Tag Archives: against modern football

HUMBA! #17

3 Nov

Το αγαπημένο περιοδικό HUMBA! εξέδωσε το νέο, φθινοπωρινό τεύχος, το οποίο άπαντες γυρεύουμε, προμηθευόμαστε και διαβάζουμε γιατί μετά θα πέσει εξέταση.

Κεντρικό θέμα του 17ου τεύχους είναι η παρακμή της αγγλικής ποδοσφαιρικής κουλτούρας, της πλέον εμβληματικής οπαδικής σκηνής στην ιστορία του αθλήματος. Ενα σπουδαίο ζήτημα, για το οποίο τα παιδιά του περιοδικού αφιέρωσαν και την εβδομαδιαία διακδικτυακή εκπομπή στο Music Society Web Radio, την Τετάρτη 29/10, όπου μάλιστα το Society VS distortion είχε εκπροσώπηση, όπως εξάλλου και σε κάθε τεύχος.

Αναλυτικά η θεματολογία:

COVER-171

Κάτω τα χέρια από τους Carsi της Μπεσίκτας.

Groundhopping στις Κυκλάδες (Κύθνος – Τήνος).

Προς μια πλήρη τεχνολογική αναβάθμιση της διαιτησίας.

Οδοιπορικό στον «Κεραμεικό» των ποδοσφαιριστών.

Ο νέος αυτοκράτορας του NBA. Ένας πρόεδρος, ένα κάθαρμα και μια ομάδα.

Συνέντευξη με τον επιμελητή της έκθεσης «F is for Football».

Οι ταραχές του 1992 στο Λος Αντζελες: Χάος, ελπίδα και μπάσκετ.

Η παρέμβαση του ΚΚΕ στον αθλητισμό την περίοδο του Μεσοπολέμου (1927-1935).

Cap Ciudad de Murcia: Ενάντια στο μοντέρνο ποδόσφαιρο.

Τι σκότωσε την αγγλική ποδοσφαιρική κουλτούρα;

Η καρδιά της Ντέρμπυ Κάουντυ χτυπάει στη Λάρισα.

Συνέντευξη με τους The Tony Cascarino Syndrome.

Τελικά, άξιζε ένα Μουντιάλ χωρίς τσογλάνια;

Συνέντευξη με έναν Έλληνα δημοσιογράφο που πήγε στο Μουντιάλ: «Οι Έλληνες ήταν ότι χειρότερο συνέβη στο Αρακαζού!».

Το τελευταίο σουτ του Ερλ Μπαντού.

Οι «Οράνιε» των Πελοποννησιακών παρκέ.

Hugo Sanchez: μια λαμπρή αρχή και ένα απογοητευτικό φινάλε.

Ultras νοοτροπία στα αγγλικά γήπεδα: αλλοίωση, μετάλλαξη ή θετική εξέλιξη;

Advertisements

Από τα χαρακώματα στα γήπεδα

2 Jul

ceb4ceb1cf81ceb9ceb2ceb1cf82

 

Το παρακάτω άρθρο αναφέρεται στην εποχή που οι ποδοσφαιριστές και οι εθνικές δεν αποτελούσαν στοιχεία ”εθνικής υπερηφάνειας”, ούτε και μέσω εκφασισμού της κοινωνίας. Όσοι φαντασιώνεστε λοιπόν αρχαίους πολεμιστές στις κερκίδες και πογκρόμ μετά τη νίκη μιας εθνικής μην κάνετε τον κόπο να το διαβάσετε. Δεν είναι για εσάς και αποκλείεται να καταλάβετε κάτι. Από τα χαρακώματα της Μακρονήσου στην εθνική ομάδα με μεροκάματο ένα κερασμένο φαγητό και όχι πολύχρωμα ακριβά παπούτσια και από τον αγώνα για την κοινωνική αλλαγή στη χαρά του παιχνιδιού.

 

Ήταν Παρασκευή 23 Απριλίου 1948 και η Εθνική Ελλάδος αντιμετώπισε για πρώτη φορά μεταπολεμικά την Τουρκία  στο κατάμεστο γήπεδο του Παναθηναϊκού στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας! Οι φίλαθλοι στην ιστορική φωτογραφία του Δημήτρη Χαρισιάδη, κρέμονται σαν τσαμπιά, ακόμα και από τον πυλώνα του προβολέα. Ήταν η εποχή που δεν λαμβάνονταν ιδιαίτερα μέτρα ασφαλείας και οι φίλαθλοι έβρισκαν διάφορους τρόπους για να δουν το παιχνίδι. Οι ποδοσφαιριστές ήταν παιδιά της βιοπάλης και του καθήκοντος. Ήταν όλοι τους ερασιτέχνες και έπαιζαν μόνο για τη φανέλα. Οι περισσότεροι έζησαν φτωχοί, ενώ όσοι κυνηγήθηκαν για τα πολιτικά τους φρονήματα, βρέθηκαν στην εξορία. Κάποιοι από αυτούς ήρθαν κατευθείαν από τη Μακρόνησο για να πάρουν μέρος στο ματς. Σε μερικούς όμως, δεν επετράπη η συμμετοχή.

Αυτό ήταν το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής, που είναι καταχωρημένο στο αρχείο της FIFA, μετά το Β΄ ́Παγκόσμιο πόλεμο. Με τα χρώματα της Εθνικής αγωνίστηκαν οι ταλαντούχοι Ανδρέας Moυράτης, Γιάννης Παπαντωνίου και Ηλίας Σταφυλίδης, καθώς και ορισμένοι που δεν είχαν προλάβει να χριστούν διεθνείς προπολεμικά, όπως ο ∆ελαβίνιας. Με την Τουρκία έπαιξε και ο ελληνικής καταγωγής Λευτέρης Αντωνιάδης, ο οποίος σκόραρε. Επίσης σκόραρε ο θρυλικός αρχηγός της εθνικής και του Άρη, Κλεάνθης Βικελίδης στην τελευταία συμμετοχή του με τα χρώματα της Εθνικής, η οποία έχασε 1-3. Για την ιστορία κόπηκαν 15 χιλιάδες εισιτήρια, ο διαιτητής ήταν Ιταλός (Τζιοβάνι Ντατίλιο) και οι σκόρερς ήταν οι Φικρέτ (7΄), Λευτέρης (30′) , Βικελίδης (70΄) και Σουκρί (75′) ΠΑΙΚΤΕΣ: ∆ελαβίνιας – Γούλιος, Μουράτης, Μινάρδος, Σταφυλίδης, Μάγειρας, Τζαβάρας (46΄ Παπαντωνίου ), Ξένος, Βικελίδης (αρχηγός), Μαρόπουλος (80΄Βάζος), Αποστολόπουλος. ΠΡΟΠΟΝΗΤΗΣ: Κώστας Νεγρεπόντης.

«Εκδίκηση» για αυτό το αποτέλεσμα πήρε η εθνική λίγα χρόνια αργότερα μέσα στην Λεωφόρο. Στις 29 Φεβρουαρίου 1952 η Ελλάδα, με επικεφαλής τον Μακρονησιώτη παίκτη του Ολυμπιακού Γιώργου Δαρίβα, επικράτησε. Ο αγώνας με την Τουρκία έγινε για το Μεσογειακό Κύπελλο. Η εθνική Ελλάδος νίκησε 3-1 με ισάριθμα γκολ του ήρωα Δαρίβα. Στην ρεβάνς που έγινε στην Κωνσταντινούπολη η Εθνική  νίκησε και πάλι 1-0 με γκολ του Ηλία Παπαγεωργίου και οι Τούρκοι τότε έδωσαν το προσωνύμιο «Λορέντσι» στον Δαρίβα, από το όνομα ενός μεγάλου Ιταλού παίκτη, με τον οποίο τον παρομοίωσαν. Από τότε ο Δαρίβας έγινε γνωστός και ως Λορέντσι…

 

Πηγές: περιοδικό Humba!, Μηχανή του Χρόνου

 

Φαβέλα – Φανέλα 1 – 0

1 Jul

Λάβαμε αυτό το κείμενο από τη φίλη Christina GR και με χαρά το δημοσιεύουμε

***

Ξεκίνησε το Μουντιάλ και υποδεχόμαστε στα σαλόνια μας τη στρογγυλή Θεά πάνω σε στρωμένο κόκκινο χαλί… Ένα χρώμα ύπουλο που με την πρώτη όψη δεν προϊδεάζει ότι βάφτηκε με το αίμα των φτωχών.

IMG_0341

Η Βραζιλία κατέχει την πρωτιά όχι μόνο στη μπάλα αλλά και στην κοινωνική διαστρωμάτωση. Αυτό έχει άμεση αλληλεπίδραση και αποτελεί εκρηκτικό μείγμα. Συγκεκριμένα κατέχει την 7η θέση στον κόσμο, όσον αφορά την οικονομία, αλλά παράλληλα το 31% του πληθυσμού (55 εκατομμύρια) ζουν, όχι μόνο κάτω από το όριο της φτώχειας, αλλά με λιγότερο από 1 δολάριο τη μέρα. Επομένως μέσα σ’αυτή την κοινωνική ανισότητα, την ανεργία, τη φτώχεια, την περιθωριοποίηση μεγάλων κομματιών της κοινωνίας της Βραζιλίας η πολυτελή διοργάνωση του Παγκοσμίου Κυπέλλου αποτελεί πρόκληση. Το συνολικό κολοσσιαίο κόστος υπολογίζεται σε 11,5 δισ. δολάρια – τρεις φορές μεγαλύτερο από το αντίστοιχο για το Παγκόσμιο Κύπελλο της Νότιας Αφρικής.

Πέραν αυτής της υπέρμετρης κοινωνικής αδικίας έρχονται να στολίσουν το φανταχτερό Μουντιάλ και τα εξής φαινόμενα:
Εργασιακή εκμετάλλευση στα έργα υποδομής που επιφέρουν άθλιες συνθήκες εργασίας ακόμη και νεκρούς όπως στη περίπτωση του γηπέδου του Μανάους, «Αρένα ντε Αμαζονια».

250 χιλιάδες άτομα εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους για να κάνουν χώρο στα γήπεδα και στα πάρκινγκ.

Δραματική αύξηση των θυμάτων της σεξουαλικής εκμετάλλευσης ανάμεσα τους ανήλικα παιδιά που εξωθούνται στην πορνεία λόγω ακραίας φτώχιας.

Άγρια καταστολή και “καθάρισμα” ολόκληρων περιοχών από την αδυσώπητη εκστρατεία που έχει συστηθεί ως «αστυνομικές μονάδες ειρήνευσης» (Police Pacification Units-UPP ) και δραστηριοποιείται με στόχο την εκδίωξη των συμμοριών.

Αυτό μεταφράζεται ως βίαιη μετακίνηση πληθυσμού, δολοφονίες παιδιών που στα πρόσωπά τους βλέπουν έμπορους
ναρκωτικών. Έτσι λοιπόν η κυβέρνηση της Βραζιλίας προτίμησε με 300 και πλέον εκατομμύρια δολάρια που απαιτούνται για την «επιχειρησιακή ετοιμότητα» των 160 χιλιάδων αστυνομικών και στρατιωτικών, να διαφυλάξει την τάξη (image) της διεξαγωγής του Παγκοσμίου Κυπέλλου χωρίς να κάνει κάτι για τη φτώχεια που δημιουργεί την ανέχεια και κατά συνέπεια την εγκληματικότητα.

IMG_0181

 

Λίγα λόγια για τη ΦΑΒΕΛΑ…

Μόνο στην πόλη του Ρίο ντε Τζανέιρο στη Βραζιλία το 18% του πληθυσμού (περίπου 2 εκατομμύρια άνθρωποι) ζει σε φαβέλες, ενώ συνολικά στη Βραζιλία ο αριθμός των ατόμων αυτών ανέρχεται στα 52,3 εκατομμύρια!

Φαβέλα (πορτογαλική προφορά: [favɛlɐ]) είναι ο όρος για μια παραγκούπολη στη Βραζιλία, τις περισσότερες φορές μέσα σε αστικές περιοχές. Δηλαδή σύνολο πρόχειρων και αυτοσχέδιων ανθυγιεινών κατοικιών, στις οποίες κατοικούν άνθρωποι με χαμηλά εισοδήματα αλλά έχει ετυμολογηθεί και ως επικίνδυνος τόπος ή κατάσταση, που θεωρείται δυσάρεστη.

Η κακόφημη έννοια της οφείλεται στο γεγονός ότι σταδιακά και με την πάροδο των χρόνων οι παραγκούπολεις έγιναν παγκοσμίως γνωστές για το τεράστιο κύκλωμα διακίνησης ναρκωτικών, που έχει αναπτυχθεί στις περιοχές αυτές. Στις φαβέλες μάλιστα, σχεδόν κάθε χρόνο διεξάγονται μίνι-πόλεμοι ανάμεσα στις αστυνομικές δυνάμεις αλλά και τις συμμορίες που διακινούν τα ναρκωτικά, οι οποίες συχνά έχουν ως απολογισμό πολλούς νεκρούς και κυρίως παιδιά μικρής ηλικίας.

Φυσικά γι αυτή τη νοσηρή κατάσταση με τη διακίνηση ναρκωτικών, που υφίσταται από τη δεκαετία του ’80 περίπου στις φαβέλες, ευθύνεται και η βραζιλιάνικη πολιτεία. Η οποία έπρεπε εδώ και χρόνια να έχει προνοήσει και να έχει δείξει μεγαλύτερο ενδιαφέρον για τα λαϊκά στρώματα, που από τις αρχές του προηγούμενου αιώνα, πολύ πριν οι φαβέλες μετατραπούν σε «γκέτο» διακίνησης ναρκωτικών, κατοικούσαν αβοήθητοι και χωρίς κρατική μέριμνα άνθρωποι στις περιοχές αυτές.

 

Από μέσα προς τα έξω:

Η χώρα τους τελευταίους μήνες έχει συγκλονιστεί από τις μεγαλύτερες διαδηλώσεις που έχουν λάβει χώρα από το 1992. Η βραζιλιάνικη κοινωνία έχει εναντιωθεί στο θεσμό καθώς η κυβέρνηση της χώρας έχει δαπανήσει δισεκατομμύρια δολάρια για την κατασκευή μνημειωδών σταδίων, αντί να αντιμετωπίσει το έλλειμμα στέγης, της παιδείας, των δημόσιων συγκοινωνιών και άλλων βασικών δομών πρόνοιας που πλήττουν τις φαβέλες. Σφοδρές κινητοποιήσεις έχουν γίνει από εκπαιδευτικούς, εργαζόμενους του μετρό του Σάο Πάολο, μέλη του Κινήματος των Εργαζομένων Χωρίς Στέγη, Ιθαγενείς και κάθε λογής πολίτες. Στις διαδηλώσεις κυριάρχησαν συνθήματα όπως:

«Δεν θέλουμε γήπεδα, θέλουμε στέγη»

«Δεν μας λείπουν γήπεδα, αλλά σχολεία»

«Ένας εκπαιδευτικός αξίζει περισσότερα από το Νεϊμάρ »

IMG_0125

Οργή δικαιολογημένη λόγω της κερδοσκοπίας στην αγορά ακινήτων, η οποία έχει προκληθεί σκόπιμα στις περιοχές γύρω από τα στάδια, εξωθώντας τις φτωχές οικογένειες από τα σπίτια τους. Ενώ όσον αφορά την εκπαίδευση, οι αναλφάβητοι ανέρχονται σε 18 εκατ., και το 27 % στις ηλικίες 15-64 γνωρίζει μόνο τα βασικά, ανάγνωση και γραφή.

 

Και η μπάλα;

Ασφαλώς και για όλα αυτά δεν μπορούμε να ενοχοποιήσουμε το ίδιο το ποδόσφαιρο που ανεξάρτητα από τις επικρατέστερες αρνητικές συνθήκες, εξακολουθεί να συναρπάζει σαν άθλημα. Προσφέρει ομορφιά, δράση, συγκινήσεις… Όμως η ραγδαία εμπορευματοποίηση του αθλητισμού και η εξέλιξή του σε έναν σημαντικό κλάδο της παγκόσμιας καπιταλιστικής οικονομίας χαρακτηρίζει την εποχή μας. Οι πολυεθνικές εταιρίες ολοένα και περισσότερο παρεμβαίνουν στην ουσία του αθλητισμού αλλοτριώνοντας τη φύση του. Και πέραν από την οικονομική διάσταση, το ποδόσφαιρο δε λειτουργεί μόνο ως βιομηχανία θεάματος, αλλά πολλές φορές οργανώνεται και αξιοποιείται από την εξουσία ως μηχανισμός πολιτικής και ιδεολογικής χειραγώγησης.

Ούτε βεβαίως παραβλέπουμε την τεράστια παράδοση που έχει η Βραζιλία με το ποδόσφαιρο, ωστόσο όμως είναι ΝΤΡΟΠΗ να προάγουμε τον αθλητισμό στις πλάτες ενός εξαθλιωμένου λαού. Γι’ αυτό αποδοκιμάζουμε τον τρόπο διεξαγωγής και εναντιωνόμαστε στα συμφέροντα που εξυπηρετούνται.

Δηλώσεις διακεκριμένων Βραζιλιάνων ποδοσφαιριστών που έχουν παρέμβει στο ζήτημα:

Ριβάλντο (μέσω twitter): «Είναι κρίμα να ξοδεύεται τόσο χρήμα για το Μουντιάλ, όταν νοσοκομεία και σχολεία
παραμένουν σε τόσο τραγική κατάσταση και μέσα στη βία. Δε το χρειαζόμαστε, χρειαζόμαστε παιδεία και υγεία».
Kαι συμπλήρωσε : «Μία σιωπηλή χώρα δεν αλλάζει. Συγχαρητήρια στους πολίτες της Βραζιλίας που κατεβαίνουν στους δρόμους μαζί, δείχνοντας δύναμη και ενότητα».

Ο Ρομάριο επικρίνει τη FIFA για καταλήστευση του βραζιλιάνικου λαού και προτρέπει τους ανθρώπους να συνεχίσουν τη διαμαρτυρία κατά της υπερβολικής δαπάνης για το παγκόσμιο κύπελλο. Επίσης δήλωσε: «Η ποδοσφαιρική ομοσπονδία της Βραζιλίας είναι ντροπή και δεν έχει κανένα συμφέρον προς όφελος της Βραζιλίας σε μακροπρόθεσμη βάση». Ακόμη συμπλήρωσε: «Κάποιοι θα πλουτίσουν με το δικό μας Παγκόσμιο Κύπελλο και όλα θα είναι καλά. Έχουμε ξοδέψει ένα παράλογο ποσό για το Μουντιάλ και δίνουμε όλο και περισσότερα χρήματα Η Βραζιλία έχει πολλές ανάγκες και σίγουρα η πρώτη δεν είναι το ποδόσφαιρο. Θα πρέπει να υποστηρίζουμε την ομάδα μας μέσα στο γήπεδο, αλλά έξω από αυτό έχουμε ήδη χάσει…».

Και μία τελευταία συμβουλή…

Σταμάτα να είσαι ΚΑΤΑΝΑΛΩΤΗΣ ΘΕΑΜΑΤΟΣ και γίνε ΦΙΛΑΘΛΟΣ!

IMG_0200

 

Christina GR

 

 

Διάβασε επίσης: Το νέο (καλοκαιρινό) τεύχος του HUMBA!

Παίζουμε χρόνια μπάλα κι ακόμα δεν βλέπουμε το τέρμα (β’ μέρος)

Παίζουμε χρόνια μπάλα κι ακόμα δεν βλέπουμε το τέρμα (α’ μέρος)

 

Παίζουμε χρόνια μπάλα κι ακόμα δεν βλέπουμε το τέρμα

9 Jun

10406895_652222368188199_7574570249468460303_n

 

Θα είναι από τα Mundial που περισσότερο ενδιαφέρον θα έχουν αυτά που θα συμβαίνουν εκτός των τεσσάρων αγωνιστικών γραμμών. Η χώρα του ποδοσφαίρου δεν χρειάζεται πρωτίστως ποδόσφαιρο αλλά υποδομές υγείας, μόρφωσης και μετακινήσεων.

Σε μια χώρα που τεράστια κομμάτια του πληθυσμού ζουν κάτω από τα όρια της φτώχειας τα 3.67  δισεκατομμύρια ευρώ που στοίχισαν οι γηπεδικές υποδομές που θα φιλοξενήσουν το Mundial κρίνονται από τους κατοίκους κάτι παραπάνω από υπερβολικές.

Οι περίφημες φαβέλες τα γκετοποιημένα μέρη λοιπόν που προβάλλονται στη Βραζιλία δεν είναι τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από την ”συγκέντρωση” των εξαθλιωμένων. Στο Ρίο αυτή τη στιγμή υπάρχουν περίπου χίλιες φαβέλες που ζουν περισσότεροι από δυο εκατομμύρια άνθρωποι. Οι φαβέλες έγιναν ευρέως γνωστές για την διακίνηση ναρκωτικών. Η επιχείρηση σκούπα που  προχώρησε η αστυνομία λίγο πριν την έναρξη του παγκοσμίου κυπέλλου αποδεικνύεται ένα ακόμη φιάσκο παρόμοιο με αυτό των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Είναι μάλιστα χαρακτηριστικό το γεγονός, πως στις φαβέλες του Ρίο, βρίσκονται αυτή τη στιγμή περίπου 18.000 αστυνομικοί, προκειμένου να «καθαρίσουν» την περιοχή ενόψει των δύο σημαντικών διοργανώσεων, που θα φιλοξενηθούν στη «χώρα του καφέ» το 2014 και το 2016. Από τα τέλη Νοεμβρίου άλλωστε, έχουν ήδη συλληφθεί εκατοντάδες ύποπτοι για εμπλοκή σε κυκλώματα διακίνησης ναρκωτικών, ενώ αρκετοί μεγαλέμποροι κρατούνται σε φυλακές υψίστης ασφαλείας στην περιοχή Παρανά, νότια του Ρίο ντε Ζανέιρο.

Στο στόχαστρο του βραζιλιάνικου λαού έχει μπει και ο Πελέ που προέτρεπε μέσω τηλεοράσεων τον κόσμο να στηρίξει το Mundial αγνοώντας τα τεράστια οικονομικά προβλήματα. Τα λαϊκά στρώματα έχουν προαναγγείλει κινητοποιήσεις για τις ημέρες που θα διεξάγονται οι αγώνες του παγκοσμίου κυπέλλου. Το ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της πόλης του Ριο είναι πως οι φαβέλες βρίσκονται σε σημείο αναπνοής από τα στάδια και τις  ”πολιτισμένες” περιοχές της πόλης κάνει ακόμη μεγαλύτερες τις αντιθέσεις και πυροδοτεί κλίμα αναταραχών.

Σε ένα τέτοιο λοιπόν κοινωνικό-οικονομικό υπόβαθρο με τους κατοίκους να μην μπορούν να αγοράσουν εισιτήρια για τις συγκοινωνίες και με τεράστια στάδια και εμπορικά να ανεγείρονται δίπλα από τις παραγκουπόλεις συγκροτείται το σκηνικό της έντασης.

Έτσι για ακόμη μια φορά το ποδόσφαιρο δεν αποτελεί ”όπιο των λαών” αλλά αφορμή για μια ακόμη κοινωνική σύγκρουση με αφορμή την διοργάνωση του Mundial. Οι Βραζιλιάνοι θεωρούν το ποδόσφαιρο σαν θρησκεία αλλά έχουν την ταξική συνείδηση να καταλάβουν την διαφοροποίηση ανάμεσα στην αξιοπρέπεια και στην διασκέδαση.
boyc3

Το παγκόσμιο κύπελλο της Βραζιλίας είναι το δεύτερο μετά την διοργάνωση της Νοτίου Αφρικής που διοργανώνεται σε μια υπερχρεωμένη χώρα. Και εδώ γεννούνται εύλογα ερωτήματα για το κριτήριο που επιλέγει η FIFA να δώσει τη διοργάνωση σε χώρες που πάσχουν από διαλλυμένες οικονομίες.

Θα αναρωτηθεί τώρα κανείς, καλά εσείς δεν βλέπετε ποδόσφαιρο;

Φυσικά και βλέπουμε ποδόσφαιρο. Για την ακρίβεια λατρεύουμε το ποδόσφαιρο. Απλά θέλουμε ένα ποδόσφαιρο χωρίς να παίζονται γύρω του εκατομμύρια ευρώ και πολιτικό-οικονομικά παιχνίδια. Θέλουμε η προτεραιότητα να είναι η χαρά και η συμμετοχή στο παιχνίδι. Να προκρίνεται η αλληλεγγύη και η διασκέδαση και μέσα από το ποδόσφαιρο να γνωρίζονται διαφορετικοί λαοί και κουλτούρες. Ξερνάμε όταν βλέπουμε την Adidas και τη Nike να έχουν σήματα μεγαλύτερα από της ομάδας στις φανέλες. Αηδιάζουμε με το καινούργιο χτένισμα του Νειμάρ και την καινούργια αγαπημένη του Ρονάλντο.

Θεωρούμε προτεραιότητα την επίλυση των προβλημάτων του βραζιλιάνικου λαού. Καθώς με τα τρία και δισεκατομμύρια ευρώ θα μπορούσαν να χτιστούν υποδομές υγείας και εκπαίδευσης που θα απεγκετοποιούσαν τις φαβέλες και θα έδιναν ευκαιρίες ζωής σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Όταν καθίσουμε λοιπόν αναπαυτικά στις θέσεις να δούμε κανένα παιχνίδι παρέα με φίλους, πίτσες και μπύρες (αν και σε αυτη τη διοργάνωση κάτι μου λέει πως θα κοιτάμε το δρόμο και όσα συμβαίνουν εκεί) να έχουμε στο μυαλό μας πως εργάτες και πολίτες έβαψαν με το αίμα τους αυτό το παγκόσμιο κύπελλο.

Ποτίζουν το γκαζόν με αίμα των φτωχών.
10270174_1470672239833931_646181903_n

Το νέο τεύχος του HUMBA!

10 Jan

Μετά το ημερολόγιο, πήραμε περιχαρείς στα χέρια μας το καινούργιο τεύχος του fanzine HUMBA!, και φυσικά ήταν ζήτημα ωρών το “ξεκοκάλισμά” του.

Πολύ groundhopping στο χειμερινό, 14ο τεύχος του περιοδικού, εξαιρετικές (νυν και αεί) αναδημοσιεύσεις, ρετρό άρθρα αλλά και επικαιρότητα. Πάντα για το κοινωνικό και πολιτικό νόημα των σπορ, την οπαδική κουλτούρα, την εμπειρία του γηπέδου και τον κόσμο της κερκίδας.

Σημεία διανομής εδώ, αναλυτικά τα περιεχόμενα του 14ου HUMBA:

Humba 14

1. Το τέρας του Λόχνες του μπάσκετ, Ντεμέτριους Μίτσελ

2. Ταξιδιάρα ψυχή: Groundhopping από την Αγγλία μέχρι τη Σουηδία και από τη Γερμανία μεχρι τις ΗΠΑ

3. Πώς ελέγχει η Παρί Σεν Ζερμέν τους οπαδούς της; Η μετατροπή του Παρκ ντε Πρενς σε χώρο υψίστης ασφαλείας

4. The truth, the whole truth and nothing but the truth: η απίστευτη ιστορία του Έλτζιν Μπέιλορ

5. Τζίτζι Μερόνι, ένας χαρισματικός αρτίστας στο Τορίνο

6. Γκύντερ Τέοντορ Νέτσερ, ο στρατηλάτης του κενού χώρου

7. Βλέποντας μπάσκετ και άλλες ιστορίες από τη ζούγκλα Λακαντόνα, έδρα των Ζαπατίστας

8. Προγράμματα αγώνων: μικρά, μεγάλα, ασπρόμαυρα, έγχρωμα, όλα έχουν τη δικιά τους ιστορική σημασία

9. Tessera del Tifoso Away: Το νέο φρούτο για την αντιμετώπιση της βίας στα ιταλικά γήπεδα είναι ακόμα μια κάρτα

10. Brazil 2014: «χρειαζόμαστε χρήματα για εκπαίδευση και νοσοκομεία, δεν χρειαζόμαστε το παγκόσμιο κύπελλο»

11. Τρία λιοντάρια, μόνα, ψάχνονται: Γιατί η Εθνική Αγγλίας δεν ενδιαφέρει ούτε τους ίδιους τους Άγγλους;

12. Μπάλα, μπίζνες και οι οπαδοί σούζα

13. Τα έχουν δει όλα στη Γιοκοχάμα: στο μεγάλο γιαπωνέζικο λιμάνι έχουν εκδηλωθεί τα πιο έντονα συναισθήματα του ποδοσφαίρου της χώρας

%d bloggers like this: