το ξεχαρβαλωμένο ωράριο ύπνου, να τονώνει μέσα σου την ανθρωπιά και να προσφέρει την απόλαυση μιας ρέμπελης κουβέντας με τα αειθαλή μπαρμπίδια του.

Σε αυτό το διάστημα της παραμονής μου, είδα άτομα που ανταμώνω μόνο όταν επιστρέφω στο χωριό.

Τίμησα τις δύο από τις τέσσερις παραλίες μας κι ευτυχώς δεν μαύρισα.

Πήγα για ψάρεμα όπως όταν ήμουν πιτσιρικάκι.

Πέρασα ένα δίωρο στη σοφίτα μου ψαχουλεύοντας τα ράφια και τις κούτες που κρύβουν ένα σωρό αναμνήσεις.

Σε όλα αυτά, συντροφιά μου είχα πάρει κι ένα βιβλίο. Μίλουσε για μια εποχή ταραγμένη, κατά την οποία στην Ευρώπη ζούσαν την Aναγέννηση αλλά στη δύση τα πελάγη έπαιρναν χρώμα άλικο.

Μιλούσε για την πειρατεία που αναπτύχθηκε στην εξωτική Καραϊβική όταν Άγγλοι, Γάλλοι κι Ολλανδοί προσπαθούσαν να σπάσουν την ισπανική κυριαρχία στον Νέο Κόσμο μετά τα ταξίδια των κατακτητών.

Μιλούσε επίσης για το πως οι πολιτικοί ταγοί και οι αντίστοιχες “πολυεθνικές” της εποχής γέννησαν και υπέθαλψαν τους θρυλικούς κουρσάρους των θαλασσών με σκοπό να πλήττουν τα οικονομικά συμφέροντα των ανταγωνιστών τους.

Μιλούσε τέλος, για την ανάγκη των πειρατών να φτύσουν κατάμουτρα τη χαοτική κοινωνική ανισότητα και τους υποκριτικούς θεσμούς του δυτικού “πολιτισμού” όντας αυτόνομοι κολασμένοι σε ένα καζάνι από πλουτοκράτες και εκμεταλλευτές.

Ανακάλυψα λοιπόν ότι ένας πειρατής του 18ου αιώνα, που δεν ήξερε αν θα ζήσει να κουρσέψει ένα ακόμα πλοίο ή αν θα καταλήξει στην κοντινότερη κρεμάλα, ήταν πολύ πιο ελεύθερος από τον μέσο ανθρωπάκο του σήμερα.

Πράγματι συλλογίστηκα για μια στιγμή πόσο θα ‘θέλα να ‘μουν στη γαλέρα και να ύψωνα την πειρατική σημαία πριν από την έφοδο, στη μέση του Ατλαντικού και με το γαλάζιο να κυριεύει το μάτι.

Να’ μουν ένα σκυλί της θάλασσας κόντρα στα άπλιστα λιοντάρια του πολιτισμού.

Ρεσάλτο σύντροφοι.

Advertisements

Χίπις, Μάης και μουσική: Η γενιά του Woodstock (Part 1)

18 Mar

Μέσα από ένα τσούρμο ενεργητικών μυρωδιών και υπό το χορό ψυχεδελικών ήχων, βάζουμε ξανά στη μόδα τις καμπάνες. Γιατί όποια γνώμη κι αν έχει ο καθένας για τη δεκαετία του ’60 και τη γενιά της, αναμφίβολα αποτέλεσε σημείο τομής στα κιτάπια της ιστορίας.

***

Δεκαετία του ’60… Μια δεκαετία γεμάτη χρώματα, μουσική και ζωντάνια. Μια εποχή σεισμός που ταρακούνησε και άλλαξε τα πάντα.

Τα συντηρητικά, μονόχρωμα ρούχα πήγαν όλα στα σκουπίδια και οι μίνι φούστες, τα παντελόνια καμπάνα, τα διάφανα πουκάμισα έγιναν η -σήμα κατατεθέν- ενδυμασία των νέων. Τα μαλλιά των αγοριών άγγιζαν τους ώμους και τα μακριά γένια έκρυβαν τα άγουρα χαρακτηριστικά. Continue reading

%d bloggers like this: