Tag Archives: 8-5-2013

Όταν έκλαψε ο Μπούκουρας

8 May

Στην αρχή έχει πλάκα να βλέπεις τον Μπούκουρα να κλαίει. Μετά σκέφτεσαι πόσο αληθινά έκλαιγε η οικογένεια και οι φίλοι του Παύλου, σκέφτεσαι πόσο αληθινά έκλαιγαν οι οικογένειες των μεταναστών που δολοφονήθηκαν από την χρυσή αυγή και που ποτέ δεν καταφέραμε να μάθουμε τον ακριβή αριθμό και η πλάκα σταματάει απότομα.

Οι ναζί είναι ναζί μέχρι να μπουν φυλακή, μέχρι να αρθεί η ασυλία τους μετά το παίζουν δημοκράτες. Κλαίνε σαν ποντικάκια και απαρνιούνται την ”ιδεολογία” τους, αρχίζουν να ρουφιανεύουν ο ένας τον άλλον για να γλυτώσουν το τομάρι τους. Μια σοφή παροιμία λέει ”Όταν το πλοίο βουλιάζει πρώτα φεύγουν τα ποντίκια”. Κοιτάξτε τον Μπούκουρα έτρεξε να απαρνηθεί τους ναζί και να δηλώσει πως εθνικιστή τον έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου. Θυμηθείτε τον Μπούκουρα στην κηδεία του Δερτιλή να πυροβολεί με το όπλο του, θυμηθείτε τον στις δηλώσεις του μετά την δολοφονία του Παύλου Φύσσα.

Οι δολοφόνοι και σκληροί χρυσαυγίτες στην πραγματικότητα είναι φοβισμένα παιδάκια. Μόλις τελείωσε η ασυλία από το κράτος γιατί πια δεν τους χρειαζόταν άρχισαν να κλαίγονται. Μάλλον γι’ αυτό φοράνε τις ασπίδες και τις μάσκες αρχαίων πολεμιστών για να κρύψουν πόσο κότες είναι στην πραγματικότητα.

Περισσότερη πλάκα από τους ίδιους τους χρυσαυγίτες έχουν οι ψηφοφόροι τους που τρέχουν να αποποιηθούν κάθε ευθύνη. Αυτά τα λοβοτομημένα ανθρωπάκια που ψήφισαν χρυσή αυγή ”Για να ξεβρωμίσει ο τόπος”, για να δείρουν τους πολιτικούς της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ. Πόσο πλάκα έχουν τώρα που δηλώνουν πως δεν ήξεραν ότι ψήφιζαν τους ναζί και να είστε σίγουροι πως θα τους ξαναψηφίσουν.

Το παραλήρημα του Μπούκουρα δεν έχει αξία να σχολιαστεί περαιτέρω αυτό που έχει πραγματική αξία είναι να μην πέσουμε στην παγίδα πως ξεμπερδέψαμε με τους ναζί και δεν μιλάω για την χρυσή αυγή μόνο. Είναι πολλοί αυτοί που είναι πρόθυμοι να παίξουν τον ρόλο της χρυσής αυγής. Αρκετοί από αυτούς βρίσκονται ήδη στη κυβέρνηση Σαμαρά και κάποιοι ακόμα θα ενσωματωθούν μέχρι τις εθνικές εκλογές.

Κάτι που έχει πραγματική αξία είναι να δει κανείς την απογύμνωση των ”αγωνιστών” της χρυσής αυγής. Αυτοί που ήταν έτοιμοι να πεθάνουν για την πατρίδα και τα ιδανικά τους με λίγους μήνες στις φυλακές και μάλιστα σε φυλακές με ιδιαίτερα ευνοϊκό καθεστώς καθώς προαυλίζονται μόνοι τους μιας και η γνώμη των υπόλοιπων κρατουμένων γι’ αυτούς είναι η χειρότερη και οποιαδήποτε συνάντηση μαζί τους θα προκαλούσε ακόμα περισσότερα κλάματα  τους έκανε να απαρνιούνται τα πάντα και να πίνουν ”ψυχοφάρμακα” όπως χαρακτηριστικά δήλωσε ο ”αγωνιστής” Μπούκουρας.

Υ.Γ Αίμα τιμή δεν ήμουνα εκεί.

Υ.Γ 2 Κλαίνε ωρέ τα παλικάρια;

Υ.Γ 3 Φυσικά μόνο ο Κούγιας θα αναλάμβανε την υπεράσπιση τέτοιων σκουπιδιών. Δεν θα μου κάνει εντύπωση αν ισχυριστεί ότι ο Παύλος πήγε και έπεσε στο μαχαίρι που εξοστρακίστηκε.

 

 

Το όνειρο του Νεοέλληνα…

8 May

Το σωτήριον έτος του 1981 ο λαός είναι πια στην εξουσία κι αφού είναι  στην εξουσία δεν χρειάζεται να είναι πουθενά αλλού, το όνειρο του μικροαστού να γίνει μεσοαστός είναι πλέον εφικτό, ο καθένας μας θα μπορεί να πιάσει μια δουλεία, δεν έχει σχέση πως, με βύσμα χωρίς, με εικονική πρόσληψη, δεν έχει σημασία δουλειά να υπάρχει κι αν δεν υπάρχει να τη δημιουργήσουμε.

Οι τράπεζες και οι χώρες του εξωτερικού αρχίζουν να δίνουν δάνεια σε μια χώρα που πια βαδίζει στα χνάρια της ”δημοκρατίας”, οι τράπεζες ανοίγουν τις αντλίες των δανείων κάθε νοικοκυριό πλέον μπορεί να πάρει δάνειο για τα πάντα, για διακοπές, για να ψωνίσει, για να πάρει αμάξι, μηχανή, σκάφος, για να φτιάξει εξοχικό, τι κι αν το εισόδημα σου από τη δουλεία ήταν μηδαμινό, τι κι αν το δάνειο που έβαζες ήταν οι μισθοί των επόμενων τριών χρόνων για να πάρεις ένα αμάξι τώρα πια είχες όνειρο κι έπρεπε να το κυνηγήσεις, βέβαια όταν το όνειρο είναι υλικό υπάρχει εξ αρχής πρόβλημα.

Οι τράπεζες και οι χώρες του εξωτερικού ήξεραν από τη πρώτη στιγμή πως τα ποσά που καταναλώνονταν στην Ελλάδα ήταν πολλαπλάσια από ότι άντεχε η οικονομία της χώρας, το κόλπο της κατανάλωσης είναι παλιό, σε έναν λαό που έχει περάσει στερημένα και έχει μέσα του τη ματαιοδοξία δεν υπάρχει πιο εύκολος τρόπος να τον αποχαυνώσεις είναι η κατανάλωση, αυτοσκοπός της χώρας ήταν να έχεις μεγάλο αμάξι, μεγάλο σπίτι και εξοχικό, πολιτισμός, βιβλία, σκέψη πέρασαν στο περιθώριο κι όποιος ήταν διαφορετικός έπρεπε να απολογείται γι’ αυτό.

Το Τσοβόλα δωστα όλα είναι ίσως το πιο καταστροφικό μέσα στα πολλά συνθήματα που ακούστηκαν στην χώρα, έδειξε όμως και την απόλυτη αλήθεια της χώρας, τα θέλαμε όλα και τα θέλαμε άμεσα εύκολα και χωρίς κόπο. Κι αφού τα θέλαμε ήρθαν οι τράπεζες να μας τα προσφέρουν, ο πόλεμος πλέον δεν θα ερχόταν με όπλα αλλά με χρήματα κι έτσι έγινε.

Υποδούλωση λοιπόν οικονομική το πρόσφορο έδαφος λοιπόν τριών δεκαετιών επιτέλους καρποφόρησε ήρθε η ανάπτυξη στη χώρα, μισθός 489 ευρώ, πολυεθνικές που θα έχουν φθηνά κι αναλώσιμα εργατικά χέρια, φθηνές πρώτες ύλες μια χώρα που μετά από τρεις δεκαετίες υπερκατανάλωσης ήρθε η ώρα να πεινάσει και τώρα οι τράπεζες που χρόνια έδιναν δάνεια θα σωθούν από τα μέτρα στήριξης που θα πληρώσει με αίμα ο λαός της χώρας.

Οι τράπεζες θα σωθούν ήξεραν από την αρχή πως θα σωθούν γι΄αυτό άλλωστε έδιναν με τόση ευκαιρία δάνεια ήξεραν εξ’ αρχής πως δεν θα έχαναν τα χρήματα τους, όταν έδιναν δάνειο τριάντα χιλιάδων ευρώ για αυτοκίνητο σε εργαζόμενο που παίρνει 700 ευρώ ήξεραν πως οι αριθμοί δεν βγαίνουν, όπως ήξεραν πως το έλλειμμα θα καλυπτόταν από το κράτος και τους ξένους δανειστές, καθώς ο καπιταλισμός παγκόσμια έχει ανάγκη από ένα ισχυρό τραπεζικό σύστημα.

Φυσικά και δεν τα φάγαμε μαζί όπως είχε δηλώσει μια φαιδρή πολιτική ”προσωπικότητα” αλλά είχαμε μερίδιο ευθύνης, επιλέξαμε να γίνουμε αυτό που ήθελαν ανόητα καταναλωτικά όντα που είχαν αυτοσκοπό την προβολή μέσω των υλικών, δεν διαβάζαμε, δεν ασχολούμασταν με τίποτα, δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στην αρχαία Αθήνα αυτοί που ήταν παραφωνία της κοινωνίας ήταν οι ιδιώτες άνθρωποι που είχαν περιουσία αλλά αδιαφορούσαν για τα κοινά, έτσι κι εδώ το σπιτάκι μας, τη δουλίτσα μας και τη μιζέρια μας.

Το όνειρο του Νεοέλληνα ήταν η μόστρα, η κατανάλωση, η προβολή και τώρα που κόπηκαν αυτά έμεινε μετέωρος  και μια πέφτει προς τον φασισμό και μια προς προς τον κρατισμό, απελπισμένο αποκούμπι δηλαδή μιας και ο καναπές τον κατάπιε βόλεψε την συνήθεια του και τον έκανε να αγαπήσει τη κατάθλιψη, άπειρες συζητήσεις χωρίς καμία δράση…

Το άρθρο είναι αφιερωμένο σε έναν μάγκα που έφυγε χθες από τη ζωή να είναι καλά όπου κι αν βρίσκεται…

%d bloggers like this: