Tag Archives: reggae

Ναυλώσεις με την ευλογία του Bob Marley

6 Nov

Περπατώντας στην ακτή Μιαούλη χθές, στο λιμάνι, στον πυρήνα της περίφημης ελληνικής ναυτιλιακής δραστηριότητας, κατάφερα να παρατηρήσω κάτι ,που στα δικά μου μάτια μου τουλάχιστον, είχε τεράστια συμβολική αξία. Είδα ένα τύπο, μάζι με άλλους 2-3 να κάνουν τσιγάρο στην είσοδο κάποιου κτιρίου. Εικόνα κλασσική για όσους περπατούν συχνά στο λιμάνι. Τα διάφορα μικρά και μεγάλα στελέχη κατεβαίνουν για να κάνουν τσιγάρο-διάλειμμα μιας και δεν επιτρέπεται εντός των γραφείων της εκάστοτε εταιρίας. Ο “ήρωας” της ιστορίας μας όμως δεν ήταν ένα ακόμα στέλεχος, ένας ακόμα αποχαυνωμένος αστός, ένας ακόμα τυποποιημένος κοστουμάτος χαρτογιακάς. Από που τα συμπέρανα όλα αυτά; Από το rastafari περιλαίμιο

Κάνε την εικόνα. 35αρης, γυρω στο 1,80, κοστούμι μαύρο, σκαρπίνι μαύρο γυαλιστερό, το μάλλι είχε έναν αέρα είναι η αλήθεια, ήταν λίγο 80ies και μέσα απο το πουκάμισο η φάση ήταν….” iron like a lion in zion” .

Γιατί το κάνω θέμα;

Γιατί σε κάτι τέτοιες εταιρίες σαν τις ναυτιλιακές και γενικά στον ιδιωτικό τομέα η προσωπική ζωή βρίσκεται μονίμως σε άμυνα. Ο καθωσπρεπισμός βασιλεύει. Η έκφραση, η εκδήλωση της προσωπικότητας του καθενός είναι υπο διωγμό. Οι διαπροσωπικές σχέσεις αναπτύσσονται με ρυθμούς χελώνας. Μπορεί να δουλεύεις με κάποιον για μήνες και να μην έχεις μάθει ακόμα αν έχει κάποιο χόμπι, τι μουσική γουστάρει..κάτι. Αν δεν είσαι κυριλέ είσαι υπό αμφισβήτηση. Για παράδειγμα, έχοντας κάνει πρακτική σε κάποια εταιρία σχετικά πρόσφατα θυμάμαι μια κοπέλα να είναι αναγκασμένη να φορά μονίμως ένα φουλάρι για να κρύβει το τατού που είχε στον αυχένα γιατί το αφεντικό δεν τα γούσταρε αυτά τα αλήτικα πράματα…

Μέσα από τους κώδικες ένδυσης κυρίως και συμπεριφοράς στις σύγχρονες κοινωνίες εντασσόμαστε στην μάζα και νιώθουμε ασφάλεια, οικεία, δεν θέλουμε να αποτελέσουμε αντικείμενο κριτικής για κάποια μη συνηθισμένη επιλογή μας και αντιστοίχως θα στραβοκοιτάξουμε κάποιον που σπάει τον κάθε κώδικα και φορά ότι γουστάρει. Όσα master και διδακτορικά και αν έχουμε, αυτές τις κουτές και συντηρητικές αντιλήψεις της γιαγιάς και του παππού τις κουβαλάμε  ακόμα .

Ποιος είπε όμως ότι κάτι συνηθισμένο σημαίνει οτι είναι και φυσιολογικό;

Αυτός ο τυπάκος λοιπόν, μέσα σε ενα κλάδο πεζών λεφτάδων..δεν γουστάρει να αποχωριστεί το αγαπημένο του περιλαίμιο ποτέ. Κάνει την μικρή του επανάσταση. Χαλάει τη μόστρα τους. Και σίγουρα τα βράδια που γυρνάει σπίτι μετά απο μια ακόμα χαμένη μέρα χωμένος σε ενα γραφείο…θα χώνει λίγο bob για να χαλαρώσει και να γεμίσει την μπαταρία του ξανά.

Advertisements

Jah Bless Sistah Jammaroots

9 Apr

Την Μαρία θυμάμαι ότι την γνώρισα πολλά χρόνια πριν.

Θυμάμαι μια μικροκαμωμένη κοπελίτσα με καρτουνίστικα χαρακτηριστικά και μεγάλο χαμόγελο να παίζει κιθάρα ανέμελη στην αυλή του κοινού φίλου μας, κάτω απ την κληματαριά ή άλλες φορές να τραγουδάει για όλη την παρέα σε jazz και rock ρυθμούς, στο “Σπιτάκι” της παραλίας κάτι νύχτες με πολλά κουνούπια αλλά και πολλές μπύρες.

Εφηβικά καλοκαίρια, στιγμές και εικόνες που τις κουβαλάς μια ζωή.

Τα χρόνια πέρασαν, οι άνθρωποι μεγαλώσαμε και οι περισσότεροι απο εκείνη την παρέα χαθήκαμε στον χρόνο και στα χιλιόμετρα. Παρ’ όλα αυτά  οι μουσικές ανησυχίες παρέμειναν στις ζωές μας, να στοιχειώνουν και να καθορίζουν τα πάντα μας.

Το καθιερωμένο 3ημεράκι, δουλειές μαζί με αναψυχή, μόλις είχε προγραμματιστεί. Το ταξίδι μου για Αθήνα αυτή τη φορά είχε συνδιαστεί με το μοναδικό live για φέτος που έδιναν οι Οne drop forward στο ΚΥΤΤΑΡΟ. Ο Κυριάκος θα ήταν η ιδανική παρέα για κάτι τέτοιο. Με το που έφτασα στην τσιμεντούπολη τον πήρα τηλέφωνο και χωρίς δεύτερη σκέψη ψήθηκε.

Οι γειτονιές του κέντρου εκεί στα απόμερα της Αχαρνών και της Λιoσίων όπως τα θυμάμαι και τα είχα αφήσει. Δε Ντάρκ σάιντ οφ δε μούν.

Μπαίνοντας στο ΚΥΤΤΑΡΟ ξέχασα τα πάντα, η αύρα του Jah γέμιζε τον χώρο και σε έβαζε αμέσως στο κλίμα για το πώς θα πήγαινε η βραδυά.

Μπύρες, για αρχή. Κάποιοι Dj σε ρυθμούς Dubstep να στρώνουν το χαλί και όλα κυλούσαν όπως πρέπει να κυλούν σε τέτοιες καταστάσεις.

Σε μια φάση τα φώτα ψιλοπέφτουν..ο κόσμος γυρνάει προς το stage και μια μπάντα ανεβαίνει επάνω.  Ή Sistah Jammaroots and the Oscillators ήταν εκεί και ήταν έτοιμοι να μας βάλουν σε διαδικασίες. Οι ρυθμοί μαγικοί και η Sistah Jammaroots πραγματικά απολαυστική, τιγκαρισμένη απο ταλέντο και θετική αύρα .

Ώπα κάτι δεν πάει καλά σκέφτηκα…
Ρε μαλάκα Κυριάκο…αυτή κάπου την ξέρω…

Η Μαρία ήταν η κοπέλα που έκανε εμάς και ένα ολόκληρο ΚΥΤΤΑΡΟ  να χορεύουμε και να γουστάρουμε τόσο;

Ναι αυτή ήταν.

Αυτή η τυχαία σύμπτωση ήταν η τελευταία πινελιά στον πολύχρωμο καμβά της βραδιάς.

Το Live συνεχίστηκε φυσικά με τους one drop forward και έκλεισε με αντιφασιστικά συνθήματα και dj sets που ήρθαν και έδεσαν το γλυκό.

.
“..H Sistah Jammaroots (Μαρία Περδίκη) αν και ντράμερ με πολλές συνεργασίες στο ενεργητικό της, στα φωνητικά και σε διάφορα μουσικά όργανα, έχει περάσει από πολλά στυλ αλλά μέσα από την αγαπημένη της reggae τη γνωρίζουμε στον ρόλο της τραγουδοποιού.

Τα τελευταία χρόνια είναι από τα πιο ενεργά μέλη της reggae σκηνής στην Ελλάδα, με συμμετοχές σε σπουδαία events όπως support act στους ”The Wailers” και Bob Marley Tribute.

Έχει studio συνεργασίες με τον Ολλανδό μουσικό παραγωγό Guido Van De Wijdeven στα φωνητικά και δισκογραφία ως μπασίστρια στο προσωπικό album του Άκη Περδίκη ”Το Φρόνιμο Παιδί”.

Μπορεί να την πετύχουμε πίσω από τα drums αλλά και ως vinyl dj strictly roots & dub και m.c. παρέα με τον Stefanatty (One Drop >>) στο Full Circle project.

Τον Νοέμβριο του 2010 δημιουργεί την μπάντα με το όνομα ”Sistah Jammaroots & The Oscillators” όπου πλέον γράφει, παίζει και τραγουδάει σε reggae, soul και dub ήχους. Παρά το μικρό χρονικό διάστημα ύπαρξης της μπάντας, έχουν κάνει αισθητή την παρουσία τους σε πολλές μουσικές σκηνές και clubs ανά την Ελλάδα και έχουν συμμετάσχει σε σημαντικά μουσικά events & festivals. Επίσης έχουν κάνει σημαντικές συνεργασίες με μεγάλα ονόματα  της reggae σκηνής.   << halfnote jazz club>>

Jah Bless Sistah Jammaroots
Jah Bless Reggae
Irieeeeeee

%d bloggers like this: