Tag Archives: φασισμός

Όχι άλλους αποχαιρετισμούς

10 Oct

10387674_10152320451316945_6532556748491097444_n

Ασυναρτησίες…

Παύλος Φύσσας, Κώστας Κατσούλης, Λουκάνικος, Μητσάρας.

Τον Παύλο και τον Κώστα τους πήρε ο ίδιος θάνατος. Το μίσος για το διαφορετικό. Μια εποχή χωρίς μπέσα, το θάρρος τους, ο φασισμός. Ο Παύλος και ο Κώστας έζησαν και πέθαναν όρθιοι. Αντίθετα οι δολοφόνοι τους ζούσαν και ζουν γονατιστοί. Γονατιστοί απέναντι στο σύστημα και στα αφεντικά τους. Ο Παύλος και ο Κώστας ήξεραν από τιμή αντίθετα οι δολοφόνοι τους ήξεραν μόνο από αίμα.

Ο Πάυλος  και ο Κώστας αποφάσισαν να σταθούν μόνοι τους απέναντι στις αγέλες που έρχονταν κατά πάνω τους για να προστατέψουν τους πιο αδύναμους από τις παρέες τους. Θα μπορούσαν να το βάλουν στα πόδια και να σωθούν, αντίθετα έμειναν αποφασιστικά να αντιπαλέψουν τους φασίστες και τους ”αλλόθρησκους”. Η περίπτωση τους δείχνει τελείως διαφορετική και όμως είναι τόσο ίδια. Ο Κώστας πλήρωσε με τη ζωή του ότι ήταν οπαδός διαφορετικής ομάδας, λες και το γήπεδο και η κερκίδα δεν είναι χώρος διαπάλης και ταξικής συνείδησης. Ο Παύλος πλήρωσε το ότι ήταν μιας κάποιος διαφορετικής ιδεολογίας. Η λέξη κλειδί είναι το διαφορετικό. Όποιος δεν ανέχεται το διαφορετικό μάλλον κλείνει το μάτι στο φασισμό.

Παιδιά της εργατικής τάξης του Πειραιά και οι δύο. Αποφάσισαν τη στιγμή της σύγκρουσης να τα βάλουν με αυτούς που μισούν τη διαφορετικότητα.

Με τον Λουκάνικο είχαμε περπατήσει και γαβγίσει μαζί σε διάφορες πορείες. Αυτός βέβαια ήταν πολύ πιο συνεπείς από όλους εμάς. Ήταν πάντα εκεί. Άνθρωποι και λύκοι σε κοινούς αγώνες για έναν διαφορετικό κόσμο όπως τον φανταζόταν ο καθένας. Πάντα σιχαινόμουν τα αφεντικά και αυτά που έβγαζαν με λουριά τα σκυλιά τους βόλτα αν και με το πέρασμα των χρόνων καταλάβαινα πως μάλλον τα σκυλιά έβγαζαν βόλτα αυτούς. Και τα άλλα αφεντικά εκείνα που εκμεταλεύονταν ανθρώπους καταστάσεις και συναισθήματα.

Ο Λουκάνικος ήταν πάντα στη πρώτη γραμμή δεν έλειπε ποτέ. Έχουμε ανασάνει τα ίδια δακρυγόνα, έχουμε φάει ξύλο από τους ίδιους μπάτσους και μάλλον έχουμε ”γαβγίσει” απέναντι στα ίδια γουρούνια. Ακόμη τον θυμάμαι να γυροφέρνει στη Πλατεία Συντάγματος αγέρωχος και άφοβος.

Και τον Μητσάρα θυμάμαι στην ίδια πλατεία. Τελευταία φορά που τον είδα ήταν το καλοκαίρι στην συγκέντρωση ενάντια στις φυλακές τύπου Γ’.  Tα μηνύματα που πάντα έστελνε θα μπορούσαν να αποτελούν τροφή για σκέψη και προβληματισμό απέναντι στη κοινωνία της αποχαύνωσης. Το παραλήρημα άλλωστε όπως έλεγε κι ένας κορυφαίος ψυχίατρος κάτι έχει να πει. Κι αυτός είχε περάσει από τα γήπεδα όσοι ασχολείστε θα τον θυμάστε πίσω από τις κάμερες να κρυφογελάει στις συνεντεύξεις παιχτών και προπονητών.

Τα πλακάτ του ήταν τα πιο ”αντιεξουσιαστικά” twitter. Κι αυτός πάντα παρών δεν έλειπε ποτέ αντίθετα με εμάς που ψάχνουμε αφορμές να λείπουμε. Όταν θες ψάχνεις τρόπους όταν δεν θες δημιουργείς αφορμές. Και η κοινωνία της μιζέριας, της ψευτιάς και του φόβου έψαχνε πάντα αφορμές για να λείπει ενώ εκείνος με το πλακάτ και το χαμόγελο τους έψαχνε τρόπους να είναι εκεί.

Διάβασα σήμερα πως για το Μητσάρα η είδηση δεν έχει επιβεβαιωθεί και τεκμηριωθεί. Ξέρετε εσείς κάποιον άστεγο ή άνθρωπο του ”περιθωρίου” που να επιβεβαιώθηκε ο θάνατος του; Ποίος νοιάζεται άλλωστε; Το σύστημα; Το κράτος; Οι ”κοινωνικές υπηρεσίες”; Οι δημοσιογράφοι;

Σκεφτόμουν πόσο μοναδική και προσωπική στιγμή είναι ο θάνατος. Τι να νιώθει εκείνη τη στιγμή που φεύγει μια ψυχή; Τι να σκέφτεται; Ακούει κάτι; Παίρνει μαζί του πράγματα που γούσταρε από αυτό το κόσμο;

Αν πάντως παίρνει, έχει να πάρει πολλά από τους λίγους. Έχει να πάρει τη ζεστασιά, την φλόγα, την αγάπη, την αλληλεγγύη, όλων μας γιατί είμαστε δύο κόσμοι σε πόλεμο και ο πόλεμος θα τελειώσει μόνο όταν ο δικός μας κόσμος κερδίσει. Γιατί χρειαζόμαστε τέτοιους ανθρώπους και σκύλους δίπλα μας σαν να ήταν δικοί μας άνθρωποι. Γιατί ο καπιταλισμός δημιουργεί την απανθρωπιά και συμβάλει στην απουσία των πάντων.

Γι’ αυτό δεν αντέχω άλλους αποχαιρετισμούς.

Παρών.

Ασυναρτησίες…

Advertisements

Θέλω να μείνουμε έχθροι

10 Sep

Έχω περάσει τα δυο τελευταία χρόνια της ζωής μου κυριολεκτικά μέσα στα νοσοκομεία. Ένας δικός μου άνθρωπος παλεύει για την υγεία του. Έχω ζήσει τις μέρες και τα έργα του Γεωργιάδη από πρώτο χέρι και έτσι δεν άντεξα να μην γράψω μετά τις νέες τροποποιήσεις στην υγεία από τον έτερο φασίστα Βορίδη.

Πριν λίγα χρόνια με είχε πιάσει ένας φίλος μου γιατρός και μου είχε πει αν μείνετε στο δημόσιο ο άνθρωπος θα φύγει σε έξι μήνες. Στην αρχή ξενέρωσα σκέφτηκα ”τι μου λες ρε φίλε” μου εξήγησε πως το σύστημα υγείας είναι αδύνατον να αντεπεξέλθει σε τέτοιες νόσους. Στην αρχή προσπαθήσαμε να να μην πάμε σε ιδιωτικό νοσοκομείο. Από την πρώτη κιόλας στιγμή είδα αυτό που μου είχε πει ο φίλος μου και γιατρός. Οι εξετάσεις που θα έπρεπε να γίνονταν σε μια εβδομάδα είχαν ορίζοντα έξι μηνών. Πράγμα απαγορευτικό για μια τέτοια αρρώστια που εξαπλώνονταν μέρα με τη μέρα. Δημόσια νοσοκομεία βρώμικα με το κίνδυνο της ενδονοσοκομειακής λοίμωξης να παραμονεύει. Πεταμένα αίματα στα κρεβάτια, άνθρωποι να στοιβάζονται σε μικρά δωμάτια, ένας γιατρός για 3 ορόφους. Περιστατικά που έχω ζήσει ο ίδιος.

Η απόφαση μας ήταν αστραπιαία ιδιωτική νοσηλεία. Με κάθε κόστος. Και τελικά το κόστος ήταν μεγάλο. Οικονομική διάλυση αλλά τουλάχιστον ανθρώπινη νοσηλεία και άμεση καταπολέμηση (οσο γινόταν) της ασθένειας. 

Με απλά λόγια στην Ελλάδα αν δεν έχεις χρήματα είσαι απλά μελλοθάνατος. Είσαι ένα κομμάτι κρέας. Που θα του φορεθεί ένα λευκό νεκροσέντονο. Η ανθρώπινη αξιοπρέπεια, το δικαίωμα στην πρόληψη και την νοσηλεία κεκτημένα δεκαετιών χάθηκαν σε λιγότερο από τέσσερα χρόνια. Ξέρω πως πολλές φορές θα κρίνεται τα κείμενα ως απαισιόδοξα και υπερβολικά είναι επειδή μάλλον έχετε την τύχη να μην έχετε ζήσει τέτοιες καταστάσεις και εύχομαι ποτέ να μην τύχει να τις ζήσετε.

Σύμφωνα λοιπόν με τον νέο νόμο οι προληπτικές εξετάσεις για το προστάτη στους άνδρες και στο τεστ ΠΑΠ για τις γυναίκες θα γίνεται μόνο πάνω από ένα συγκεκριμένο όριο ηλικίας δωρεάν.

Όταν ο Σαμαράς είχε αποφασίσει να δώσει το υπουργείο Υγείας σε φασίστες ήξερε καλά σε τι αποσκοπούσε. Στο θάνατο. Ο φασισμός σε κάθε του έκφανση γεννά νεκροταφεία. Ήξερε καλά ο Σαμαράς σε ποιους έδινε τις ζωές της κοινωνίας, σε αυτούς που δεν είχαν κανέναν ενδοιασμό να δολοφονήσουν.

Απέναντι σε ένα τέτοιο σύστημα λοιπόν έχω το καθήκον να είμαι εχθρός. Είναι τιμή μου αυτό το σύστημα να με θεωρεί επικίνδυνο, εχθρό, τρομοκράτη. Η εξουσία είναι τρομακτικά αδίστακτη μπορεί να σε πυροβολήσει, μπορεί να σου στερήσει τα φάρμακα σου, μπορεί να σε εξολοθρεύσει ωθώντας σε στο αδιέξοδο της καθημερινότητας.

Το πιο τρομακτικό είναι πως στην χρεοκοπημένη χώρα μας εδώ και τέσσερα χρόνια επικρατεί μια τρομακτική ησυχία με ελάχιστες φωτεινές εξαιρέσεις. Πιστεύω πως ο ιστορικός και ο κοινωνιολόγος του μέλλοντος θα γράψουν πως ποτέ δεν υπήρξαν τόσοι φοβισμένοι άνθρωποι σε ένα συγκεκριμένο γεωγραφικό χώρο. 

Ποτέ δεν έχω ξαναδεί τόσα τίποτα μαζεμένα. Παλιά προσπαθούσαν να σε εξολοθρεύσουν με τρόπο που το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας δεν μπορούσε να καταλάβει αφού δυστυχώς ήταν απαίδευτοι. Τώρα στο κάνουν ξεκάθαρο. Σου πετάνε αίματα στα μούτρα. Και όσο και να θες δεν μπορείς να κάνεις πάντα τον Πόντιο Πιλάτο…

Ίσες αποστάσεις σημαίνει φασισμός

13 Sep

1004563_462309807191008_236368396_n

Θυμάστε πριν λίγους μήνες τον Καμπουράκη να αποκαλεί μαλακισμένα, τους ανθρώπους που στήριζαν τις καταλήψεις, με την κινηματική τους δράση;

Θυμάστε τον Τράγκα που χαριεντιζόταν με τα μέλη της χρυσής αυγής στην εκπομπή του στο ΣΚΑΙ;

Ε τώρα ήρθε ο Μπάμπης Παπαδημητρίου να ολοκληρώσει την τριλογία του φασισμού. Κρατώντας ίσες αποστάσεις από την κοινοβουλευτική αριστερά και τους φασίστες εξίσωσε για ακόμη μια φορά, τα ”άκρα” κι έστρωσε το δρόμο για μια συγκυβέρνηση δεξιάς κι ακροδεξιάς.

Με τον κλασσικό εκβιασμό πως αν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση η χώρα θα βρεθεί εκτός ευρώ, ο μεγάλος αυτός δημοσιογράφος πρότεινε μια συνεργασία ΝΔ και χρυσής αυγής με σκοπό τη παραμονή της χώρας στο κοινό νόμισμα. Μάλιστα παρομοίασε αυτή τη συγκυβέρνηση με μια αντίστοιχη του ΚΚΕ με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Δεν θα μπω στη διαδικασία να αναρωτηθώ πως ένα αυτοαποκαλούμενο πατριωτικό κι εθνικοσοσιαλιστικό κόμμα θα μπορούσε να στηρίξει την παραμονή στο ευρώ και δεν θα πρότεινα την ανάδειξη της αυτόνομης εθνικής οικονομίας και του ανεξάρτητου εγχώριου νομίσματος, γιατί πολύ απλά η χρυσή αυγή δεν έχει κανένα είδος ιδεολογίας και είναι απλά φασίστες που μισούν το διαφορετικό και τους ανθρώπους.

Ο Μπάμπης μάλιστα είπε πως θα ήθελε πιο σοβαρή την χρυσή αυγή για αυτή την συγκυβέρνηση.

Τα αποτελέσματα ήταν άμεσα χθες το βράδυ στο Πέραμα μέλη της χρυσής αυγής επιτέθηκαν σε μέλη και νεολαίους του ΚΚΕ με λοστάρια και πέτρες τραυματίζοντας οχτώ άτομα.

Η αντισυστημική χρυσή αυγή επιτέθηκε στην επί χρόνια κυβερνητική αριστερά τελικά.

Το ΚΚΕ πληρώνει εδώ την μη δυναμική του αντίδραση για ακόμη μια φορά, στο περιστατικό του Κασιδιάρη με την Κανέλλη και την γενικότερη απουσία του από τον μαχητικό αντιφασισμό σε ένα ευρύτερο πεδίο συνεργασίας.

Αν τα μέλη του ΚΚΕ δέχονται λοιπόν να τα χτυπάνε φασίστες είναι δικαίωμα τους, όμως αυτό πέρα του ότι είναι προσβλητικό για την ιστορία τους είναι κι επικίνδυνο για μια ολόκληρη κοινωνία όπως είχα ξαναγράψει πρόσφατα, τα κυρίαρχα μέσα μαζικής ενημέρωσης παρουσιάζουν το φασισμό ως κυρίαρχη ιδεολογία. Αν λοιπόν η κοινωνία μέσα στη καθημερινότητα της και στις διεργασίες της δεν αποτρέψει αυτή την ιδεολογία τότε τα πράγματα είναι μαύρα.

Πριν λίγες ημέρες αστυνομικός της ομάδας (αη)ΔΙΑΣ και μέλος της χρυσής αυγής έβγαλε όπλο σε super market στο Αιγάλεω, τα περιστατικά σοβαρότητας της χρυσής αυγής είναι καθημερινά και μαζί με τη τηλεοπτική αβάντα των δημοσιογράφων συνθέτουν το μείγμα της ρητορικής και της πρακτικής του μίσους.

Ο Μπάμπης ήξερε πολύ καλά τι έλεγε και τι προσπάθησε να κάνει εχθές, οι δημοσκοπήσεις παρουσιάζουν πια σταθερό προβάδισμα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επενδύοντας λοιπόν στον φόβο και στο μίσος του φασισμού ελπίζει να αποτρέχψει μια νέα κυβέρνηση που ίσως, ίσως το τονίζω, βάλει σε κίνδυνο τα συμφέροντα του ίδιου και των αφεντικών του.

Αυτή είναι η χώρα δυστυχώς, η χώρα του Θέμου, του Πρετεντέρη και του Παπαδημητρίου ή μάλλον για να το θέσω σωστά από αυτούς διαμορφώνει άποψη αυτή η χώρα.

Σοφά λόγια σοφών ανδρών

28 May

936119_456444571110865_1368453156_n

 

Μετά το Νότη Σφακιανάκη και τον Πέτρο Γαιτάνο άλλος ένας μεγάλος καλλιτέχνης της ντόπιας κουλτούρας των μπουζουκιών δήλωσε πως θα ψήφιζε χρυσή αυγή αρκεί να φτιάξουν τη χώρα.

Η συνέντευξη έγινε φυσικά στο Πρώτο Θέμα στην εφημερίδα φάρο της δημοκρατίας ιδιοκτησίας Θεμιστοκλή Αναστασιάδη-κομιστή.

Στη συνέντευξη μεταξύ άλλων διαβάζουμε ξανά για την ενοποίηση των άκρων, η άκρα αριστερά και η άκρα δεξιά όπως χαρακτηριστικά είπε, οι κουκουλοφόροι κι οι εθνικιστές, οχετός χαζομάρας και αμάθειας.

Δεν υπάρχει ενοποίηση των άκρων γιατί πολύ απλά υπάρχει μόνο ένα άκρο, αυτό του φασισμού, η βία δεν είναι ίδια απ’ όπου κι αν προέρχεται όπως είχα γράψει και παλιότερα δεν καταδικάζω την βία απ’ όπου κι αν προέρχεται, δεν είναι ίδια η βία, η βία του λαού είναι απαντητική μορφή βίας στη βία του κράτους, όταν σε χαστουκίζουν άλλωστε δεν γυρνάς και το άλλο μάγουλο.

Οι τραγουδιστές που για χρόνια έλεγαν δεν ασχολούμαι με την πολιτική τώρα έχουν άποψη για το πως θα σωθεί η χώρα, μέχρι πριν λίγο καιρό βέβαια έπαιρναν μεροκάματο καμιά δεκαριά χιλιάδες ευρώ, είχαν πολυτελή αυτοκίνητα και βίλες και έκαναν βόλτες στα μεσημεριανάδικα.

Πάντα σιχαινόμουν τα μπουζούκια και όλο το lifestyle που έφεραν στη χώρα από τη δεκαετία του 90′ και συνεχίστηκε μέχρι την κατρακύλα των ημερών μας.

Έτσι λοιπόν από την αμάθεια και την αδιαφορία, από τα μεσημεριανάδικα, από τα μπουζούκια, από τη μόστρα, από όλα αυτά στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό και βρήκε πρόσφορο έδαφος η χρυσή αυγή και βήμα οι άφωνοι να υμνούν τους φασίστες.

Πλούταρχε τραγούδα μας…Το καλύτερο παιδί…

Του κάτουρου οι συμβολισμοί

27 Mar

Στις 25 Μάρτη 2013 έξω απο το Mega ο “καθηγητής” της Χρυσής Αυγής, ο βουλευτής Χρήστος Παππάς είπε να ξαλαφρώσει στην είσοδο του καναλιού σκορπώντας μέθη ικανοποίησης της οργής και ηδονικά αίσθηματα ανύψωσης επαναστατικού, εθνικού φρονήματος!

Ας διαβάσουμε δύο ωραίες ιστορίες καλύτερα για ανθρώπους που αν και τους απέμεναν λίγα δευτερόλεπτα ζωής πριν πατήσουν οι εκτελεστές την σκανδάλη, χλεύασαν “ανθρώπους” σαν τον Παππά.

Ξεκινάμε με την ιστορία που διαβάσαμε στο http://www.sombrero.gr/.

 

Κατουρώντας το Θάνατο

Ο Βεβέλ Γκαρθία ήταν πιτσιρικάς, 22 χρονών, “αριστερός στο πόδι και στις ιδέες” όπως χαρακτηριστικά τον περιγράφει ο συγγραφέας Εδουάρδο Γκαλεάνο σε μια από τις μικρές ιστορίες που συμπεριέλαβε στο βιβλίο του “Καθρέφτες”. Αγωνίστηκε όλες κι όλες τέσσερις χρονιές με τα χρώματα της Ντεπορτίβο Λα Κορούνια παίζοντας επιθετικός και σκοράροντας 11 γκολ σε 28 παιχνίδια.

Λίγες μόλις ημέρες μετά το πραξικόπημα του Φράνκο ο Βεβέλ και δυο ακόμα απ’ τα αδέρφια του συλλαμβάνονται σε μια από τις πρώτες μικρές μάχες του Ισπανικού εμφυλίου σαν μέλη της Σοσιαλιστικής Νεολαίας. Μετά από μια διαδικαστική και γρήγορη δίκη ο ίδιος και ο ένας εκ των αδερφών του καταδικάζονται σε θάνατο, ενώ το τρίτο μέλος της οικογένειας την γλιτώνει προσωρινά με φυλάκιση όντας ακόμα ανήλικος. (Εκτελέστηκε την επόμενη χρονιά στις φυλακές με επίσημη αιτία το ότι προσπάθησε να αποδράσει.)

Σαν σήμερα 29 Ιουλίου του 1936 (σ.σ. τότε γράφτηκε το κείμενο), ο Βεβέλ και ο αδερφός του στήνονται απέναντι από το εκτελεστικό απόσπασμα κοντά σε κάποιο γκρεμό της Γαλικίας. Οι στρατιώτες, συντοπίτες του και ποδοσφαιρόφιλοι οι περισσότεροι, ετοιμάζονται να πατήσουν την σκανδάλη όταν ο Βεβέλ ζητάει να εκπληρώσει μια τελευταία επιθυμία. Ο υπεύθυνος της εκτέλεσης του κάνει την χάρη κι εκεί μπροστά σ’ όλους, ο Γκαρθία χαλαρός και ήρεμος, σαν άλλος Φορτίνο Σαμάνο, σαν να μην ζει την τελευταία στιγμή της ζωής του, κατεβάζει το παντελόνι και κατουράει μπροστά στα πόδια τους. Ύστερα κουμπώνεται:

“Εντάξει τώρα”.

 

Ο Σαμάνο και οι Ζαπατίστας

Στο κείμενο γίνεται αναφορά στον Φορτίνο Σαμάνο. Ο Σαμάνο ήταν ένας υπολοχαγός του Ζαπάτα, του ανθρώπου που έγινε ο εμπνευστής και ο ηγέτης της επανάστασης που ξέσπασε το 1910 ενάντια στον τότε πρόεδρο του Μέξικο, Πορφίριο Ντίαζ. Όσοι συντάχθηκαν μαζί του στελεχώνοντας τον απελευθερωτικό στρατό έμειναν γνωστόι στην ιστορία με την ονομασία “Ζαπατίστας”. Την εποχή εκείνη ο πρόεδρος Ντίαζ είχε εγκαθιδρύσει ένα καθεστώς φεουδαρχικό, με τους αστούς να κατέχουν όλη τη γη, και ο υπόλοιπος λαός να δουλεύει ως δούλος στις ιδιοκτησίες των αστών.

Τα επόμενα χρόνια ήταν χρόνια πολέμου  και μαχών με σκοπό την “απελευθέρωση” χωριών και πόλεων. Χιλιάδες δολοφονήθηκαν όπως και ο Ζαπατα το 1919. Ο Φορτίνο Σαμάνο, ήταν ένας υπολοχαγός του ο οποίος είχε συλληφθεί και θα τον εκτελούσαν. Μόνο που πρίν αφήσει τον κόσμο αυτό, η τελευταία του επιθυμία ήταν ένα τσιγάρο, το οποίο το κάπνισε χαμογελώντας και ποζάροντας στον φακό του βραζιλιάνου φωτογράφου Σαλγκάδο, το 1917.

Image

Ως λεζάντα στην φωτογραφία ο Σαλγκάδο είχε γράψει τα εξής: “Ο Φορτίνο Σαμάνο καπνίζει το τελευταίο του τσιγάρο πρίν την εκτέλεσή του. Βλέπουμε έναν άνθρωπο σε ειρήνη με τον εαυτό του και με τον θάνατο”.

Θα σκεφτόταν ίσως την χαρακτηριστική ρήση του ηγέτη του, Εμιλιάνο Ζαπάτα,

“Είναι καλύτερο να πεθάνεις όρθιος παρά να ζείς γονατιστός”.

%d bloggers like this: